Paul Rigolle houdt de dingen en de dagen bij.
"Of toch iets wat daar sterk op lijkt…"
Het veterfijne voordeel van de twijfel
15 november 2025
Over “Notes ons Shapeshifting” van Libasse Ka in Museum Dhondt-Dhaenens,
en andere eindejaarsexpo’s.
https://paulrigolle.wordpress.com/2025/11/15/het-fluweelfijne-voordeel-van-de-twijfel/
In het lieflijke West-Vlaamse dorp Sint-Denijs gaat van 14 augustus 2025 t.e.m. 21 september 2025 de kunstbiënnale “Sint-Denijs-City” door. Veel kunstrecensenten en ook een flink aantal van mijn FB-vrienden lieten zich daarover de voorbije weken nogal lyrisch uit. Een goeie reden dus voor ons om ook een bezoekje te brengen aan de Biënnale.
Mijn verslag van dat bezoek kun je hier via deze link nalezen.
Over de foto van hierboven en het werk van Ruben Bellinckx:
“Aan de ingangspoort van Goet te Breuck laat Ruben Bellinckx een deel van de aarde ademen. Het is een installatie die hij onder de titel “The City Garden” in eerste instantie al in 2002 samenstelde. Op twee plekken in de voortuin splijt de bodem langzaam open en dicht. De installatie werkt met luchtkussens, elektronisch gestuurde ventilatoren en een luchtcompressor… De installatie weet de toeschouwer (die er voor open staat) midscheeps te raken!
Gisteren werd in Stek-Art de tentoonstelling met werk van Artur Erosian en Paul Perneel geöpend. Ik schreef een verslagje dat je hier kunt nalezen:
https://paulrigolle.wordpress.com/2025/08/23/steen-is-het-geheugen-van-de-aarde/
Dwalers over de Aarde worden we hier ooit wel allemaal.
Er zijn de voorbije maanden al talloos veel impressies beschreven, gevoelens opgeroepen en massa’s foto’s geplaatst van en door bezoekers aan de tentoonstelling ‘Nachtreis/Nocturnal Journey’ van Hans Op de Beeck die sinds eind maart loopt in het KMSKA in Antwerpen. En wat had je gedacht, ook wij kwamen donderdag laatst aardig onder de indruk van een intense nachtreis die meer dan ‘één omweg waard is’.
Pas heb je een voet binnen gezet in het bevreemdende verstilde universum van Op de Beeck of je bent er niet meer. Of toch niet meer in het ‘hiernumaals’ maar ergens in een tussenwereld waaraan je langzaam helemaal aan went maar waar je toch nooit helemaal hoogte van krijgt. Bevroren als je bent, ondergedompeld, haast geruisloos verdwenen. Verstild.
Nachtreis/Nocturnal Journey neemt je mee al weet je niet zo goed waarheen. Nee, noem het geen nachtmerrie. Eerder is het een milde koortsdroom waarin je terechtgekomen bent. De ontmoetingen vloeien in je over. En in elkaar. Er is het meisje dat zeepbellen blaast (Tatiana, Soap Bubble), het meisje dat slaapt (Sleeping girl), het meisje dat in moeders schoenen stapt (Zhai-Lisa, Mother’s shoes) en het meisje dat met haar kleine handen de touwtjes bindt (Lauren). Maar er zijn ook nog een pak andere sprookjesfiguren die Op de Beeck met zijn multidisciplinair toverstokje in de toeschouwer weet naar boven te halen. The Horseman, The Boatman, Mum en Dad, Hélène de fragiele bokser, Brian (Rock) en Maurice… Ze zijn er allemaal. Je beweegt je in een ware Wunderkammer (The Pier). Je raakt verzeild in een paalwoningendorp met gesluierd licht (“The Settlement”) waarin je nog het liefst een paar dagen overnachten wou.
En ja het werk dat we verleden jaar al in Watou (afdeling De Lovie) zagen is er ook: “My bed a raft, the room the sea and then I laughed some gloom in me”. Het landschap van de verbeelding slorpt je ook hier helemaal op. Neemt je in! Dichters en dromers… Dwalers over de aarde worden we hier ooit wel ’s allemaal.
