Dinsdag 1 september 2026 laatst fietste ik nog ’s langs de Schelde. Een jaarlijks extra-fijn genoegen dat mij op de dag van “Waregem Koerse” van Avelgem naar het lieflijke Outrijve mag brengen. En ja hoor mijn gedicht “Jaagpad” staat er nog altijd! (Gelukkig maar…)
“Wijn te drinken uit groene roemers, weten dat wij – moleculen in een heelal waar we enkel naar kunnen raden – niets dan toeval zijn.
En toch maar nooit de genade vergeten van dat ene leven dat het jouwe is en niet dat van een ander.”
(Uit: ‘Een stem in de tijd’ in het typoscript van ‘Het Omber en het Oker‘– P.R.)
Mag ik jou, mag ik jullie – ondanks al het troebele in het water van de wereld – voor het nieuwe jaar alweer het allerbeste wensen. Ja, hoor, natuurlijk, wel zéker mag ik dat. Héél veel liefde, gezondheid, geluk en nog meer moois om naar uit te kijken voor een zo gezond en creatief mogelijk 2025.
Amerika… Begrijpe wie begrijpen kan. Ik ben nog steeds een zoekende. Ik taal en ik gis en ik raad naar de onderliggende beweegredenen van al die mensen over die verre Oceaan die zich – van oorsprong en afkomstig uit alle continenten – een Amerikaan willen & mogen noemen… Wat bezielt hen, wat doet hen radicaliseren en naar het vuige vege huiswapen van de angst en de rancune grijpen? En hier ja, hoe kan de tijdsgeest ons o.a. mede daardoor verlammen zoals hij ons nooit eerder verlammen kon…
En kijk ik sla het dikke boek “Noem ons wat we dragen” (oorspronkelijke titel uit 2021: Call Us What We carry) met niks dan gedichten en poëtisch proza van Amanda Gorman , Amerikaans dichter en spoken word-artiest, open (uitg. Meulenhoff, 2023, vertaald door Zaïre Krieger in 2023) met vooraan de opdracht “Voor ieder van ons/ die lijdt & leert/en ervoor kiest/door te gaan”. en laat het appelblauwzeegroene leeslint tussen pagina 300 en pagina 301 steken. Bij het gedicht… Amerika. Al uit 2021 maar wel brandend actueel. Dat kan géén toeval zijn natuurlijk:
Amerika
Vertaling van Zaïre Krieger
Een huis dat verdeeld is kan niet blijven bestaan. Verdeeld zijn betekent dan ook Verwoest worden. Het zit namelijk zo: in ons land telt zelden iedereen die ertoe Doet. Daarom druipt er rood van onze vlag. We zullen nogmaals zeggen dat Taal ertoe doet. Al vanaf het begin zijn de gekoloniseerden kenningen: Afro-Amerikaan. Aziatische Amerikaan. Oorspronkelijke Amerikaan (er is blijkbaar Geen Witte Amerikaan). Amerikaan & bijvoeglijk naamwoord. Amerikaan & Bepalend woord. De term opgesplitst (I) en ontmanteld, gestript & gestreept.
Uitwissing vergt een leven lang repeteren. Begrijp je echt wat het betekent om dit overtollige lichaam te zijn. We zien de Snikken nu als de vlaggen die ze waren. De ruk van ons hoofd, alsof we wakker werden uit een droom – of een nachtmerrie: Beslis jij maar. Dit is niet de natie die door ons gebouwd is, in het beste geval niet de natie die ons bekend was. Kennen. O nee! Dit is de natie die we hebben gefabriceerd. Het is ons recht om te wenen om de wond die we altijd zijn geweest. Uit het niets een Stille schok: een hand in een andere hand of een hoofd op een schouder is zo veel meer waard dan alles wat we ooit hebben Verworven of verlangd. Ook als ons wordt gezegd dat we geen verschillen kunnen maken, zullen we nog geluid maken.
Ha vrienden, natuurlijk mag ik niet nalaten om jullie, zo mogelijk één voor één, te bedanken voor de vele fijne Facebook- en andere attenties eergisteren maandag bij mijn zoveelste verjaardag! Bedankt!
Vermits veel feestgedruis – zoals al dan niet bekend – niet aan deze jongen besteed is kozen we voor een verlengd weekendje Nederland in een vriendelijke B&B, genaamd B&B Bleiswijk (bij Jacqueline). Een uitstekende uitvalsbasis om in het Museum Voorlinden de adem-be-nemende tentoonstelling ‘Bilderstreit‘ van Anselm Kiefer te bezoeken.
Een expo die een mens met wat kunstzinnige affiniteit gewoon niet mag missen! Nog tot en met 25 februari 2024. In bijlage, omdat we het niet kunnen laten, vijftien fragmenten en impressies uit de expo.
Voor & Na! Wat een opluchting is het altijd weer wanneer in oktober de maïs van de velden wordt gehaald. En de einder weer opengaat! De teelt van voedermaïs – die we zowaar te danken hebben aan de ouwe heer Colombus – lijkt voor wie in de zomer in onze contreien door het landschap loopt of fietst zowat de allesoverheersende teelt te zijn geworden. Monotoon zoals een monocultuur kan zijn. Manshoog met, naar ik lees, een gemiddelde groei tussen de vier en de zes centimeter per dag (!) zie je na verloop van tijd geen hand meer voor de ogen. Ik wil hier geen afbreuk doen aan het wezenlijk belang van het telen van het gewas maar vergeef mij de opluchting als oktober komt. De komst van de rooimachines en de pikdorsers wordt hier met een schallende welkomsttrompet onthaald.
En wie goed luistert hoort in één en dezelfde man het gejuich van een vol stadion.
“De landschapschilderingen lijken te zijn geschilderd tijdens een aardbeving. De Escalier Rouge is een trap-straatje tegen een heuvel opgaand in Cagnes (een plaatsje in Zuid-Frankrijk waar Soutine een tijd heeft gewoond); het moet in werkelijkheid recht zijn geweest, maar bij Soutine kronkelt het als een lavastroom. Vergezichten van huizen boven op een heuvel in het dorp laten zien dat de aarde draait- en verdomd hard ook. “
