De onverwachte ontmoetingen zijn de allermooiste, zei Willie Verhegghe, donderdag laatst toen ik hem bij toeval in Brussel ontmoette waar hij net als ik op weg was naar het concert van Emmylou Haris in de Bozar. En daar treed ik hem volledig in bij.

Willie, met wie ik een intens gezamenlijk Geelzucht-verleden deel kondigde voor volgend jaar ook een nieuwe dichtbundel aan. Het is immers het jaar waarin hij – je zou het hem op geen enkel ogenblik aangeven – tachtig wordt. Achteraf bleek hij net als ik zéér genoten te hebben van het European Farewell-optreden van één van de “laatste countrykoninginnen” die we nog alive and well kunnen koesteren .

Zie ook onderstaand blogbericht:

https://paulrigolle.wordpress.com/2026/09/06/onverwachte-ontmoetingen/