Collage van de voorstelling. Van LnrR en van boven naar onder: gesprek met Paul Rigolle, Leo Peeraer, Jan M. Meier en Groepsfoto met Antoon Van den Braembussche, Jan M. Meier, Diane Ruthgeerts, Paul Rigolle, Johan Clarysse en Niels Poppe.
Het was fijn om zaterdag laatst 20/12/2025 een gesprek te mogen hebben met Jan M. Meier. En dit in het lieflijke landgoed De Campagne in Drongen waar onder warme belangstelling “Verdraaide liefde” de nieuwste dichtbundel van Jan werd voorgesteld. Vandaag publiceert De Schaal van Digther met veel plezier onder de titel “In het letterlabyrint van de liefde” de inleiding van Antoon Van den Braembussche.
Groepsfoto: Antoon Van den Braembussche inleider/Jan M. Meier/Diane Ruthgeerts, Paul Rigolle, interviewer/Leo Peeraer van Uitgeverij P/Johan Clarysse – ART PAGE beeldend kunstenaar/ en Niels Poppe met handpan.
Donsai, het dichterscollectief uit Deinze bestaat vijftien jaar. Dat moet vanzelfsprekend gevierd worden. In buurtcentrum Rekkelinge in Deinze zijn er komende vrijdag 5 December 2025 tal van poëtische optredens en er wordt ook een boek voorgesteld met nieuw werk van de Donsai-dichters aangevuld met dat van een aantal gastdichters. Ik ben verheugd om één van hen te zijn. Meer info via mijn blogbericht: https://paulrigolle.wordpress.com/2025/12/03/het-dichterscollectie-donsai-viert/
Drie gedichten en een recensie in het zomernummer van 2025 van ART04
In het zomernummer van 2025 van het kunsttijdschrift ART04 – nummer 82 al – staan mijn gedichten ‘Passer’, ‘Slang’ en ‘Respijt’. De drie gedichten komen uit ‘Het Omber en het Oker‘ mijn recente bundel. Zij worden met ‘De verantwoordelijkheid van de dichter‘ vergezeld van een recensie van Andreas Van Rompaey. De volledige recensie kun je nalezen via dit blogbericht.
Op zaterdag 11 Oktober 2025 gaat om 19:00 uur in Cultuurcafé Het Parlement in Harelbeke een Literaire Ontmoeting tussen Noord en Zuid door. Op de affiche staan Noud Bles, Paul Rigolle, Arne Deprez en Etienne Colman. Er is muziek van de Caravan Juke Joint Band en Andreas Van Rompaey staat in voor de presentatie. De organisatie is in handen van Kunstkring De Geus die ook, en dat al sinds 2004, het kunsttijdschrift ART04 publiceert.
Gisterenavond, maandag 29 september 2025, was ik voor een radio-opname te gast bij Radio Tequila in Deinze. Ik ben immers de volgende dichter die het mooie maandelijkse poëzieprogramma “De poëtische Rode Avond” mag bevolken. Janis Derie stelde de vragen en Rob de Winter leidde alles in goeie banen. Ik las zes gedichten en mocht zowaar alle muziek kiezen voor het programma. Geen sinecure voor wie zoals ik ‘houdt van veel muziekjes’. De uitzending is intussen een maandlang online te beluisteren via https://radiotequila.be/ – Kiezen: Tequila Gemist – De Poëtische Rode Avond
Het programma blijft een maand op antenne tot ik word opgevolgd door Paul Demets, de volgende poëtische rode gast in november. De juiste luister-link plaats ik hier nog wel ik de komende dagen.
Rob De Winter leidt ‘De poëtische Rode Avond’ in goede banen. Rob De Winter signeert “Niets zal nog hetzelfde zijn” zijn nieuwste boek. Geassisteerd door de aimabele Janis Derie.
Ruben Bellinkx: The City Garden – in situ-installatie op Goet te Breuck
In het lieflijke West-Vlaamse dorp Sint-Denijs gaat van 14 augustus 2025 t.e.m. 21 september 2025 de kunstbiënnale “Sint-Denijs-City” door. Veel kunstrecensenten en ook een flink aantal van mijn FB-vrienden lieten zich daarover de voorbije weken nogal lyrisch uit. Een goeie reden dus voor ons om ook een bezoekje te brengen aan de Biënnale.
Over de foto van hierboven en het werk van Ruben Bellinckx: “Aan de ingangspoort van Goet te Breuck laat Ruben Bellinckx een deel van de aarde ademen. Het is een installatie die hij onder de titel “The City Garden” in eerste instantie al in 2002 samenstelde. Op twee plekken in de voortuin splijt de bodem langzaam open en dicht. De installatie werkt met luchtkussens, elektronisch gestuurde ventilatoren en een luchtcompressor… De installatie weet de toeschouwer (die er voor open staat) midscheeps te raken!
Ik schreef op De Schaal van Digther een kort verslagje over een avond die een waardige hommage werd. Nu ook hieronder na te lezen.
