“It takes a very long time to become young.” Pablo Picasso …/… “Sommige mensen zijn minder dood dan de anderen…” Drie jaar geleden alweer overleed Guido Dobbelaere. Was hij een groot kunstenaar én een groot dichter? Dat laten we hier even in het midden maar één ding is wel zeker: je hoefde de man niet echt te kennen om van hem (en van zijn werk) te houden…
Ruben Bellinkx: The City Garden – in situ-installatie op Goet te Breuck
In het lieflijke West-Vlaamse dorp Sint-Denijs gaat van 14 augustus 2025 t.e.m. 21 september 2025 de kunstbiënnale “Sint-Denijs-City” door. Veel kunstrecensenten en ook een flink aantal van mijn FB-vrienden lieten zich daarover de voorbije weken nogal lyrisch uit. Een goeie reden dus voor ons om ook een bezoekje te brengen aan de Biënnale.
Over de foto van hierboven en het werk van Ruben Bellinckx: “Aan de ingangspoort van Goet te Breuck laat Ruben Bellinckx een deel van de aarde ademen. Het is een installatie die hij onder de titel “The City Garden” in eerste instantie al in 2002 samenstelde. Op twee plekken in de voortuin splijt de bodem langzaam open en dicht. De installatie werkt met luchtkussens, elektronisch gestuurde ventilatoren en een luchtcompressor… De installatie weet de toeschouwer (die er voor open staat) midscheeps te raken!
Facebook-bericht van 31 mei 2025 Voor wie het niet kan laten om jaar in jaar uit kunsthuizen, galerieën, artistieke plekken en plekjes, open ateliers, musea en andere art-platformen te bezoeken zijn er huizen in de branding die na verloop van tijd echte ‘huizen van vertrouwen’ geworden zijn. Zo’n plek – dat hebben we hier, vooringenomen als we zijn, al meer gezegd – is ongetwijfeld die van de Kunstkamers De Queeste in Abele: De Queeste Art.
Momenteel gaat de boeiende tentoonstelling “Vervisch & tijdgenoten” aldaar haar laatste weekend in. Godfried Vervisch (1930-2014) is een van die “eeuwige nieuwe wilden” en getalenteerde autodidacten, wiens werk ons nauw aan het hart blijft liggen. De Queeste Art toont momenteel een flink aantal werken van hem rijkelijk aangevuld met werk van Roger Somville, José Vermeersch, Filip Bouttens, Yvan Theys, Knut Kersse en Fred Bervoets.
Wie het in extremis en op de valreep nog kan mag zich beginnen haasten. In bijlage een aantal foto’s van werken uit de expo.
In het voorbije weekend ging in een organisatie van ‘Kunst werkt’ over heel Vlaanderen en Brussel de vierde editie van “Atelier in beeld” door. Dit is de de nieuwe naam waaronder vroeger het project “Buren bij kunstenaars” bekend stond. En hoewel de hoeveelheid kunstenaars die deelnemen zeker niet altijd recht evenredig is met de kwaliteit van het werk dat we in hun open ateliers te zien krijgen, verbaast het ons dat een aantal onder hen ons toch telkens weer met erg boeiend en origineel werk weten te verrassen. Het voorbije weekend bezochten we zo de ateliers van Peter Simoen in Woumen waar ook Nele Camerlynck te gast was, het keramiek-atelier van Hilde Plets in Lichtervelde (waar ook echtgenoot Patrick Cornillie met zijn poëzie aanwezig was) en het atelier van dichter-schilder, tevens Digther-compagnon Hugo Verstraeten in Oostkerke-Diksmuide.
Werk van Peter SimoenPeter SimoenWerk van Nele CamerlynckNele CamerlynckWerk van Hilde PletsHilde Plets in haar atelierHet literair werk van Patrick CornillieWerk van Hugo VerstraetenHugo Verstraeten
Zaterdag 17 Mei 2025 Over Khoros van Berlinde De Bruyckere in Bozar.
Na “Nachtreis” van verleden week, het imponerende labyrint van Hans Op de Beeck in het KMSKA, bezochten we donderdag laatst dé tweede absolute blikvanger van het Expo-seizoen, Khoros van Berlinde De Bruyckere. In Bozar maakt de overzichtstentoonstelling van De Bruyckere alle superlatieven waar die je er al over las. Hard, indringend, hartverscheurend, ontwrichtend… Achteraf jezelf terugvindend, amechtig zoekend naar een lichaam dat je past…
Toch had ik er nooit zo bij stilgestaan dat sommige mensen beter een waarschuwing meekrijgen vooraleer ze de tentoonstelling bezoeken: “De tentoonstelling bevat beelden die mogelijks als schokkend of confronterend kunnen worden ervaren. Voor vragen kunt u steeds terecht bij ons personeel”. Wel jammer dat er geen personeel voorhanden is om je zachtjes te begeleiden als je dag in dag uit tijdens het journaal al die dagelijkse hartverscheurende oorlogsbeelden op jouw netvlies ziet passeren…
Dwalers over de Aarde worden we hier ooit wel allemaal.