Hans Op de Beeck is nog net geen 56 maar is – zeg het maar gerust met evenveel woorden – aangekomen op het toppunt van zijn veelzijdige artistieke mogelijkheden. In de video ‘Staging Silence (3)‘ die heel verhelderend de tentoonstelling afsluit zie je hoe de meester (en zijn medewerkers) een aantal tipjes van de sluier en van de magie van zijn kunnen oplicht.
Fascinerend om te zien hoe niets voor niets staat in het werk van Hans Op de Beeck… Met zoutvat en pepermolen als attributen zet hij de wereld neer die de zijne is, en van ons allemaal. Sneeuw verschijnt, klei wordt uitgerold, de haardroger doet zijn werk. Pralines voor de huizen. Broccoli en paddestoelen, de armband laat de parels vrij en je staat meteen op de Brug van Praag.
“De kunsten zijn vandaag harder nodig dan ooit”, liet Hans Op de Beeck ergens optekenen. “Er loopt zoveel fout in de wereld momenteel, en de kunsten zijn voor mij de ideale manier om empathie en harmonie met anderen aan te wakkeren, om een vorm van schoonheid terug te vinden, en weer aandacht te krijgen voor wat menselijk en bijzonder aan ons is.”
Jonas Mortier in ‘De Morgen’ van 25 maart 2025.
“Nachtreis/Nocturnal journey”, van Hans Op de Beeck loopt nog tot 17 augustus 2025 in het KMSKA in Antwerpen. Curator: Annelien De Troij.
Hans Op de Beeck-Wikipedia-pagina
Website Hans Op de Beeck
Expo Nachtreis op de KMSKA-site
Staging Silence (3) op YouTube
Header
Af en toe moet een mens ’s het “uithangbord“, lees ‘de Header‘ van zijn website wat opfrissen.
Vandaag heb ik een foto van het fantastische werk “Merkaba” van Anselm Kiefer in de bescheiden adelstand van mijn site verheven… De foto dateert van schrikkeldag 29/2/2024 en nam ik tijdens de Kiefer-expo in Musée LaM in Villeneuve-d’Ascq. “Merkaba is een werk uit 2O11.
Op de achtergrond zie je een ander (al even fantastisch) werk van Kiefer uit dezelfde tentoonstelling met als titel “Am Anfang – Au Commencement“. Dit schilderij dateert in de Kiefer-annalen van het jaar 2008. (Dit alles onder de noemer: ‘Kiefer-fan forever‘)
Woensdag 25 December 2024
In de kunstgalerie Stek-art in Torhout die in het eerste voorbije werkjaar als galerie meer dan haar plaats verworven heeft, loopt nog tot eind deze week de overzichtstentoonstelling ‘Innig’. Wat ons betreft alweer een aanrader! Tijdens de vernissage op 10/12 ll lazen we met drie dichters, Frederik De Laere, Johan Clarysse – ART PAGE en ikzelf voor de gelegenheid elk vier ‘innige’ gedichten.
In de tentoonstelling is er plastisch werk opgenomen van Johan Clarysse – ART PAGE, Hervé Martijn, Geertje Vangenechten, Studio NEL BONTE, Peter Simoen, Bart Gielen, Julie Van der Vaart, Sien Godderis, Dieex Bitegets, Sylvie De Meerleer, Edith Ronse, Esther Cornelis, Joke Raes Works, Thibo Moreels en Stijn Seys.
De expo is meteen een ideale manier om samen een innig en kunstzinnig einde aan het jaar te maken.
Op vrijdag 10/1/2025 wordt al het nieuwe Stek-Art-expojaar ingezet met de tentoonstelling ‘Ambigu’ met werk van Thibo Moreels, Joke Raes Works en Stijn Seys. Graag zal ik bij die gelegenheid zelf een inleidend woordje plaatsen.