Dinsdag 8 Juli 2025 Mark Braet 100
Denkend: overal zijn we geweest, waren we, zullen we komen. Niets of niemand ontneemt ons de herinnering. (gedenkprentje Mark Braet)
Gisterenavond, maandag 7/7/2025 werd in de Brugse Snuffel – dag op dag – de 100° geboortedag van Mark Braet (1925-2003) herdacht. Het werd in samenwerking met het Frans Masereelfonds een waardig eerbetoon aan een dichter, vertaler en maatschappelijk en politiek bewogen man die in Brugge en elders in de wereld via zijn poëzie (en die van anderen zoals die van Pablo Neruda) een aantal mensen op zijn hand, en – te nemen of te laten – zeker ook in zijn hart kreeg. Het thema van de avond was, geheel in de lijn van de persoonlijkheid van Mark Braet, “Engagement en Poëzie“.
Peter Holvoet Hanssen trad op als ceremoniemeester van dienst en deed dat op zijn eigen onnavolgbare manier. Hij werd op gitaar geruggensteund door Myrddin De Cauter, jongste telg uit de De Cauter-dynastie. Peter Holvoet-Hanssen brak in en kaapte bekende (“Sulamith“) en minder bekende gedichten van Braet alsof ze al jaren tot zijn eigen Kapersnest behoren. Ze werden afgewisseld door Rik Hemmeryckx, conservator van het Emile Verhaeren-museum die op een serene manier toelichting en duiding gaf bij leven en werk van de dichter.
Nele Ghyssaert, de weduwe van Mark, dankte aan het eind van de avond alle medewerkers aan deze bijzondere avond en ook het talrijk opgekomen publiek met vooral mensen die Mark bij leven hebben gekend. Nele Ghyssaert staat al jaren garant voor een zeer gedetailleerde en boeiende website gewijd aan Mark Braet die nog geregeld wordt aangevuld. Het loont de moeite om ’s een kijkje te gaan nemen!
Later op het jaar gaat de Mark Braet 100-herdenking nog door met in oktober een tentoonstelling in de Bogardenkapel “Mijn kleine kleurdoos” (met werk van Sara Bomans, Johan Clarysse, Peter Jonckheere, Gracia Khouw, Frans Masereel, Peter Puype, Renaat Ramon, Sammy Slabbinck, Geertje Vangenechten en Aäron Willem). Op 18 oktober 2025 volgt er dan nog een avond rond “De dichter“, met acteurs Sam Louwyck en Marijke Pinoy en op 6 februari 2026 (de sterfdag van M.B.) wordt het slotakkoord geplaatst.
Persoonlijke slotnoot: Vaak, zegmaar elke keer ik in Brugge in de “Craenenburg” een koffie of iets anders ga drinken – al dan niet in fraai literair of ander gezelschap – zie en hoor ik opnieuw de jaren tachtig en negentig terug… En weer hoor ik de stem van Mark Braet, ongeremd schallend doorheen het hele café: “Hey jonge dichter! Hoe gaat het ermee?” En ik die dat toen (en nu) niet eens gênant vond. Wel integendeel. Het missen van (bepaalde) mensen gaat immers altijd maar door.
Facebook-bericht van 31 mei 2025 Voor wie het niet kan laten om jaar in jaar uit kunsthuizen, galerieën, artistieke plekken en plekjes, open ateliers, musea en andere art-platformen te bezoeken zijn er huizen in de branding die na verloop van tijd echte ‘huizen van vertrouwen’ geworden zijn. Zo’n plek – dat hebben we hier, vooringenomen als we zijn, al meer gezegd – is ongetwijfeld die van de Kunstkamers De Queeste in Abele: De Queeste Art.
Momenteel gaat de boeiende tentoonstelling “Vervisch & tijdgenoten” aldaar haar laatste weekend in. Godfried Vervisch (1930-2014) is een van die “eeuwige nieuwe wilden” en getalenteerde autodidacten, wiens werk ons nauw aan het hart blijft liggen. De Queeste Art toont momenteel een flink aantal werken van hem rijkelijk aangevuld met werk van Roger Somville, José Vermeersch, Filip Bouttens, Yvan Theys, Knut Kersse en Fred Bervoets.
Wie het in extremis en op de valreep nog kan mag zich beginnen haasten. In bijlage een aantal foto’s van werken uit de expo.
Fotografe Femke den Hollander is al jaren de huisfotografe van de Brugse Republiek @ De Republiek Stadmakers. Nu de Republiek zijn/haar tienjarig bestaan viert is de expo die Femke in het Grand Café heeft een erg goeie bijkomende reden om nog ’s een bezoekje te brengen aan dit prachtige Brugse huis van vertrouwen!
Dwalers over de Aarde worden we hier ooit wel allemaal.
