Categorie: De Troost van Kunst en Tuinen

Geplaatst op

Voor altijd brandend op het netvlies

Vorige vrijdag, 12/7/2024, overleed de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola. Net als zovelen onder ons zag ik in het voorjaar nog in het Luikse museum ‘La Boverie’ zijn imponerende overzichtstentoonstelling “Sculptor of time”. De bijnaam “Rembrandt van de videokunst” die Laura Cumming,  een kunstcriticus van The Observer hem ooit gaf, was hem op het lijf geschreven. Bill Viola werd 73 en leed aan Alzheimer.

Ik herneem onderaan dit bericht graag mijn “stills” van zijn video ‘The Encounter’ uit 2012.

Over de tentoonstelling “Sculptor of time” schreef ik op Facebook eerder de navolgende notitie:

13 maart 2024
“Bill Viola in “La Boverie” in Luik is een tentoonstelling die je, wat mij betreft, niet mag missen. Los van het feit of je nu wel of niet van video-kunst houdt en of je er de slome, mooie traagheid en het noodzakelijke geduld en talent voor verstilling voor aan de dag kunt leggen. “Sculptor of time”, de titel van de expo vat het kernachtig samen. In achttien video-topwerken boetseert Bill Viola als een ware filosoof-kunstenaar de tijd naar zijn, maar heel zeker ook naar onze maat. Sterk hoor.

Bijgaande stills die ik in Luik maakte (of althans probeerde te maken) evoceren het werk “The encounter” uit 2012. Een ontmoeting van 19’19” die zoveel meer dan een tijdelijke indruk nalaat. Bovendien blijkt Luik, “de vurige stede”, op zichzelf als stad ook al meer dan de moeite waard. Een kleine city-trip in eigen land. Moet kunnen!

Bill Viola – Sculptor of time – nog tot 28 april 2024 – La Boverie Luik

Accueil

Een korte preview van ‘The Encounter’ zie je ook via de navolgende youtube-link:

“Stills uit Viola’s adembenemd werk ‘The encounter’ uit 2012”

Geplaatst op

Een pas op de plaats

Laure Prouvost – Fragment – Museum De Pont

(Blauwe notities, Museum De Pont, donderdag 13 juni 2024)

Het lijkt op vloeistof, vervuilde olie verglaasd op brak water met allerhande stukken en stukjes afval in. Als geëtst. Maar het is wel degelijk gehard glas waarover je hier mag lopen. Midderwijl hoor je boven jouw hoofd het gekrijs van zeevogels. Alken, zeekoeten, meeuwen, stormvogels… In de eerste zaal waar je binnentreedt zweeft ‘Grandma’ doorheen de luchten als een Vrijgevochten Engel. Glanzend in het zonlicht. Haar verhaal keert op veel plaatsen terug, en loopt als een rode loper doorheen de tentoonstelling. In al haar vormen en gedaanten…

Terwijl ik noteer dat je véél ogen, heel veel ogen nodig hebt om alles te zien wat Laure Prouvost in haar tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” voor ons in petto heeft, fotografeer ik een van haar Prouvost-vogels die op ons neerkijkt en die ik zowaar eerst niet eens had opgemerkt.

Een suppoost kijkt mij van op afstand aan en komt me dan gezwind tegemoet. Geïntrigeerd misschien door wat ik schrijf?

Een man van een jaar of dertig is het met lang haar. Hij ziet er uit zoals wij er in de jaren zeventig van de vorige eeuw bijliepen. Zijn vraag is duidelijk. Hij vraagt niet ‘wat schrijf je?’ maar “mét wat schrijf je?”. Ik toon hem mijn alombekende balpen met vier kleuren… En wil meteen al even voor hem toelichten dat ik al zowat mijn hele lange leven mijn notities in vier kleuren opschrijf…  “Oh nee”, zegt hij, “daar is het mij niet om te doen, maar eigenlijk – en dat is één van onze instructies – mag je hier alleen noteren met een potlood uit de museumshop. Een stylo zou hier immers zomaar gebruikt kunnen worden om de tentoongestelde werken te beschadigen… Maar ik zie dat jij helemaal te vertrouwen bent…”

Even sta ik daar in Tilburg kompleet perplex, maak onbeweeglijk een pas op de plaats, gefixeerd in dat ene Tilburgse moment waarop ik even geen woorden meer heb.