Er zijn de voorbije maanden al talloos veel impressies beschreven, gevoelens opgeroepen en massa’s foto’s geplaatst van en door bezoekers aan de tentoonstelling ‘Nachtreis/Nocturnal Journey’ van Hans Op de Beeck die sinds eind maart loopt in het KMSKA in Antwerpen. En wat had je gedacht, ook wij kwamen donderdag laatst aardig onder de indruk van een intense nachtreis die meer dan ‘één omweg waard is’.
Pas heb je een voet binnen gezet in het bevreemdende verstilde universum van Op de Beeck of je bent er niet meer. Of toch niet meer in het ‘hiernumaals’ maar ergens in een tussenwereld waaraan je langzaam helemaal aan went maar waar je toch nooit helemaal hoogte van krijgt. Bevroren als je bent, ondergedompeld, haast geruisloos verdwenen. Verstild.
Nachtreis/Nocturnal Journey neemt je mee al weet je niet zo goed waarheen. Nee, noem het geen nachtmerrie. Eerder is het een milde koortsdroom waarin je terechtgekomen bent. De ontmoetingen vloeien in je over. En in elkaar. Er is het meisje dat zeepbellen blaast (Tatiana, Soap Bubble), het meisje dat slaapt (Sleeping girl), het meisje dat in moeders schoenen stapt (Zhai-Lisa, Mother’s shoes) en het meisje dat met haar kleine handen de touwtjes bindt (Lauren). Maar er zijn ook nog een pak andere sprookjesfiguren die Op de Beeck met zijn multidisciplinair toverstokje in de toeschouwer weet naar boven te halen. The Horseman, The Boatman, Mum en Dad, Hélène de fragiele bokser, Brian (Rock) en Maurice… Ze zijn er allemaal. Je beweegt je in een ware Wunderkammer (The Pier). Je raakt verzeild in een paalwoningendorp met gesluierd licht (“The Settlement”) waarin je nog het liefst een paar dagen overnachten wou.
En ja het werk dat we verleden jaar al in Watou (afdeling De Lovie) zagen is er ook: “My bed a raft, the room the sea and then I laughed some gloom in me”. Het landschap van de verbeelding slorpt je ook hier helemaal op. Neemt je in! Dichters en dromers… Dwalers over de aarde worden we hier ooit wel ’s allemaal.
Hans Op de Beeck is nog net geen 56 maar is – zeg het maar gerust met evenveel woorden – aangekomen op het toppunt van zijn veelzijdige artistieke mogelijkheden. In de video ‘Staging Silence (3)‘ die heel verhelderend de tentoonstelling afsluit zie je hoe de meester (en zijn medewerkers) een aantal tipjes van de sluier en van de magie van zijn kunnen oplicht. Fascinerend om te zien hoe niets voor niets staat in het werk van Hans Op de Beeck… Met zoutvat en pepermolen als attributen zet hij de wereld neer die de zijne is, en van ons allemaal. Sneeuw verschijnt, klei wordt uitgerold, de haardroger doet zijn werk. Pralines voor de huizen. Broccoli en paddestoelen, de armband laat de parels vrij en je staat meteen op de Brug van Praag.
“De kunsten zijn vandaag harder nodig dan ooit”, liet Hans Op de Beeck ergens optekenen. “Er loopt zoveel fout in de wereld momenteel, en de kunsten zijn voor mij de ideale manier om empathie en harmonie met anderen aan te wakkeren, om een vorm van schoonheid terug te vinden, en weer aandacht te krijgen voor wat menselijk en bijzonder aan ons is.” Jonas Mortier in ‘De Morgen’ van 25 maart 2025.
“Nachtreis/Nocturnal journey”, van Hans Op de Beeck loopt nog tot 17 augustus 2025 in het KMSKA in Antwerpen. Curator: Annelien De Troij.
“Merkaba” – Anselm Kiefer. Foto genomen tijdens de Kiefer-Expo 29/2/2024 in LaM Villeneuve d’Asq
Header Af en toe moet een mens ’s het “uithangbord“, lees ‘de Header‘ van zijn website wat opfrissen. Vandaag heb ik een foto van het fantastische werk “Merkaba” van Anselm Kiefer in de bescheiden adelstand van mijn site verheven… De foto dateert van schrikkeldag 29/2/2024 en nam ik tijdens de Kiefer-expo in Musée LaM in Villeneuve-d’Ascq. “Merkaba is een werk uit 2O11. Op de achtergrond zie je een ander (al even fantastisch) werk van Kiefer uit dezelfde tentoonstelling met als titel “Am Anfang – Au Commencement“. Dit schilderij dateert in de Kiefer-annalen van het jaar 2008. (Dit alles onder de noemer: ‘Kiefer-fan forever‘)
‘Am Anfang – Au commencement’ van Anselm Kiefer – foto 29/2/2024 – Kiefer Expo-LaM
Ik heb het genoegen om daar vrijdag wat inleidende woorden bij uit te spreken. Gisteren was het in Torhout opbouwen geblazen. Er werd gehamerd, gevijld, gekleefd, gemeten, geprangd, gehangen, getimmerd… Enzoverder enzovoort.
