Watou, een prachtdorp om doorheen te struinen

Gemene wegen: Een prachtdorp om doorheen te struinen
Ik merk dat ik na mijn bezoek van verleden week aan de editie 2026 van het Kunstenfestival ‘Gemene wegen’ in Watou niet de enige ben die flink op zijn honger is blijven zitten. Ik las enkele fijne gedichten (steeds weer mijn dode vriend Leonard Nolens!) en nog meer gedichten die ik eigenlijk maar niets vond. Ik zag plastisch werk dat me op geen enkel moment kon raken, enkele uitschieters niet te na gesproken. (Griet Dobbels, Marjolijn Dijkman, Wim Cuyvers!). En er was veel, veel té veel.  Bij mijn FB-vriend Pascal Cornet vond ik een heel degelijke analyse die de vinger op de Watou-wonde legde en waarin ik mij alleen kan vinden… En ja wat doet een mens bij een ontgoochelende editie, hij neemt foto’s van de omgeving want Watou blijft wel een prachtdorp om doorheen te struinen.

Verleden jaar sloeg het Kunstenfestival een jaartje over, maar ik vrees dat men ook nu weer zéér aan bezinning toe is.

Een stukje van de analyse van Pascal Cornet vind je op zijn FB-bladzijde en op zijn blog: “Notitie 521”

Ik citeer:
“Het mooiste kunstwerk – ook al was het waarschijnlijk niet de bedoeling het als kunstwerk in dit kunstenfestival op te nemen – vond ik het horizontaal bewaarde restant van een monumentale boom op de site van de Douviehoeve. Een verwijzing naar de duizenden slachtoffers, bomen maar ook andere levende wezens, van de hitte en de klimaatverandering. Het was inderdaad bijzonder warm, daar in Watou. Er viel alweer een ‘record’ te noteren. Neen, niet in het aantal bezoekers, want het viel toch wel op dat die zeer weinig talrijk waren. Als Watou wil blijven bestaan, zullen de toekomstige curatoren het over een andere boeg moeten gooien.” (Pascal Cornet)

https://pascaldigital.blogspot.com/2026/08/watou-2026.html
Blogbericht: Gemene wegen
Watou – Gemene wegen – nog tot en met 30 augustus 2026
Facebookbericht van 16/8/2026 (met wat meer uitleg over de foto’s)

Het jongetje dat bijen at

In CC het Buurthuis in Egem werd op maandag 22 juni 2026 het biografische boek ‘Het jongetje dat bijen at‘ van Gilbert Nyatanyi voorgesteld. Ik was er graag bij en schreef voor de VWS-blog een kleine beschouwing.
Die kun je hier nalezen:
https://blogvandevws.blogspot.com/2026/06/het-jongetje-dat-bijen-at-de.html

En kijk ’s aan wie we daar hebben… Ook ondergetekende kreeg van “Het Jongetje dat bijen at” een heel mooie opdracht te lezen in zijn exemplaar.

Facebook-bericht van Woe 24/6/2026

Gelukkig nieuwjaar!

De Torens van Anselm Kiefer in de duinenvlakte van Museum Voorlinden.

Mag ik jou, mag ik jullie voor het nieuwe jaar alweer het allerbeste wensen. Ja, hoor, natuurlijk, wel zéker mag ik dat. Veel moois gewenst en voor dingen om naar uit te kijken in een zo gezond en creatief mogelijk 2026!!!

Eindejaarswens

Troost in schoonheid, een hand te vinden
die zichzelf op een schouder legt.

Wijsheid aantreffen bij wie traag
en intens naar de dingen kijkt.

Koesteren wat verloren gaat in wat blijft.

De verte zoeken tussen de woorden en
een ander toewensen wat je zelf wil vinden!

© Paul Rigolle
www.paulrigolle.be

#2026 #gelukkignieuwjaar #nieuwjaarswens #magikjullie #magikjou #schoonheidvoordedagen #hetjaar2026

Facebook-bericht van 1/1/2026

Kunst is de hoogste vorm van hoop

“Kunst is de hoogste vorm van hoop“…

Mag ik iedereen bedanken die mij gisteren op één of andere warme manier attendeerde op het gegeven dat elke mens jaarlijks nét iets ouder wordt? Of dat ten minste bij leven en welzijn mag worden… Ja hoor, dat mag ik!