Er zijn de voorbije maanden al talloos veel impressies beschreven, gevoelens opgeroepen en massa’s foto’s geplaatst van en door bezoekers aan de tentoonstelling ‘Nachtreis/Nocturnal Journey’ van Hans Op de Beeck die sinds eind maart loopt in het KMSKA in Antwerpen. En wat had je gedacht, ook wij kwamen donderdag laatst aardig onder de indruk van een intense nachtreis die meer dan ‘één omweg waard is’.
Pas heb je een voet binnen gezet in het bevreemdende verstilde universum van Op de Beeck of je bent er niet meer. Of toch niet meer in het ‘hiernumaals’ maar ergens in een tussenwereld waaraan je langzaam helemaal aan went maar waar je toch nooit helemaal hoogte van krijgt. Bevroren als je bent, ondergedompeld, haast geruisloos verdwenen. Verstild.
Nachtreis/Nocturnal Journey neemt je mee al weet je niet zo goed waarheen. Nee, noem het geen nachtmerrie. Eerder is het een milde koortsdroom waarin je terechtgekomen bent. De ontmoetingen vloeien in je over. En in elkaar. Er is het meisje dat zeepbellen blaast (Tatiana, Soap Bubble), het meisje dat slaapt (Sleeping girl), het meisje dat in moeders schoenen stapt (Zhai-Lisa, Mother’s shoes) en het meisje dat met haar kleine handen de touwtjes bindt (Lauren). Maar er zijn ook nog een pak andere sprookjesfiguren die Op de Beeck met zijn multidisciplinair toverstokje in de toeschouwer weet naar boven te halen. The Horseman, The Boatman, Mum en Dad, Hélène de fragiele bokser, Brian (Rock) en Maurice… Ze zijn er allemaal. Je beweegt je in een ware Wunderkammer (The Pier). Je raakt verzeild in een paalwoningendorp met gesluierd licht (“The Settlement”) waarin je nog het liefst een paar dagen overnachten wou.
En ja het werk dat we verleden jaar al in Watou (afdeling De Lovie) zagen is er ook: “My bed a raft, the room the sea and then I laughed some gloom in me”. Het landschap van de verbeelding slorpt je ook hier helemaal op. Neemt je in! Dichters en dromers… Dwalers over de aarde worden we hier ooit wel ’s allemaal.
Hans Op de Beeck is nog net geen 56 maar is – zeg het maar gerust met evenveel woorden – aangekomen op het toppunt van zijn veelzijdige artistieke mogelijkheden. In de video ‘Staging Silence (3)‘ die heel verhelderend de tentoonstelling afsluit zie je hoe de meester (en zijn medewerkers) een aantal tipjes van de sluier en van de magie van zijn kunnen oplicht. Fascinerend om te zien hoe niets voor niets staat in het werk van Hans Op de Beeck… Met zoutvat en pepermolen als attributen zet hij de wereld neer die de zijne is, en van ons allemaal. Sneeuw verschijnt, klei wordt uitgerold, de haardroger doet zijn werk. Pralines voor de huizen. Broccoli en paddestoelen, de armband laat de parels vrij en je staat meteen op de Brug van Praag.
“De kunsten zijn vandaag harder nodig dan ooit”, liet Hans Op de Beeck ergens optekenen. “Er loopt zoveel fout in de wereld momenteel, en de kunsten zijn voor mij de ideale manier om empathie en harmonie met anderen aan te wakkeren, om een vorm van schoonheid terug te vinden, en weer aandacht te krijgen voor wat menselijk en bijzonder aan ons is.” Jonas Mortier in ‘De Morgen’ van 25 maart 2025.
“Nachtreis/Nocturnal journey”, van Hans Op de Beeck loopt nog tot 17 augustus 2025 in het KMSKA in Antwerpen. Curator: Annelien De Troij.
Morgen verwelkom ik jullie graag in De Snuffel (Ezelstraat 42, Brugge) voor de voorstelling om 11:00 u. van ‘Het Omber en het Oker’. Voor wie komt, hier nog wat ‘laatste praktische richtlijnen’: Met de auto: De Brugse Ezelstraat is na werken gelukkig opnieuw open. Er is een openbare parking op amper 300 meter van de Snuffel: Hugo Losschaertstraat 5 (zijstraat Ezelstraat aan het Achiel VanAcker-pleintje).
Voor wie met de trein komt is het volgens Google Maps vanuit het Brugse Station een klein halfuurtje stappen (moet te doen zijn, toch?) Je kunt vanaf het station ook een bus nemen naar het Centrum. Vanaf de Grote Markt is het naar de Snuffel nog 9′ stappen…
(En met de fiets was je er … al geweest… )
Alvast blij om jullie te mogen verwelkomen!
Op het programma: Tania Verhelst (inleiding) – Edward Hoornaert (gesprek) – Paul Rigolle leest 6 gedichten en er is muziek van de Caravan Juke Joint Band. Leo Peeraer van Uitgeverij P reikt de eerste exemplaren uit, waarna drankje(s) en uiteraard het betere signeerwerk.
