In Wiels maakt Francis Alys in ‘The Nature of the Game’ ons duidelijk dat we eigenlijk (en achter alles) geboren zijn om te spelen… Zelfs al zijn de omstandigheden er niet altijd naar. Kinderen zijn met soms maar heel weinig middelen verbluffend vindingrijk om te spelen met wat er is. Met wat voorhanden is, met wat ze vinden en naar hun hand weten te zetten. Alleen jammer dat we dat met zijn allen blijkbaar al na enkele jaren zo snel zijn vergeten…
Ha vrienden, natuurlijk mag ik niet nalaten om jullie, zo mogelijk één voor één, te bedanken voor de vele fijne Facebook- en andere attenties eergisteren maandag bij mijn zoveelste verjaardag! Bedankt!
Vermits veel feestgedruis – zoals al dan niet bekend – niet aan deze jongen besteed is kozen we voor een verlengd weekendje Nederland in een vriendelijke B&B, genaamd B&B Bleiswijk (bij Jacqueline). Een uitstekende uitvalsbasis om in het Museum Voorlinden de adem-be-nemende tentoonstelling ‘Bilderstreit‘ van Anselm Kiefer te bezoeken.
Een expo die een mens met wat kunstzinnige affiniteit gewoon niet mag missen! Nog tot en met 25 februari 2024. In bijlage, omdat we het niet kunnen laten, vijftien fragmenten en impressies uit de expo.
“Martin Pulaski is niet meer!” Sterkte aan familie en aan zijn vele vrienden.
Men moet iemand niet persoonlijk kennen of gekend hebben om van hem of haar te houden… Van al de mensen die ik niet persoonlijk heb gekend is Martin – Matti – Pulaski, schrijver, dichter, blogger, radiomens en wat al niet meer, één van de mannen, één van de mensen die mij het nauwst aan het hart lagen… Ooit heb ik hem in het literaire tijdschrift Digther, toen het nog op papier verscheen, met veel enthousiasme aan het woord gelaten in een reeks die ik destijds “Wie blogt die blijft” getiteld had. Nu moeten we, nu hij vannacht is overleden, noodgedwongen afscheid nemen. Maar blijven zal hij hier bij ons nog een hele tijd blijven doen! Da’s wel zeker!
Talloos zijn de blog-artikelen die ik van Martin heb bewaard. Talloos zijn de muzikanten die hij ons leerde kennen. Talloos zijn de vrienden die hem zullen missen.
Zijn veelgeprezen “Hoochiekoochie”-blog (‘Kroniek van een kamertjeszondaar’) blijft bereikbaar voor iedereen die dat maar wil: https://hoochiekoochie.blog/
R.I.P. Martin. Het ga je goed daar, bij al je geliefde muzikale en poëtische vrienden.
Bericht op Facebook-account van Martin
Aanvulling op 13/12/2023 Ondertussen hebben heel veel mensen op FB en elders hun deelneming betuigd en ook in veel vormen met veel of minder woorden eer gebracht aan wie Martin Pulaski voor hen was. En betekende! Ik haal er hier graag enkele aan:
Onder het beproefde motto “Traag is mooi” en “Alledaags kan, geloof het of niet, een verkwikkend avontuur zijn” maakte Wim Wenders van zijn recentste film (het ook al uitstekende Anselm (“Das rauschen der Zeit“) even buiten beschouwing gelaten) een feest van een kijkstuk! “Perfect days” is een film om van te houden!
Ruben Aerts in De Standaard:
“Nederig, geen seconde prekerig, dat is Perfect days. Een ingetogen, meditatief meesterwerk. Elke dag leven alsof het je eerste is, begin er maar mee.”
Recensie van “Weten welke huid je aan moet” van Edward Hoornaert
Een aantal insiders onder ons weten ondertussen wel dat ik een fan ben van de poëzie van de huidige stadsdichter van de Stad Roeselare Edward Hoornaert. Voor de Boekhouding van de VVL – Vereniging van Vlaamse Letterkundigen vzw schreef ik bijgevolg met plezier een korte recensie over zijn laatste bundel ‘Weten welke huid je aan moet‘. Die kun je nalezen via de navolgende Boekhouding-link:
Een uittreksel: Het eerste (motto) is zeer illustratief voor de hele bundel: Het lichaam is een groot verstand, een veelheid met één zin, een oorlog en een vrede, een kudde en een herder. Het kijken – met het hele lichaam – en het intuïtief benaderen van de complexe hedendaagse werkelijkheid staat centraal in deze bundel.