Zelf maakten we er gisteren een fijn en hartverwarmend bescheiden Brugs dagje van. We lunchten voor de gelegenheid in die fantastische plek aan de Steenkaai die Cantine Copine heet en wandelden nadien overtuigend doorheen het met kerstmuzak beladen centrum. Voorts mocht ik die fijne boekenbon verzilveren waarmee onze vrienden Gary en Dorine mij onlangs bedachten. Het werd de biografie van Ivo Michiels (van Sigrid Bousset) die al een flinke tijd op al mijn leeslijstjes stond. (Al twijfelde ik even, maar slechts heel even – sorry Sigrid – met het Engelenbrood van Patti Smith waarin ik deze mooie hele quote van Gerhard Richter vond: “Kunst is de hoogste vorm van hoop”.)

En voor het jaar dat komt wens ik mezelf (en zeker ook jullie natuurlijk) eigenlijk alleen maar meer van hetzelfde. Laaf je aan wat de schoonheid van de poëzie en al die andere vormen van kunst (én liefde) ons te bieden hebben. En vooral: laat je vooral omringen door mensen en dingen waar je energie van krijgt… Al de andere – zij die enkel uit zijn op eigen inhaligheid (“greed! greed!) en uit jaloezie of andere onnozeliteiten het slechtste met de wereld en de mensen blijken voor te hebben – mag je, wat mij betreft helemaal, én feestelijk, links laten liggen. Mijn grote zegen heb je!

Maak er wat van, nu en straks in het jaar waarvoor we nu al oefenen om het keurig in het getal 2026 ondergebracht te krijgen.

Facebook-link van 12/12/2025

Sigrid Bousset
Patti Smith
Interview Patti Smith-We leven in de VS bijna in een dictatuur

Gerhard Richter
Cantine Copine

Drie woorden – Oh Oostende

Woensdag 9 Juli 2025

Facebook-bericht van 9/7/2025 

Blauwe notities: “Aankomen in Oostende”

In de reeks “Drie woorden om de dag aan op te hangen” weerhouden we – uiteraard na rijp overleg – de woorden:

– tinsen
– polyinterpretabiliteit en
– rebels

(Al konden dat vanzelfsprekend ook drie andere woorden geweest zijn… )

Foto: Philippe Cailliau en ik op het Zomerterras van Café Du Parc – dinsdag 8 juli 2025.

#aankomeninOostende
#blauwenotities
#demanmetdeleesbril

Mark Braet 100

Gisterenavond werd in de Brugse Snuffel de 100° geboortedag van dichter en vertaler Mark Braet (1925-2003) herdacht.

Foto © Jan Lievens

Ik schreef op De Schaal van Digther een kort verslagje over een avond die een waardige hommage werd. Nu ook hieronder na te lezen.

Dinsdag 8 Juli 2025
Mark Braet 100

Denkend:
overal
zijn we geweest,
waren we,
zullen we komen.
Niets of niemand ontneemt ons
de herinnering.
(gedenkprentje Mark Braet)

Gisterenavond, maandag 7/7/2025 werd in de Brugse Snuffel – dag op dag – de 100° geboortedag van Mark Braet (1925-2003) herdacht. Het werd in samenwerking met het Frans Masereelfonds een waardig eerbetoon aan een dichter, vertaler en maatschappelijk en politiek bewogen man die in Brugge en elders in de wereld via zijn poëzie (en die van anderen zoals die van Pablo Neruda) een aantal mensen op zijn hand, en – te nemen of te laten – zeker ook in zijn hart kreeg. Het thema van de avond was, geheel in de lijn van de persoonlijkheid van Mark Braet, “Engagement en Poëzie“.

Peter Holvoet Hanssen trad op als ceremoniemeester van dienst en deed dat op zijn eigen onnavolgbare manier. Hij werd op gitaar geruggensteund door Myrddin De Cauter, jongste telg uit de De Cauter-dynastie. Peter Holvoet-Hanssen brak in en kaapte bekende (“Sulamith“) en minder bekende gedichten van Braet alsof ze al jaren tot zijn eigen Kapersnest behoren.
Ze werden afgewisseld door Rik Hemmeryckx, conservator van het Emile Verhaeren-museum die op een serene manier toelichting en duiding gaf bij leven en werk van de dichter.