Voor de foto’s zijn we hier veel dank verschuldigd aan de site Torhout Vandaag van Patrick Demarest!
https://torhoutvandaag.be/Nieuws/innig-in-stek
Facebook-bericht van 25 December 2024
“Thuis in Tielt”
Theater Malpertuis Tielt is en blijft een plek om te verwijlen. En veel! En vaak! Is het niet voor een straffe theatervoorstelling dan kan het nu ook voor een nieuw concept dat “Vrienden van het huis” heet waarbij mensen met een bijzondere affiniteit voor Malpertuis hun boeiendste verhalen delen met een publiek. Gisteren maakten we de eerste aflevering mee. Eddie Verbeke bracht daarin zijn boezemvriend kunstenaar Jef Claerhout (1937 – 2022) weer helemaal tot leven. Mooie causerie (Eddie Verbeke vertelt over kunstenaar Jef Claerhout) over een bij leven misschien wel onderschatte kunstenaar die zijn hele kunstenaarsleven intens en krachtig balanceerde op het slappe koord tussen kunst en ambacht.
Achteraf ging een bij momenten ontroerend gesprek door tussen de spreker Eddie Verbeke, zoon Xaveer Claerhout (oudste zoon van Jef en architect van o.a. de heropbouw van theater Malpertuis) en moderator voor Malpertuis Wim Vanseveren. Mooi initiatief dat ‘Vrienden van het huis’-concept!
#thuisinTielt #theaterMalpertuis #vriendenvanhethuis #JefClaerhout #eddieverbeke #xaveerclaerhout
Facebook-bericht van 13/11/2024
Op mijn weblog schreef ik een beschouwing bij twee tentoonstellingen die momenteel lopen in twee zalen van het Brugse Belfort:
Sant2024: Tentoonstelling Actuele Beeldende Kunst van 22/9/2024 en nog tot 3/11/2024. Hendrik Pickeryzaal, Belfort, Markt Brugge
Ontmoetingen/Rencontres/Encounters/Begegnungen:Tentoonstelling Actuele Beeldende Kunst van 12/10/2024-24/11/2024. Georges Rodenbachzaal, Belfort, Markt Brugge.
Sant2024 is geheel en al terecht opgebouwd rond het fascinerende werk van Ria Verhaeghe, een Brugse kunstenaar met internationale allure.
Lees hierover mijn blogpost: Brugge en de Kunst
Facebook-post van Di 29/10/2024
De onverwachte ontmoetingen zijn vaak de allerfijnste! Zondag laatst de zeer aimabele mens en schrijver Willy Spillebeen ontmoet in ‘De Lovie’ in Poperinge @ Kunstenfestival Watou tijdens “Landscape of the imagination“.
#willyspillebeen #kunstenfestivalwatou
Facebook-bericht van di 27/8/2024.
Vorige vrijdag, 12/7/2024, overleed de Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola. Net als zovelen onder ons zag ik in het voorjaar nog in het Luikse museum ‘La Boverie’ zijn imponerende overzichtstentoonstelling “Sculptor of time”. De bijnaam “Rembrandt van de videokunst” die Laura Cumming, een kunstcriticus van The Observer hem ooit gaf, was hem op het lijf geschreven. Bill Viola werd 73 en leed aan Alzheimer.
Ik herneem onderaan dit bericht graag mijn “stills” van zijn video ‘The Encounter’ uit 2012.
Over de tentoonstelling “Sculptor of time” schreef ik op Facebook eerder de navolgende notitie:
13 maart 2024
“Bill Viola in “La Boverie” in Luik is een tentoonstelling die je, wat mij betreft, niet mag missen. Los van het feit of je nu wel of niet van video-kunst houdt en of je er de slome, mooie traagheid en het noodzakelijke geduld en talent voor verstilling voor aan de dag kunt leggen. “Sculptor of time”, de titel van de expo vat het kernachtig samen. In achttien video-topwerken boetseert Bill Viola als een ware filosoof-kunstenaar de tijd naar zijn, maar heel zeker ook naar onze maat. Sterk hoor.
