Tag: Het Blauw van de dagen

Geplaatst op

Kunst is de hoogste vorm van hoop

“Kunst is de hoogste vorm van hoop“…

Mag ik iedereen bedanken die mij gisteren op één of andere warme manier attendeerde op het gegeven dat elke mens jaarlijks nét iets ouder wordt? Of dat ten minste bij leven en welzijn mag worden… Ja hoor, dat mag ik!

Zelf maakten we er gisteren een fijn en hartverwarmend bescheiden Brugs dagje van. We lunchten voor de gelegenheid in die fantastische plek aan de Steenkaai die Cantine Copine heet en wandelden nadien overtuigend doorheen het met kerstmuzak beladen centrum. Voorts mocht ik die fijne boekenbon verzilveren waarmee onze vrienden Gary en Dorine mij onlangs bedachten. Het werd de biografie van Ivo Michiels (van Sigrid Bousset) die al een flinke tijd op al mijn leeslijstjes stond. (Al twijfelde ik even, maar slechts heel even – sorry Sigrid – met het Engelenbrood van Patti Smith waarin ik deze mooie hele quote van Gerhard Richter vond: “Kunst is de hoogste vorm van hoop”.)

En voor het jaar dat komt wens ik mezelf (en zeker ook jullie natuurlijk) eigenlijk alleen maar meer van hetzelfde. Laaf je aan wat de schoonheid van de poëzie en al die andere vormen van kunst (én liefde) ons te bieden hebben. En vooral: laat je vooral omringen door mensen en dingen waar je energie van krijgt… Al de andere – zij die enkel uit zijn op eigen inhaligheid (“greed! greed!) en uit jaloezie of andere onnozeliteiten het slechtste met de wereld en de mensen blijken voor te hebben – mag je, wat mij betreft helemaal, én feestelijk, links laten liggen. Mijn grote zegen heb je!

Maak er wat van, nu en straks in het jaar waarvoor we nu al oefenen om het keurig in het getal 2026 ondergebracht te krijgen.

Facebook-link van 12/12/2025

Sigrid Bousset
Patti Smith
Interview Patti Smith-We leven in de VS bijna in een dictatuur

Gerhard Richter
Cantine Copine

Geplaatst op

Een pas op de plaats

Laure Prouvost – Fragment – Museum De Pont

(Blauwe notities, Museum De Pont, donderdag 13 juni 2024)

Het lijkt op vloeistof, vervuilde olie verglaasd op brak water met allerhande stukken en stukjes afval in. Als geëtst. Maar het is wel degelijk gehard glas waarover je hier mag lopen. Midderwijl hoor je boven jouw hoofd het gekrijs van zeevogels. Alken, zeekoeten, meeuwen, stormvogels… In de eerste zaal waar je binnentreedt zweeft ‘Grandma’ doorheen de luchten als een Vrijgevochten Engel. Glanzend in het zonlicht. Haar verhaal keert op veel plaatsen terug, en loopt als een rode loper doorheen de tentoonstelling. In al haar vormen en gedaanten…

Terwijl ik noteer dat je véél ogen, heel veel ogen nodig hebt om alles te zien wat Laure Prouvost in haar tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” voor ons in petto heeft, fotografeer ik een van haar Prouvost-vogels die op ons neerkijkt en die ik zowaar eerst niet eens had opgemerkt.

Een suppoost kijkt mij van op afstand aan en komt me dan gezwind tegemoet. Geïntrigeerd misschien door wat ik schrijf?

Een man van een jaar of dertig is het met lang haar. Hij ziet er uit zoals wij er in de jaren zeventig van de vorige eeuw bijliepen. Zijn vraag is duidelijk. Hij vraagt niet ‘wat schrijf je?’ maar “mét wat schrijf je?”. Ik toon hem mijn alombekende balpen met vier kleuren… En wil meteen al even voor hem toelichten dat ik al zowat mijn hele lange leven mijn notities in vier kleuren opschrijf…  “Oh nee”, zegt hij, “daar is het mij niet om te doen, maar eigenlijk – en dat is één van onze instructies – mag je hier alleen noteren met een potlood uit de museumshop. Een stylo zou hier immers zomaar gebruikt kunnen worden om de tentoongestelde werken te beschadigen… Maar ik zie dat jij helemaal te vertrouwen bent…”

Even sta ik daar in Tilburg kompleet perplex, maak onbeweeglijk een pas op de plaats, gefixeerd in dat ene Tilburgse moment waarop ik even geen woorden meer heb.

Maar beste vrienden desalniettemin – en voor het schrijven al dan niet gebruik makend van een potlood – is een bezoek aan de tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” van Laure Prouvost een heel harde aanrader!