Nele Ghyssaert, de weduwe van Mark, dankte aan het eind van de avond alle medewerkers aan deze bijzondere avond en ook het talrijk opgekomen publiek met vooral mensen die Mark bij leven hebben gekend. Nele Ghyssaert staat al jaren garant voor een zeer gedetailleerde en boeiende website gewijd aan Mark Braet die nog geregeld wordt aangevuld. Het loont de moeite om ’s een kijkje te gaan nemen!

Later op het jaar gaat de Mark Braet 100-herdenking nog door met in oktober een tentoonstelling in de Bogardenkapel “Mijn kleine kleurdoos” (met werk van Sara Bomans, Johan Clarysse, Peter Jonckheere, Gracia Khouw, Frans Masereel, Peter Puype, Renaat Ramon, Sammy Slabbinck, Geertje Vangenechten en Aäron Willem). Op 18 oktober 2025 volgt er dan nog een avond rond “De dichter“, met acteurs Sam Louwyck en Marijke Pinoy en op 6 februari 2026 (de sterfdag van M.B.) wordt het slotakkoord geplaatst. 

Persoonlijke slotnoot: Vaak, zegmaar elke keer ik in Brugge in de “Craenenburg” een koffie of iets anders ga drinken – al dan niet in fraai literair of ander gezelschap – zie en hoor ik opnieuw de jaren tachtig en negentig terug… En weer hoor ik de stem van Mark Braet, ongeremd schallend doorheen het hele café: “Hey jonge dichter! Hoe gaat het ermee?” 
En ik die dat toen (en nu) niet eens gênant vond. Wel integendeel. Het missen van (bepaalde) mensen gaat immers altijd maar door. 


© Paul Rigolle

#markbraet #peterholvoethanssen #myrddindecauter #rikhemmeryckx #neleghyssaert

Facebook-Bericht van 8/7/2025

Zeventien dagen

Donderdag 3 Juli 2025

“Ha, terug van even weggeweest! Na een intro op het tennisgras van Rosmalen maakten we aansluitend, vanaf 15 juni, een omzwervingstocht (die vanwege de hitte soms meer op een overlevingstocht ging lijken) van 17 dagen doorheen Normandië en Bretagne. Op een paar van onze haltes en stopplaatsen hoop ik hier de komende weken nog ’s wat uitgebreider terug te komen. Want soms ben je – zelfs na lange tijd – nog niet helemaal terug van waar je toevallig bent geweest…

In chronologische vogelvlucht : Van Honfleur waar we begonnen ging het naar Villerville, Trouville, Deauville, Cabourg (Proust!), Rouen, Pleyben, Pont Coblant, Concarneau (“Jerome Seynhaeve”), Saint Pol-de-Leon (mijn Bitossihart volgend!), Chateaulin, Locronan, Crozon, LocMariaQuer, Carnac (mijn eigen gedicht bezocht!), Quiberon, Sarzeau, Plescop, Chartres (dé kathedraal), Illiers-Combray (alweer Proust), Vernon, Giverny (Monet, of wie had je gedacht?) en terug!

Waaruit maar weer ’s blijkt dat een mens een flinke waslijst aan plaatsen, plekken en plekjes aankan! En dat in korte tijd! 😊

Op de foto: “Nous traversons le Pont de Normandie“

#deeerstedag #reisjournaal2025

De aarde van april – Editie 2025

De Aarde van April

En dan is het weer zover… Daar is ze opnieuw, in vol ornaat: de Aarde van April. Zonder aarzelen. Zonder dralen. Het metaal van de ploegen blikkert hard en scherp de velden in. Opnieuw breekt open wat straks zonder op- of omzien aan het groeien slaat. Laat alles nu maar voorgoed beginnen. Het zaaien en het planten… Het toevertrouwen! Laat aan het dode land opnieuw seringen ontspringen, want ja, zoals elk jaar weten en vermoeden we, beseffen we eensgezind met onze goeie ouwe vriend, de ouwe heer T.S. Eliot: “April is en blijft de wreedste maand”. Wees daar maar zeker van. Reken maar dat straks alles zal wijken. Dat alles aan het splitsen slaat… Straks komt het gejuich van binnenin. Onstuitbaar en diep vanuit het Hart van de Aarde. Niets dan Aarde van april!

