Het was gisteren bijzonder fijn om op poëtische wijze (net als de renners in de Ronde komende zondag) “aan te komen” in Oudenaarde. Met dank aan het talrijk opgekomen publiek en iedereen die meehielp om er een biezondere Verlate Gedichtendag van te maken! Mijn dank is groot en veelvuldig! Dank aan Geert Joris van het Centrum Ronde Van Vlaanderen en Els De Vos van de Bibliotheek Oudenaarde. Dank aan Stefaan Vercamer die mij namens de Stad een drinkbus… in chocolade schonk! (Ik beloof om ze nog wat te bewaren vooraleer er maar even een vinger naar te durven uitsteken).
Veel dank aan Nils De Caster & Sara De Smedt die bijgestaan door Bart Vervaeck de pannen van het Centrum speelden (“It takes a believer!”). Ze gaan nooit meer uit mijn muzikale voorkeurlijstjes weg! Vooral dank ook aan de Aimabele Heer van de Poëzie die in Oudenaarde Andre Vansteenbrugge heet, voor de uitnodiging! En o ja, ook B&B J21 Jezuiëtenplein 21 mag hier niet onvermeld blijven. Het nachtelijk verblijf en het ontbijt waren voortreffelijk!
“Aankomen in Oudenaarde“ (“een pas op de plaats tussen de Poëzie van de Koers en de Koers van de Poëzie“)
De ‘Poëzieweek’ mag dan wel al een tijdje achter de rug zijn, straks is er alweer ‘de Grote Vlaamse Wielerweek’. En kijk, op woensdag 30/3/2022, in de ultieme dagen en uren voorafgaand aan de Ronde van Vlaanderen mag ik in een verlate Gedichtendag-editie samen met de vernieuwde Openbare bibliotheek Oudenaarde te gast zijn in het Oudenaardse CRvV, Centrum Ronde Van Vlaanderen . Meer info volgt nog in de komende dagen. Ingang gratis en iedereen welkom! Want ook ‘It takes a Believer‘ (Nils De Caster & Sara De Smedt) zal er zijn.
Sky and the trees And birds and the bees Life on earth is long
Rivers and lakes And floods and earthquakes Life on earth is long And oh, I might not meet you there Leaving, it’d be armed repair Won’t you hold me So I can see
The man in the mask at the desk with a flask Sings, “Life on earth is long” And the girl in a cage with the moon in her eye Sings, “Life on earth is long”
And oh, I might not meet you there Do feel the breeze and breezy air But it’s in me Infinitely
Monarchs and flight Dawns early light Life on earth is long And the sun in the west and the one you love best Life on earth is long And oh, I might not meet you there Spirit blinded by despair Oh, but the lighting strikes To illuminate the night
And oh, I might not meet you there Through galaxies, of song and prayer I’ll be lost in time Going on about it Egyptian spring and love in Beijing Life on earth is long
Je mag van de sociale media zeggen wat je wil. Je haar mag er van recht komen. Of dat op je armen. Je kan vloeken om er wat er staat, en je kan tieren om wat er niet staat en verzwegen wordt.
Hackers en criminelen zoeken naar het kleinste lek. Intimidatie, riooljournalistiek, manipulatie, het sturen van jouw gedachten die, let op, nauwelijks nog je eigen gedachten zijn… Je kunt niet genoeg op je hoede zijn. Elk moment op je qui-vive… Er is geen andere attitude mogelijk. Let op wat je prijsgeeft… Let op waaraan je zin geeft… Let op…
Wat je ook mag beweren: er zullen veel dingen van waar zijn. En er zullen een pak andere dingen zijn die niet in de verste verte met de waarheid stroken. Of kunnen stroken… Maar niettemin zul je mij, after all, nooit een abjecte en totale tegenstander van ‘dit soort media‘ kunnen noemen. Niet zoals sommigen zichzelf, niet zonder een pak hautain en afstandelijk voorbehoud, al van vooraf met veel aplomb als een rabiate non-believer wensen te profileren. Daarvoor stoot ik – minstens al twee decennia lang een internaut vanjewelste – te veel en te vaak en her en der, en dikwijls ook dankzij een vreemd toeval, op hele mooie hartverwarmende dingen, beelden, teksten, stemmen en sites…
Iemand die ik graag blijf volgen op Instagram en elders is de fotograaf die zichzelf “Augustusfarmer” noemt . Ik weet niet goed wie achter de benaming schuilgaat… Dat hoeft ook helemaal niet. Zolang ‘Augustusfarmer‘ zijn identiteit niet verder prijsgeeft of die wenst prijs te geven heb ik daar géén enkele moeite mee. Het mag en kan: verscholen blijven! Op Internet. Of elders. Respect, diep respect daarvoor. Zelfs respect voor wie er in het leven het zwijgen toe doet. En daarvoor kiest.