Maar beste vrienden desalniettemin – en voor het schrijven al dan niet gebruik makend van een potlood – is een bezoek aan de tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” van Laure Prouvost een heel harde aanrader!

Nog tot 18 augustus 2024 in Museum De Pont in Tilburg

Meer info:
https://depont.nl/tentoonstelling/laure-prouvost-24-februari-2024-18-augustus-2024

#laureprouvost #museumdeponttilburg #tilburg #expo2024

Geplaatst op

Le semeur de troubles

Anselm Kiefer in het LaM – Villeneuve d’Ascq

Am Anfang, 2008 – “Entre ciel et terre”

Het ‘LaM’, het museum voor moderne kunst en art brut in Villeneuve d’Ascq ligt op amper een boogscheut van de Belgische grens en is wel vaker ‘meer dan een kleine omweg waard”. Méritant vraiment le détour… Dit is zeker niet anders voor de Anselm-Kiefertentoonstelling « La photographie au commencement » die er nog even loopt.

We waren er gisteren – schrikkeldag als gewonnen dag – en genoten zeer van een expo die perfect als toemaatje kan dienen voor de ronduit indrukwekkende, zeg maar adem-benemende expo die we laatst in december van Kiefer zagen in het Museum Voorlinden in Wassenaar.

Maar ook nu weer biedt deze tentoonstelling in Villeneuve d’Asq een beeld van de oer-kunstenaar – “Le semeur de troubles” – die Anselm Kiefer is. Zoals steeds bij Kiefer: intimiderend en zelfs bijwijlen verontrustend werk (“une oeuvre angoissante”). In bijlage – ik kan het af en toe écht niet laten – een behoorlijk pak fragmenten uit de expo en ook een paar beelden uit de vaste collectie.

Wie de expo nog wil zien moet zich alweer flink beginnen haasten.
Nog tot zondag 3 maart 2024!

Facebook-post waarop je een beter beeld krijgt van de foto’s
‘Bilderstreit’-notities van 13/12/2023
Notitie over o.a. ‘Anselm. Das Rauschen der Zeit“
film over Anselm Kiefer van Wim Wenders (6/12/2024)
Kiefer in het LaM – bij “Dans les pas de Cécile”

Geplaatst op

Met wat voorhanden is

‘The Nature of the Game’

In Wiels maakt Francis Alys in ‘The Nature of the Game’ ons duidelijk dat we eigenlijk (en achter alles) geboren zijn om te spelen… Zelfs al zijn de omstandigheden er niet altijd naar. Kinderen zijn met soms maar heel weinig middelen verbluffend vindingrijk om te spelen met wat er is. Met wat voorhanden is, met wat ze vinden en naar hun hand weten te zetten. Alleen jammer dat we dat met zijn allen blijkbaar al na enkele jaren zo snel zijn vergeten…

Hieronder een aantal ‘fragmenten’ uit de Wiels-expo.
Volledige foto’s via deze openbare Facebook-link

#francisalys #wiels #wielsbrussel #thenatureofthegame

The Nature of the Game – Francis Alys nog slechts tot 7/1/2024 in Wiels.

Geplaatst op

Verjaren in december

Ha vrienden, natuurlijk mag ik niet nalaten om jullie, zo mogelijk één voor één, te bedanken voor de vele fijne Facebook- en andere attenties eergisteren maandag bij mijn zoveelste verjaardag! Bedankt!

Vermits veel feestgedruis – zoals al dan niet bekend – niet aan deze jongen besteed is kozen we voor een verlengd weekendje Nederland in een vriendelijke B&B, genaamd B&B Bleiswijk (bij Jacqueline). Een uitstekende uitvalsbasis om in het Museum Voorlinden de adem-be-nemende tentoonstelling ‘Bilderstreit‘ van Anselm Kiefer te bezoeken.