‘April is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.’ (…)

© Thomas Stearns Eliot – The Waste land

Het feestje van het Omber en het Oker

“Ook signeren kan een feest zijn!” – Foto (zoals alle foto’s in dit bericht): © Willy Brandt

“Het feestje van het Omber en het Oker“

Veel, heel veel dank aan zij die zondag 23/3/2025 om 11:00 uur de weg naar de Snuffel vonden. En naar ‘Het Omber en het Oker’. Blij met de bundel! Blij met de talrijke opkomst! Blij met de logistieke steun ook van de Snuffel! Veel dank aan Willy Brandt voor de schitterende foto’s!!! (Eén voor één om te ‘liken‘). En ook veel dank aan The Caravan Juke Joint Band (Muziek), Tania Verhelst (Inleiding), Edward Hoornaert (Gesprek), Pol Delameillieure (cover vooraan), Goedele Peeters (cover achterflap) en wie ik nog allemaal zou vergeten. Ook veel dank uiteraard aan mijn uitgever Leo Peeraer en Uitgeverij P voor de mooie, verzorgde uitgave. En nu wens ik aan iedereen – ook aan zij die er niet waren – véél poëtisch leesgenot.

In bijlage: een galerij met een flink pak foto’s van ©Willy Brandt, om de mooie voormiddag blijvend te memoreren.
De foto’s en het bericht kun je ook nalezen en bekijken via deze Facebook-link.

Alle foto’s uit deze galerij zijn © Willy Brandt
Deze foto’s kun je ook één voor één bekijken via deze openbare Facebook-post

Didden & Dylan

Didden & Dylan.

Heb ik hier ooit al ’s prijsgegeven dat ik een grote Marc Didden-fan ben? Welaan dan. Bij deze geef ik mijn ‘outing’ helemaal vrij. In mijn ervaring heb ik van de man van vele muziek- en filmoorlogen nog maar zelden dingen gelezen (of gezien) waarin ik hem niet kon volgen.

Als Dylanfan van het eerste uur was ik zelf (uiteraard) al van plan om in Cinema Lumière naar de biopic ‘A Complete Unknown’ te gaan. Daar hoefde niemand mij voor aan te moedigen. Maar kijk toen Didden in De Morgen van 21 februari laatst zijn recensie liet eindigen met de oproep “Gaat dat zien” was ik hélemaal verkocht.

Eerst somde Didden in zijn recensie al zijn vooroordelen op tegen biopics tout court en tegen de glamour-acteur Chalamet in het bijzonder, die trouwens ook zowat de mijne zijn, en waren…
Maar Didden moest uiteindelijk wel toegeven dat hij die vooroordelen ook één voor één diende te ontkrachten… Hij eindigde zijn recensie dan ook met de volgende slotsom: “Dit verhaal is de soberheid zelf. Een portie eenvoud verpakt in een pak schoonheid. Deze film is zo goed omdat hij gaat over muziek. En over hoe talent de wereld kan veranderen”.

Ik kan dat, nu ik de film zelf heb gezien, en op een vreemde manier vele keren ontroerd werd door o.a. de muziek van Dylan uit de periode 1961-1965 maar vooral ook door de hele sterke vertolking van Timothée Chalamet, alleen bevestigen: “Gaat dat zien!”. Het zou me niet verbazen indien de Oscar-uitreiking van vannacht daar nog wat stevige argumenten aan zou toevoegen…

Ook nog even zeggen dat mij tijdens tijdens de film heel regelmatig ook een intens gevoel van deernis met het huidige Amerika overviel… Het staat helemaal buiten kijf: de wereld heeft tegenwoordig meer dan hoge nood aan jonge Dylan’s in wording. Hier en elders.

Didden-recensie in De Morgen:
https://www.demorgen.be/meningen/a-complete-unknown-gaat-dat-zien~bb0fa475/

De Oscar-uitreiking bij Vogue:
https://www.vogue.nl/cultuur/tv-en-film/oscars-2025/

Facebook-bericht van 2/3/2025