Ha vrienden, natuurlijk mag ik niet nalaten om jullie, zo mogelijk één voor één, te bedanken voor de vele fijne Facebook- en andere attenties eergisteren maandag bij mijn zoveelste verjaardag! Bedankt!
Vermits veel feestgedruis – zoals al dan niet bekend – niet aan deze jongen besteed is kozen we voor een verlengd weekendje Nederland in een vriendelijke B&B, genaamd B&B Bleiswijk (bij Jacqueline). Een uitstekende uitvalsbasis om in het Museum Voorlinden de adem-be-nemende tentoonstelling ‘Bilderstreit‘ van Anselm Kiefer te bezoeken.
Een expo die een mens met wat kunstzinnige affiniteit gewoon niet mag missen! Nog tot en met 25 februari 2024. In bijlage, omdat we het niet kunnen laten, vijftien fragmenten en impressies uit de expo.
Tapies in Bozar Brussel! Ooit raakte ik zeer geïntrigeerd en ‘getriggerd’ door het werk van de Catalaanse kunstenaar Antoni Tapies via de bijzonder sterke cover van de cd Umani, van de – wat mij betreft – onvolprezen Corsicaanse muziekgroep I Muvrini, van onder meer de broertjes Bernardini. In de overzichtstentoonstelling “De praktijk van de kunst” is (nog tot 7/1/2024) in Brussel mooi werk van Tapies (1923-2012) bij elkaar gebracht. Zeker wel! Maar toch had ik een paar keer de aanvechting dat dit niet echt de allersterkste selectie van het werk van Tapies is die men van deze kunstenaar kon of kan maken. Op de FB-bladzijden van Markies Germain Bataille zag ik verleden jaar bijvoorbeeld nog een Tapies-FB-album met schitterende werken. Maar misschien moeten we om het allerbeste werk te zien van Tapies gewoon ’s naar Fundacio Antoni Tapies in … Barcelona?
Gisteren zagen we in het Museum Gevaert-Minne in Sint-Martens-Latem ‘op de valreep’ – zoals ons wel meer overkomt met tentoonstellingen – de mooie ‘Continuous remastering‘-expo van mijn goeie FB-vriendin Maria Blondeel. Haar eerder verstilde artistieke praktijk maakt dat zij als kunstenaar ‘altijd onderweg’ is én blijft, en voortdurend ‘geremasterd‘ mag en kan worden. Met haar werk brengt ze bij ‘Gevaert-Minne’ subtiele toetsen aan die een mens even tot kostbare momenten van stilstand en beschouwing brengen! “Haar blauwdrukken en artefacten uit haar archief worden mooi verweven met de context van de kosmopolitische, ecologische en artistieke projecten van de familie Gevaert, Lima en de Commune van Sint-Martens-Latem”. Wie de expo nog wil zien moet zich nu wel gaan haasten. Komende zondag 19/11/2023 is ‘Continuous Remastering’ al aan de finissage toe! Ook het museum Gevaert-Minne zelf blijft met onder meer dat sterke blijvende werk van George Minne dat de tijd maar blijft trotseren (vergezeld van andere Grote Telgen van de Latemse scholen) zeer de moeite om te bezoeken.
Voormalig directeur en bezieler van het PoëzieCentrum in Gent, Willy Tibergien heeft al een flinke tijd een project lopen waarbij hij om de zoveel tijd de vroegere mededelingenkastjes aan de zijgevel van het Stadhuis in Damme bevolkt met poëzie. Gisteren was ik voorwaar een gelukkig man om twee van mijn gedichten samen met Willy voor een volle maand te mogen uithangen in zijn ‘poëziekastjes’. Het zijn de twee gedichten die ik recent schreef bij schilderijen van twee schilders die mij nauw aan het hart liggen.
Bij een tweede, door mij ook al bijzonder geliefd schilderij, ‘Lager 7-Kahla-Leubengrund’ van Pol Delameillieure dat aan de onmenselijke dwangarbeid herinnert op het einde van WO 2 in het werkkamp Kahla, schreef ik het oorlogsgedicht “Lager 7”.
De beide gedichten hangen nu sinds gisteren samen met een afdruk van het schilderij in de poëziekastjes te kijk. Kunstenaar Johan Six was de man met de sleutel om de kastjes voor ons te openen.
Dank mijn beste Willy voor de uitnodiging. Veel dank ook aan Lieve Terrie voor de behulpzaamheid van het overbrengen van werk en gedichten op posterformaat.