Een expo die een mens met wat kunstzinnige affiniteit gewoon niet mag missen! Nog tot en met 25 februari 2024. In bijlage, omdat we het niet kunnen laten, vijftien fragmenten en impressies uit de expo.

Meer info:

Anselm Kiefer – Bilderstreit

Facebook-bericht van di 12/12/2023 (mét de foto’s in groter formaat!)

Geplaatst op

Antoni Tapies in Bozar Brussel

Tapies in Bozar Brussel! Ooit raakte ik zeer geïntrigeerd en ‘getriggerd’ door het werk van de Catalaanse kunstenaar Antoni Tapies via de bijzonder sterke cover van de cd Umani, van de – wat mij betreft – onvolprezen Corsicaanse muziekgroep I Muvrini, van onder meer de broertjes Bernardini. In de overzichtstentoonstelling “De praktijk van de kunst” is (nog tot 7/1/2024) in Brussel mooi werk van Tapies (1923-2012) bij elkaar gebracht. Zeker wel! Maar toch had ik een paar keer de aanvechting dat dit niet echt de allersterkste selectie van het werk van Tapies is die men van deze kunstenaar kon of kan maken. Op de FB-bladzijden van Markies Germain Bataille zag ik verleden jaar bijvoorbeeld nog een Tapies-FB-album met schitterende werken. Maar misschien moeten we om het allerbeste werk te zien van Tapies gewoon ’s naar Fundacio Antoni Tapies in … Barcelona?

#depraktijkvandekunst#antonitapies#imuvrini


https://www.facebook.com/markiesgermain.bataille
Expo in Bozar-2023


Facebook-bericht van 29/11/2023

Geplaatst op

Drie impressies uit Cinema Lumière

Gisteren in de Brugse stadsbioscoop Lumière “Anselm“, de schitterende, wat mij betreft zelfs indrukwekkende film gezien die ouwe getrouwe Wim Wenders draaide over leven en werk van Anselm Kiefer. Over het gegeven dat we nauwelijks meer zijn dan een regendruppel in de Zondvloed… (Niets aan toe te voegen!)

Volop, en gezien de levensloop van Kiefer, niet toevallig daarbij intens aanwezig: de poëzie van Paul Celan (en in wat mindere mate die van Ingeborg Bachmann). Ook genoteerd: “wie de chaos inkapselt tussen muren of wanden maakt een schilderij!” Na afloop – omdat ik het niet kon laten – zo vrij geweest om deze impressies uit Cinema Lumière vast te leggen.

En ja, ook de tentoonstelling in Museum Voorlinden, die nog loopt t/m 25 februari 2024 kun je onder de noemer “niet te missen”

https://www.voorlinden.nl/tentoonstelling/anselm-kiefer/

Zie voor een recensie van Anselm onder meer ook:
https://cinemagazine.nl/anselm-anselm-das-rauschen-der-zeit-2023-recensie

Facebook-bericht van vrijdag 24/11/2023

Impressie uit Cinema Lumière – do 23/11/2023

Impressie uit Cinema Lumière – do 23/11/2023
Impressie uit Cinema Lumière – do 23/11/2023
Uitzicht op de binnentuin van de Republiek
Geplaatst op

‘Continuous Remastering’ van Maria Blondeel

#detroostvankunstentuinen


Gisteren zagen we in het Museum Gevaert-Minne in Sint-Martens-Latem ‘op de valreep’ – zoals ons wel meer overkomt met tentoonstellingen – de mooie ‘Continuous remastering‘-expo van mijn goeie FB-vriendin Maria Blondeel. Haar eerder verstilde artistieke praktijk maakt dat zij als kunstenaar ‘altijd onderweg’ is én blijft, en voortdurend ‘geremasterd‘ mag en kan worden. Met haar werk brengt ze bij ‘Gevaert-Minne’ subtiele toetsen aan die een mens even tot kostbare momenten van stilstand en beschouwing brengen! “Haar blauwdrukken en artefacten uit haar archief worden mooi verweven met de context van de kosmopolitische, ecologische en artistieke projecten van de familie Gevaert, Lima en de Commune van Sint-Martens-Latem”.
Wie de expo nog wil zien moet zich nu wel gaan haasten. Komende zondag 19/11/2023 is ‘Continuous Remastering’ al aan de finissage toe!
Ook het museum Gevaert-Minne zelf blijft met onder meer dat sterke blijvende werk van George Minne dat de tijd maar blijft trotseren (vergezeld van andere Grote Telgen van de Latemse scholen) zeer de moeite om te bezoeken.

