In Wiels maakt Francis Alys in ‘The Nature of the Game’ ons duidelijk dat we eigenlijk (en achter alles) geboren zijn om te spelen… Zelfs al zijn de omstandigheden er niet altijd naar. Kinderen zijn met soms maar heel weinig middelen verbluffend vindingrijk om te spelen met wat er is. Met wat voorhanden is, met wat ze vinden en naar hun hand weten te zetten. Alleen jammer dat we dat met zijn allen blijkbaar al na enkele jaren zo snel zijn vergeten…
Ha vrienden, natuurlijk mag ik niet nalaten om jullie, zo mogelijk één voor één, te bedanken voor de vele fijne Facebook- en andere attenties eergisteren maandag bij mijn zoveelste verjaardag! Bedankt!
Vermits veel feestgedruis – zoals al dan niet bekend – niet aan deze jongen besteed is kozen we voor een verlengd weekendje Nederland in een vriendelijke B&B, genaamd B&B Bleiswijk (bij Jacqueline). Een uitstekende uitvalsbasis om in het Museum Voorlinden de adem-be-nemende tentoonstelling ‘Bilderstreit‘ van Anselm Kiefer te bezoeken.
Een expo die een mens met wat kunstzinnige affiniteit gewoon niet mag missen! Nog tot en met 25 februari 2024. In bijlage, omdat we het niet kunnen laten, vijftien fragmenten en impressies uit de expo.
“Martin Pulaski is niet meer!” Sterkte aan familie en aan zijn vele vrienden.
Men moet iemand niet persoonlijk kennen of gekend hebben om van hem of haar te houden… Van al de mensen die ik niet persoonlijk heb gekend is Martin – Matti – Pulaski, schrijver, dichter, blogger, radiomens en wat al niet meer, één van de mannen, één van de mensen die mij het nauwst aan het hart lagen… Ooit heb ik hem in het literaire tijdschrift Digther, toen het nog op papier verscheen, met veel enthousiasme aan het woord gelaten in een reeks die ik destijds “Wie blogt die blijft” getiteld had. Nu moeten we, nu hij vannacht is overleden, noodgedwongen afscheid nemen. Maar blijven zal hij hier bij ons nog een hele tijd blijven doen! Da’s wel zeker!
Talloos zijn de blog-artikelen die ik van Martin heb bewaard. Talloos zijn de muzikanten die hij ons leerde kennen. Talloos zijn de vrienden die hem zullen missen.
Zijn veelgeprezen “Hoochiekoochie”-blog (‘Kroniek van een kamertjeszondaar’) blijft bereikbaar voor iedereen die dat maar wil: https://hoochiekoochie.blog/
R.I.P. Martin. Het ga je goed daar, bij al je geliefde muzikale en poëtische vrienden.
Bericht op Facebook-account van Martin
Aanvulling op 13/12/2023 Ondertussen hebben heel veel mensen op FB en elders hun deelneming betuigd en ook in veel vormen met veel of minder woorden eer gebracht aan wie Martin Pulaski voor hen was. En betekende! Ik haal er hier graag enkele aan:
Onder het beproefde motto “Traag is mooi” en “Alledaags kan, geloof het of niet, een verkwikkend avontuur zijn” maakte Wim Wenders van zijn recentste film (het ook al uitstekende Anselm (“Das rauschen der Zeit“) even buiten beschouwing gelaten) een feest van een kijkstuk! “Perfect days” is een film om van te houden!
Ruben Aerts in De Standaard:
“Nederig, geen seconde prekerig, dat is Perfect days. Een ingetogen, meditatief meesterwerk. Elke dag leven alsof het je eerste is, begin er maar mee.”
Recensie van “Weten welke huid je aan moet” van Edward Hoornaert
Een aantal insiders onder ons weten ondertussen wel dat ik een fan ben van de poëzie van de huidige stadsdichter van de Stad Roeselare Edward Hoornaert. Voor de Boekhouding van de VVL – Vereniging van Vlaamse Letterkundigen vzw schreef ik bijgevolg met plezier een korte recensie over zijn laatste bundel ‘Weten welke huid je aan moet‘. Die kun je nalezen via de navolgende Boekhouding-link:
Een uittreksel: Het eerste (motto) is zeer illustratief voor de hele bundel: Het lichaam is een groot verstand, een veelheid met één zin, een oorlog en een vrede, een kudde en een herder. Het kijken – met het hele lichaam – en het intuïtief benaderen van de complexe hedendaagse werkelijkheid staat centraal in deze bundel.