Bijgaande stills die ik in Luik maakte (of althans probeerde te maken) evoceren het werk “The encounter” uit 2012. Een ontmoeting van 19’19” die zoveel meer dan een tijdelijke indruk nalaat. Bovendien blijkt Luik, “de vurige stede”, op zichzelf als stad ook al meer dan de moeite waard. Een kleine city-trip in eigen land. Moet kunnen!
Bill Viola – Sculptor of time – nog tot 28 april 2024 – La Boverie Luik
Een korte preview van ‘The Encounter’ zie je ook via de navolgende youtube-link:
“Stills uit Viola’s adembenemd werk ‘The encounter’ uit 2012”
(Blauwe notities, Museum De Pont, donderdag 13 juni 2024)
Het lijkt op vloeistof, vervuilde olie verglaasd op brak water met allerhande stukken en stukjes afval in. Als geëtst. Maar het is wel degelijk gehard glas waarover je hier mag lopen. Midderwijl hoor je boven jouw hoofd het gekrijs van zeevogels. Alken, zeekoeten, meeuwen, stormvogels… In de eerste zaal waar je binnentreedt zweeft ‘Grandma’ doorheen de luchten als een Vrijgevochten Engel. Glanzend in het zonlicht. Haar verhaal keert op veel plaatsen terug, en loopt als een rode loper doorheen de tentoonstelling. In al haar vormen en gedaanten…
Terwijl ik noteer dat je véél ogen, heel veel ogen nodig hebt om alles te zien wat Laure Prouvost in haar tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” voor ons in petto heeft, fotografeer ik een van haar Prouvost-vogels die op ons neerkijkt en die ik zowaar eerst niet eens had opgemerkt.
Een suppoost kijkt mij van op afstand aan en komt me dan gezwind tegemoet. Geïntrigeerd misschien door wat ik schrijf?
Een man van een jaar of dertig is het met lang haar. Hij ziet er uit zoals wij er in de jaren zeventig van de vorige eeuw bijliepen. Zijn vraag is duidelijk. Hij vraagt niet ‘wat schrijf je?’ maar “mét wat schrijf je?”. Ik toon hem mijn alombekende balpen met vier kleuren… En wil meteen al even voor hem toelichten dat ik al zowat mijn hele lange leven mijn notities in vier kleuren opschrijf… “Oh nee”, zegt hij, “daar is het mij niet om te doen, maar eigenlijk – en dat is één van onze instructies – mag je hier alleen noteren met een potlood uit de museumshop. Een stylo zou hier immers zomaar gebruikt kunnen worden om de tentoongestelde werken te beschadigen… Maar ik zie dat jij helemaal te vertrouwen bent…”
Even sta ik daar in Tilburg kompleet perplex, maak onbeweeglijk een pas op de plaats, gefixeerd in dat ene Tilburgse moment waarop ik even geen woorden meer heb.
Maar beste vrienden desalniettemin – en voor het schrijven al dan niet gebruik makend van een potlood – is een bezoek aan de tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” van Laure Prouvost een heel harde aanrader!
Nog tot 18 augustus 2024 in Museum De Pont in Tilburg
Meer info:
https://depont.nl/tentoonstelling/laure-prouvost-24-februari-2024-18-augustus-2024
#laureprouvost #museumdeponttilburg #tilburg #expo2024
‘The Nature of the Game’
In Wiels maakt Francis Alys in ‘The Nature of the Game’ ons duidelijk dat we eigenlijk (en achter alles) geboren zijn om te spelen… Zelfs al zijn de omstandigheden er niet altijd naar. Kinderen zijn met soms maar heel weinig middelen verbluffend vindingrijk om te spelen met wat er is. Met wat voorhanden is, met wat ze vinden en naar hun hand weten te zetten. Alleen jammer dat we dat met zijn allen blijkbaar al na enkele jaren zo snel zijn vergeten…
Hieronder een aantal ‘fragmenten’ uit de Wiels-expo.
Volledige foto’s via deze openbare Facebook-link
#francisalys #wiels #wielsbrussel #thenatureofthegame
The Nature of the Game – Francis Alys nog slechts tot 7/1/2024 in Wiels.