#mariablondeel #continuousremastering #museumgevaertminne #expo2023 #dekunstvantroostentuinen

Facebook-bericht van 16/11/2023

Geplaatst op

Het dier dat in hen school

Johan Clarysse: ‘Goya was right’

“Het dier dat in hen school“

“De signaliserende afbeelding bestaat al zolang de afbeelding bestaat: F. Goya heeft met zijn gruweltekeningen over de Napoleontische oorlogen willen teweegbrengen bij de onwetenden over wat in Spanje gebeurde. En T. Géricault heeft met zijn “vlot van de Medusa” willen verwittigen voor wat kan gebeuren wanneer de bewegingsvrijheid van de mens te klein wordt. Mensen werden in de 19° eeuw al gewezen op het dier dat in hen school, en op wat er kon gebeuren wanneer de beschaving faalde en de mens de controle verloor over de bewegingen van de massa.”

Uit de inleidende tekst van Johan Laethem bij de expo ‘Signalen’ op 30/4/2022 in Huis De Leeuw in Zulte-Machelen (van Pol Delameillieure en JOhan Laethem)

Een wel erg passende passage bij de actualiteit van de gruweloorlogen vandaag de dag in het Midden-Oosten en op de slagvelden van Ukraïne. Bijzonder passend ook bij het schilderij ‘Goya was right‘ (uit 2016) van Johan Clarysse (pagina 43 – in zijn recente overzichtsboek ‘This obscure object).

Een tentoonstelling met een overzicht van het werk van Johan Clarysse en aansluitend bij het boek loopt nog tot 5 november 2023 in Galerie Pinsart in Brugge.

Facebook-bericht van 10 oktober 2023

#johanclarysse#poldelameillieure#johanlaethem#galeriepinsart#thisobscureobject

Geplaatst op

This obscure object – Johan Clarysse in Galerie Pinsart

Zondag laatst 24/9/2023 ging in de Brugse Galerie Pinsart de vernissage door van de tentoonstelling ‘This Obscure Object‘ van Johan Clarysse. Johan vroeg voor deze gelegenheid aan acht dichters om een origineel gedicht te schrijven bij een schilderij of collage van hem uit zijn net verschenen gelijknamige boek ‘This Obscure Object’. Het leverde acht fonkelnieuwe gedichten op. Zelf schreef ik met ‘Al het oker van de wereld‘ een gedicht bij het erg indringende schilderij ‘Melancholie, dafür haben wir keine Zeit‘.

De 8 dichters waren en zijn: Frederik Lucien De Laere, Philip Hoorne, Wim Vandeleene, Paul Rigolle, Antoon Van den Braembussche, Steven Van Der Heyden, Ludwien Veranneman en Tania Verhelst. Zes van de acht dichters lazen hun gedichten tijdens een wel heel erg druk bijgewoonde vernissage. Het gedicht van Philip Hoorne die verstek moest laten gaan wegens ziekte werd voorgelezen door Ludwien Veranneman terwijl Wim Vandeleene, die op reis was, zijn gedicht via video-boodschap tot ons bracht.

Het e-tijdschrift De Schaal van Digther publiceert de komende weken de acht gedichten, (waaronder dus ook ‘Al het oker van de wereld’), samen met het werk waarop ze zijn gebaseerd.

Zie ook dit Digther-bericht:
https://digther.blogspot.com/2023/09/this-obscure-object-johan-clarysse-in.html

Facebook-bericht van 25/9/2023

To agree or to disagree – Johan Clarysse – 2016