Aldeia das Dez
Dorp van de Tien, dorp uit de duizend
waar mijn moeilijk Portugees van mijn taal
de hoeken schuurt en rondt.
(Taal die ik wil spreken. Taal die mij van
de waarheid de woorden doet verzinnen.)
De oceaan ligt achter ons, de klamme kust
een herinnering. De warmte zet ons
als in een stolp te kijk. Veel meer dan
wat er van onze reizen rest hou ik over.
Wie hier nog de dingen en de dagen
meten wil moet wel met klem ontkennen
dat de dingen niet te meten zijn.
© Paul Rigolle
Uit de cyclus ‘Ver weg in Europa”, in de bundel
‘Tot het bestaat‘ (C. de Vries-Brouwers, 2013)
Het gedicht ‘Aldeia das Dez’ schreef ik na een vakantie in Portugal in juni van het gezegende jaar 2010.
…/…
Dit gedicht staat sinds vandaag ook op de pagina
“Alle gedichten tot dusver en verder” waaraan ik, ik maak mij sterk,
af en een oud of nieuw(er) gedicht zal toevoegen.