Nog tot 18 augustus 2024 in Museum De Pont in Tilburg

Meer info:
https://depont.nl/tentoonstelling/laure-prouvost-24-februari-2024-18-augustus-2024

#laureprouvost #museumdeponttilburg #tilburg #expo2024

Geplaatst op

Verjaren in december

Ha vrienden, natuurlijk mag ik niet nalaten om jullie, zo mogelijk één voor één, te bedanken voor de vele fijne Facebook- en andere attenties eergisteren maandag bij mijn zoveelste verjaardag! Bedankt!

Vermits veel feestgedruis – zoals al dan niet bekend – niet aan deze jongen besteed is kozen we voor een verlengd weekendje Nederland in een vriendelijke B&B, genaamd B&B Bleiswijk (bij Jacqueline). Een uitstekende uitvalsbasis om in het Museum Voorlinden de adem-be-nemende tentoonstelling ‘Bilderstreit‘ van Anselm Kiefer te bezoeken.

Een expo die een mens met wat kunstzinnige affiniteit gewoon niet mag missen! Nog tot en met 25 februari 2024. In bijlage, omdat we het niet kunnen laten, vijftien fragmenten en impressies uit de expo.

Meer info:

Anselm Kiefer – Bilderstreit

Facebook-bericht van di 12/12/2023 (mét de foto’s in groter formaat!)

Geplaatst op

Afscheid van Matti

“Martin Pulaski is niet meer!”
Sterkte aan familie en aan zijn vele vrienden.

Men moet iemand niet persoonlijk kennen of gekend hebben om van hem of haar te houden… Van al de mensen die ik niet persoonlijk heb gekend is Martin – Matti – Pulaski, schrijver, dichter, blogger, radiomens en wat al niet meer, één van de mannen, één van de mensen die mij het nauwst aan het hart lagen… Ooit heb ik hem in het literaire tijdschrift Digther, toen het nog op papier verscheen, met veel enthousiasme aan het woord gelaten in een reeks die ik destijds “Wie blogt die blijft” getiteld had. Nu moeten we, nu hij vannacht is overleden, noodgedwongen afscheid nemen. Maar blijven zal hij hier bij ons nog een hele tijd blijven doen! Da’s wel zeker!

Talloos zijn de blog-artikelen die ik van Martin heb bewaard.
Talloos zijn de muzikanten die hij ons leerde kennen.
Talloos zijn de vrienden die hem zullen missen.

Zijn veelgeprezen “Hoochiekoochie”-blog (‘Kroniek van een kamertjeszondaar’) blijft bereikbaar voor iedereen die dat maar wil: https://hoochiekoochie.blog/

R.I.P. Martin. Het ga je goed daar, bij al je geliefde muzikale en poëtische vrienden.

Bericht op Facebook-account van Martin

Aanvulling op 13/12/2023
Ondertussen hebben heel veel mensen op FB en elders hun deelneming betuigd en ook in veel vormen met veel of minder woorden eer gebracht aan wie Martin Pulaski voor hen was. En betekende! Ik haal er hier graag enkele aan:

Eva Vanhoorne op haar FB-pagina (niet-openbaar-bericht)
Blogbericht Pascal Cornet van 12 december 2023
FB-bericht van Tine Moniek (niet-openbaar-bericht)

Er wordt op vr 15/12/2023 om 15:00 u. van Matti afscheid genomen in de eredienstzaal van het crematorium van Brussel, Sillelaan 61, Ukkel.

Martin Pulaski – foto via FB
Geplaatst op

Heksenzalf

“Vreemd toch hoe vaak de meest giftige dingen ook de mooiste zijn!”

Doornappel aka Dolappel, Duivelskruid of nog: Mollenkruid. En heel misschien maakt iemand er ergens in onze contreien zelfs wel ‘heksenzalf’ van…

#hetveldvanoktober #heksenzalf #instagramdingen

Facebook-bericht van 5/10/2023

Geplaatst op

Uit de archieven: I.M. Maaike Bearelle

Er stond een torenkraan als een knipmes
boven de stad, die dag. De lucht betrok.
Vergeefs grepen we met onze camera’s
naar het ongrijpbaar licht.

Aan die dag en aan alle andere dagen
in jouw naam terug te mogen denken.
Het rode lint van de herinnering als
een pijnscheut doorheen het zwarte haar.

Vereeuwigd hoeven we niet te worden.
Eén ogenblik lang het licht vast te mogen
houden in de blik van mensen, kan volstaan.

En weten dat wat bij de gratie
van het beeld wordt vastgelegd,
ons al zoveel langer voor ogen staat.

© Paul Rigolle

Oorspronkelijk bericht: Blogbericht van dinsdag 10 juni 2014 :

Vandaag namen we in de Gentse Sint Stefanuskerk afscheid van Maaike Bearelle. Maaike die op woensdag 4 juni 2014 overleed, was een – o die understatements – geliefde fotografe in Gent en grote omgeving… Zij maakte de foto’s die als kaftontwerp dienden voor mijn dichtbundels Van het hart een steen (2009) en Tot het bestaat (2013). Recent bezorgde zij ook de foto die als basis diende voor de cover van ‘Poppy en Eddie‘ van Herman Brusselmans.