De Aarde van April
En dan is het weer zover… Daar is ze opnieuw, in vol ornaat: de Aarde van April. Zonder aarzelen. Zonder dralen. Het metaal van de ploegen blikkert hard en scherp de velden in. Opnieuw breekt open wat straks zonder op- of omzien aan het groeien slaat. Laat alles nu maar voorgoed beginnen. Het zaaien en het planten… Het toevertrouwen! Laat aan het dode land opnieuw seringen ontspringen, want ja, zoals elk jaar weten en vermoeden we, beseffen we eensgezind met onze goeie ouwe vriend, de ouwe heer T.S. Eliot: “April is en blijft de wreedste maand”. Wees daar maar zeker van. Reken maar dat straks alles zal wijken. Dat alles aan het splitsen slaat… Straks komt het gejuich van binnenin. Onstuitbaar en diep vanuit het Hart van de Aarde. Niets dan Aarde van april!
‘April is the cruellest month, breeding
Lilacs out of the dead land, mixing
Memory and desire, stirring
Dull roots with spring rain.’ (…)
© Thomas Stearns Eliot – The Waste land