En zo kom ik, om dit alles een beetje te duiden, uit bij een instagram-post die ik vanmorgen integraal heb overgeschreven. En die ik wens te onthouden en te bewaren:
Today i have awoken with mega head pain that financial admin worries have compounded. So i’m going to get on one of those bikes and ride it nowhere but still get somewhere.
Ik ken warempel zelf dat gevoel: je fiets nemen om nergens heen te rijden en tenslotte beseffen dat je aan het eind van de weg toch ergens bent uitgekomen.
Dit soort fietsen, het is een zachte daad die ook mij regelmatig, meer dan wat ook, en zeker ook in tijden van ontij en oorlog, mag opvrolijken in het leven!
‘Alles van waarde is weerloos’, dat weten we met Lucebert al eeuwen…
Dan mogen we ons bijna, heel bijna maar nog niet helemaal, bevrijd voelen van die naargeestige pandemie komt daar een rancuneuze en krijgszuchtige ex-kgb-er de wereldvrede op stelten zetten…
Hoe als enkeling, deelgenoot én ronduit vredelievende wereldburger daarop te reageren? Plaats te bepalen, daarmee om te gaan… Marieke Lucas Rijneveld doet het alvast op zijn manier. Mét een gedicht! “Een krijgszuchtige tijd“, vandaag op de voorpagina van De Morgen. Omdat alles van waarde weerloos is… én blijft! Zal blijven…
“Van alle zeedieren bleef alleen bij de dolfijn de glimlach bewaard”
(Uit ‘Appelblauwzeegroen’ van Herlinda Vekemans)
Er zijn in ons taalgebied zoveel dichters op een integere en intense manier bezig met het – vers voor vers -opbouwen van een oeuvre dat – eerder stil en zonder grote kapsones of gebaren – uiteindelijk toch terecht komt waar het moet komen: bij een ruimer poëzieminnend, en vaak zelf schrijvend publiek. Zo’n dichter is zonder twijfel Herlinda Vekemans. Komende zaterdag 5 maart 2022 stelt ze in de Leuvense Bib haar nieuwste bundel ‘Appelblauwzeegroen’ voor. (Zie de uitnodiging in bijlage).
Herlinda Vekemans (1961) geeft Engels voor medische en biomedische doeleinden aan de KU Leuven. Ze publiceerde eerder vier bundels bij PoëzieCentrum. Ze debuteerde aldaar in 2005 met ‘Versneden‘. Daarna volgden ‘Buiging‘ (over en mét D.D. Sjostakovitsj) (2006), ‘Schrikdraad‘ (2011) en ‘Kwartet voor het einde van de tijd‘ (over en mét O. Messiaen) (2015). ‘Appelblauwzeegroen’ is bijgevolg al de vijfde bundel op rij die bij het Poëziecentrum verschijnt. Het geeft aan hoe ‘onversaagd’ een dichter als Herlinda Vekemans blijft verderschrijven.
Zelf leerde ik Herlinda op een erg aangename manier kennen toen ik omstreeks het jaar 2007 deel ging uitmaken van de redactie (en eigenlijk ook wel van het gelijknamige collectief) van het literaire tijdschrift ‘Digther’, dat vanuit de Westhoek op papier met de nodige literaire zwier teksten op de wereld losliet. Later vervelde het tijdschrift met ‘De Schaal van Digther’ tot een tijdschrift dat enkel nog in digitale vorm verschijnt. Iets wat het voorbije decennium wel meer literaire tijdschriften is overkomen.
Ik heb dus alle reden van spreken als ik zeg dat ik met Herlinda een aimabele literaire dame van stand heb leren kennen. Haar nieuwe voortreffelijk vormgegeven bundel Appelblauwzeegroen zag ik eind verleden week al in Boekhandel Limerick liggen, en wat had je gedacht, ik kon er onmogelijk aan weerstaan. Ik woog hem op de hand, bladerde, genoot van hoe de gedichten zich een voor een aan mij voorstelden, waardeerde hun uitzicht en taxeerde hen al even vluchtig op hun actuele en vaak prangende inhoud. Kortom: ik zag meteen dat het goed zat.
Ik ben er van overtuigd dat jullie dat komende zaterdag in de Leuvense Bib Tweebronnen met mij zelf zullen kunnen vaststellen. Bart Vonck leidt in, Herlinda leest en er is muziek van Serdar Demirbas (saz en zang) en Ann De Lentacker (clavicymbalum en zang). Namens Herlinda: Iedereen welkom!
