“Alsof je eindelijk geworden bent
wat je al die tijd wou zijn. Iemand die
aan een einder staat en weet: Het is
het kijken naar. Het is het buiten staan,
waaraan jij moet lijden. De trots van hij
die opgesloten zit, en in zijn hoofd
een verdronken land bewaart, is het,
die jouw hand doet glijden. Over
het bleke marmer van de droom
uit één stuk te zijn.”
Uit ‘Stuk‘ (een gedicht in de bundel ‘Van het hart een Steen‘)
(Van het hart een steen, Paul Rigolle. Poëziecentrum 2009)
Facebook-link
#instagramdingen#vanhetharteensteen#gedicht
Minder weergeven
