(Al te late brief aan John Cassavetes)
Romantiek
Romantiek. Ach wat, het woord is veel te dik voor wat
een man verdragen kan, geen draaiboek kan sterker
dan het leven zijn. Schelden en vechten, dansen, drinken,
eten, vrijen, werkwoorden van elke dag, daar gaat
het om. Water en brood, wildernis, bliksem die ooit de eik
zal splijten, over alles had je het waarop men niet
te wachten zat. Filmend binnen de muren van jouw eigen huis,
in clair-obscur dat naar het leven staat, in zwart en wit,
de beelden sneden los wat niet los wou zijn. Je liet niet af,
er was geen reden voor, je ging maar door. Tegen het maatwerk,
tegen de tijd, als het moest zelfs met de botte bijl.
In Hollywood joegen ze jou de tempels uit, jouw naam
stond op hun lijst. Maar jou een zorg, hun tamme droom
heeft zelden iets met vlees en bloed vandoen, ze hebben ogen
die niets zien. Weten zij veel dat wat aan het eind van elke lijn
van ons moet resten, wel vaker samenvalt, met wat verkleumd
en uitgeblust blijft liggen, lichaam op een bank in het park
waaraan in de ochtend fluitend voorbij gelopen wordt.
© Paul Rigolle
Uit de cyclus “Too late blues” – Al te late brieven aan John Cassavetes
(1929 – 1989) en anderen. In de bundel “Van het hart een steen“, Poëziecentrum 2009.
Af en toe publiceer ik op deze pagina’s een nieuw of oud
gedicht; van vroeger of van vandaag.
Op de pagina “Alle gedichten tot dusver en verder” worden ze verzameld.