Ik was er een bevoorrechte getuige van hoe de drie artiesten in de weer waren met hamer en nagels. En hoe Carlen de vrouw des huizes van Stek-Art ondertussen alles van de juiste afmetingen voorzag. ‘Ambigu’ wordt – gewis en waarachtig – een mooie en inspirerende tentoonstelling. Op de foto’s achtereenvolgens Joke Raes, Stijn Seys, Thibo Moreels en Carlen van Kunstplatform-Galerie Stek-Art. (En wat dacht je, de hamer mocht ook niet ontbreken).
De tentoonstelling loopt straks van 10/1/2025 tem 21/2/2025
In de kunstgalerie Stek-art in Torhout die in het eerste voorbije werkjaar als galerie meer dan haar plaats verworven heeft, loopt nog tot eind deze week de overzichtstentoonstelling ‘Innig’. Wat ons betreft alweer een aanrader! Tijdens de vernissage op 10/12 ll lazen we met drie dichters, Frederik De Laere, Johan Clarysse – ART PAGE en ikzelf voor de gelegenheid elk vier ‘innige’ gedichten.
In de tentoonstelling is er plastisch werk opgenomen van Johan Clarysse – ART PAGE, Hervé Martijn, Geertje Vangenechten, Studio NEL BONTE, Peter Simoen, Bart Gielen, Julie Van der Vaart, Sien Godderis, Dieex Bitegets, Sylvie De Meerleer, Edith Ronse, Esther Cornelis, Joke Raes Works, Thibo Moreels en Stijn Seys. De expo is meteen een ideale manier om samen een innig en kunstzinnig einde aan het jaar te maken.
Op vrijdag 10/1/2025 wordt al het nieuwe Stek-Art-expojaar ingezet met de tentoonstelling ‘Ambigu’ met werk van Thibo Moreels, Joke Raes Works en Stijn Seys. Graag zal ik bij die gelegenheid zelf een inleidend woordje plaatsen. Voor de foto’s zijn we hier veel dank verschuldigd aan de site Torhout Vandaag van Patrick Demarest!
Theater Malpertuis Tielt is en blijft een plek om te verwijlen. En veel! En vaak! Is het niet voor een straffe theatervoorstelling dan kan het nu ook voor een nieuw concept dat “Vrienden van het huis” heet waarbij mensen met een bijzondere affiniteit voor Malpertuis hun boeiendste verhalen delen met een publiek. Gisteren maakten we de eerste aflevering mee. Eddie Verbeke bracht daarin zijn boezemvriend kunstenaar Jef Claerhout (1937 – 2022) weer helemaal tot leven. Mooie causerie (Eddie Verbeke vertelt over kunstenaar Jef Claerhout) over een bij leven misschien wel onderschatte kunstenaar die zijn hele kunstenaarsleven intens en krachtig balanceerde op het slappe koord tussen kunst en ambacht.
Achteraf ging een bij momenten ontroerend gesprek door tussen de spreker Eddie Verbeke, zoon Xaveer Claerhout (oudste zoon van Jef en architect van o.a. de heropbouw van theater Malpertuis) en moderator voor Malpertuis Wim Vanseveren. Mooi initiatief dat ‘Vrienden van het huis’-concept!
Eddie Verbeke vertelt.Achteraf gesprek: vlnr Xaveer Claerhout (zoon van), Eddie Verbeke en moderator Wim Vanseveren.Jef Claerhout bij een van zijn bekende beeldengroepen uit de publieke ruimte.Een nieuw concept bij Theater Malpertuis: “Vrienden van het huis”. Straffe koffie.
Op mijn weblog schreef ik een beschouwing bij twee tentoonstellingen die momenteel lopen in twee zalen van het Brugse Belfort:
Sant2024: Tentoonstelling Actuele Beeldende Kunst van 22/9/2024 en nog tot 3/11/2024. Hendrik Pickeryzaal, Belfort, Markt Brugge Ontmoetingen/Rencontres/Encounters/Begegnungen:Tentoonstelling Actuele Beeldende Kunst van 12/10/2024-24/11/2024. Georges Rodenbachzaal, Belfort, Markt Brugge.
Sant2024 is geheel en al terecht opgebouwd rond het fascinerende werk van Ria Verhaeghe, een Brugse kunstenaar met internationale allure.