Poserend na ‘het werk’Lager 7 – Schilderij ‘Leubengrund-Kahla-Lager 7’ van Pol Delameillieure‘Al het oker van de wereld’ met Schilderij van Johan ClarysseKunstenaar Johan Six of ‘De man met de sleutel’Johan Six toont werk van hem
“De signaliserende afbeelding bestaat al zolang de afbeelding bestaat: F. Goya heeft met zijn gruweltekeningen over de Napoleontische oorlogen willen teweegbrengen bij de onwetenden over wat in Spanje gebeurde. En T. Géricault heeft met zijn “vlot van de Medusa” willen verwittigen voor wat kan gebeuren wanneer de bewegingsvrijheid van de mens te klein wordt. Mensen werden in de 19° eeuw al gewezen op het dier dat in hen school, en op wat er kon gebeuren wanneer de beschaving faalde en de mens de controle verloor over de bewegingen van de massa.”
Uit de inleidende tekst van Johan Laethem bij de expo ‘Signalen’ op 30/4/2022 in Huis De Leeuw in Zulte-Machelen (van Pol Delameillieure en JOhan Laethem)
Een wel erg passende passage bij de actualiteit van de gruweloorlogen vandaag de dag in het Midden-Oosten en op de slagvelden van Ukraïne. Bijzonder passend ook bij het schilderij ‘Goya was right‘ (uit 2016) van Johan Clarysse (pagina 43 – in zijn recente overzichtsboek ‘This obscure object).
Een tentoonstelling met een overzicht van het werk van Johan Clarysse en aansluitend bij het boek loopt nog tot 5 november 2023 in Galerie Pinsart in Brugge.
Zondag laatst 24/9/2023 ging in de Brugse Galerie Pinsart de vernissage door van de tentoonstelling ‘This Obscure Object‘ van Johan Clarysse. Johan vroeg voor deze gelegenheid aan acht dichters om een origineel gedicht te schrijven bij een schilderij of collage van hem uit zijn net verschenen gelijknamige boek ‘This Obscure Object’. Het leverde acht fonkelnieuwe gedichten op. Zelf schreef ik met ‘Al het oker van de wereld‘ een gedicht bij het erg indringende schilderij ‘Melancholie, dafür haben wir keine Zeit‘.
Het e-tijdschrift De Schaal van Digther publiceert de komende weken de acht gedichten, (waaronder dus ook ‘Al het oker van de wereld’), samen met het werk waarop ze zijn gebaseerd.
Zaterdag laatst namen familie, vrienden en ex-collega’s in Brugge afscheid van de man en bevlogen kunstenaar die we bij leven Geert Roygens mochten noemen. Ik schreef met veel liefde een herinneringsstukje gelardeerd met wat foto’s van een rijkgevuld en artistiek leven.
Achteloosheid… Soms legt een impressie zich vast zonder dat je er veel erg in hebt. Zoals het geval op deze foto die ik zaterdag nam in het atelier van José Vermeersch. N.a.v. de expo “100 jaar José Vermeersch”.
Vijfentwintig jaar geleden overleed kunstenaar Koen Scherpereel.
Time flies… Vandaag is het exact vijfentwintig (25!) jaar geleden dat de begenadigde kunstenaar Koen Scherpereel na een schielijk ongeval in het atelier van een bevriend kunstenaar, op amper 36-jarige leeftijd is overleden…
Koen Scherpereel (3/3/1961-17/8/1997) was vooral een tekenaar en een fijnzinnig etser maar hij schilderde ook zijn fabelachtige wereld vol engelen en demonen bij elkaar. Zelf herinner ik mij meer dan levendig zijn debuut in Galerij ’t Leerhuys in Brugge in 1983. Wat een verbluffende expo van een nauwelijks 22-jarige was dat! Bij de tiende verjaardag van zijn overlijden werd in Meetkerke, waar Koen de laatste jaren van zijn leven woonde nog een flinke retrospectieve met nagelaten werk van hem opgezet. Op zijn eigen website haalt Karel, zijn broer, gemeenteraadslid in Brugge, integere herinneringen aan Koen op.
Koen Scherpereel, permanent schilderend, en in onstuitbare vlagen van ‘écriture automatique’ en inspiratie ook schrijvend, was als veelzijdig kunstenaar nauwelijks bij te houden… “Ik kan geen doek wit laten en wat ik schilder is literatuur”, zei hij zelf over die passionele gedrevenheid. Criticus Luc Decorte omschreef zijn werk als ‘Feesten van pijn, angst en verlangen’. In een monografie die in 2001 postuum werd uitgebracht schreef Fernand Bonneure: “Koen zal in lengte van dagen bekend en geliefd blijven omdat hij wakker en alert is geweest en zich in zijn kunst ook zo heeft getoond, eerlijk en volhoudend. En omdat hij, waarschijnlijk spontaan, veel vingers op veel wonden heeft gelegd en dit zou dan wel het finale getuigenis kunnen zijn van zijn leven en zijn kunstenaarschap. Want de herinnering is de vrijheid van het verleden.”
Vijfentwintig jaar na zijn dood is en blijft de slotsom dat Koen Scherpereel samen met zijn onblusbaar talent veel te vroeg van ons is vandaan gegaan.
Sommige mensen zijn minder dood dan de anderen. Dat was (en is) zeker het geval voor Koen Scherpereel!