Op zaterdag 18 november 2023 werd in het “Einde van de wereld, de boot”, aan de Javakade in Amsterdam een nieuwe editie van “Vertalersweelde” voorgesteld. Dichter en auteur Kees Godefrooij mag alweer uitgebreid geprezen worden voor het mooie werk dat hij ook nu weer voor elkaar bracht! De bundel “Gaspara Stampa in de handen van Mereie de Jong” die twaalf sonnetten van de ‘antieke’ dichteres Gaspara Stampa (1523-1554) vertaalde is een uitgave van Stichting Spleen. De gedichten van Stampa dienden als inspirerend uitgangspunt voor reflecties van niet minder dan drieënvijftig Vlaamse en Nederlandse dichters. Aangenaam om mijn gedicht “Een zucht te zijn” terug te vinden op pagina 135. Voorts onder meer nog gedichten van Bert Bevers, Piet Gerbrandy, Gerard Scharn, Johan Wambacq, Kees Godefrooij, Joris Iven, Edith de Gilde, Astrid Arns, Frans August Brocatus, Hans F. Marijnissen, Richard Foqué, Tine Hertmans, Antoon Van den Braembussche, Onno Kosters, Frans Terken en nog v.a.
Kees Godefrooij is overigens niet aan zijn proefstuk toe. Eerder al bezorgde hij diverse vertaalprojecten. Een overzichtslijstje vind je op ‘Wikisage.org’:
Tapies in Bozar Brussel! Ooit raakte ik zeer geïntrigeerd en ‘getriggerd’ door het werk van de Catalaanse kunstenaar Antoni Tapies via de bijzonder sterke cover van de cd Umani, van de – wat mij betreft – onvolprezen Corsicaanse muziekgroep I Muvrini, van onder meer de broertjes Bernardini. In de overzichtstentoonstelling “De praktijk van de kunst” is (nog tot 7/1/2024) in Brussel mooi werk van Tapies (1923-2012) bij elkaar gebracht. Zeker wel! Maar toch had ik een paar keer de aanvechting dat dit niet echt de allersterkste selectie van het werk van Tapies is die men van deze kunstenaar kon of kan maken. Op de FB-bladzijden van Markies Germain Bataille zag ik verleden jaar bijvoorbeeld nog een Tapies-FB-album met schitterende werken. Maar misschien moeten we om het allerbeste werk te zien van Tapies gewoon ’s naar Fundacio Antoni Tapies in … Barcelona?
Gisteren in de Brugse stadsbioscoop Lumière “Anselm“, de schitterende, wat mij betreft zelfs indrukwekkende film gezien die ouwe getrouwe Wim Wenders draaide over leven en werk van Anselm Kiefer. Over het gegeven dat we nauwelijks meer zijn dan een regendruppel in de Zondvloed… (Niets aan toe te voegen!)
Volop, en gezien de levensloop van Kiefer, niet toevallig daarbij intens aanwezig: de poëzie van Paul Celan (en in wat mindere mate die van Ingeborg Bachmann). Ook genoteerd: “wie de chaos inkapselt tussen muren of wanden maakt een schilderij!” Na afloop – omdat ik het niet kon laten – zo vrij geweest om deze impressies uit Cinema Lumière vast te leggen.
En ja, ook de tentoonstelling in Museum Voorlinden, die nog loopt t/m 25 februari 2024 kun je onder de noemer “niet te missen”
Impressie uit Cinema Lumière – do 23/11/2023Impressie uit Cinema Lumière – do 23/11/2023Impressie uit Cinema Lumière – do 23/11/2023 Uitzicht op de binnentuin van de Republiek
Gisteren zagen we in het Museum Gevaert-Minne in Sint-Martens-Latem ‘op de valreep’ – zoals ons wel meer overkomt met tentoonstellingen – de mooie ‘Continuous remastering‘-expo van mijn goeie FB-vriendin Maria Blondeel. Haar eerder verstilde artistieke praktijk maakt dat zij als kunstenaar ‘altijd onderweg’ is én blijft, en voortdurend ‘geremasterd‘ mag en kan worden. Met haar werk brengt ze bij ‘Gevaert-Minne’ subtiele toetsen aan die een mens even tot kostbare momenten van stilstand en beschouwing brengen! “Haar blauwdrukken en artefacten uit haar archief worden mooi verweven met de context van de kosmopolitische, ecologische en artistieke projecten van de familie Gevaert, Lima en de Commune van Sint-Martens-Latem”. Wie de expo nog wil zien moet zich nu wel gaan haasten. Komende zondag 19/11/2023 is ‘Continuous Remastering’ al aan de finissage toe! Ook het museum Gevaert-Minne zelf blijft met onder meer dat sterke blijvende werk van George Minne dat de tijd maar blijft trotseren (vergezeld van andere Grote Telgen van de Latemse scholen) zeer de moeite om te bezoeken.
Leesnotities – Op het leeslijstje (13) Over ‘Mauk’ van Jan Vantoortelboom
“De nacht bestaat om het duister wakker te houden” (p20)
Schrijvers zijn er om te volgen! Of ze al dan niet ooit of nooit geconsacreerd worden of niet, dat speelt nauwelijks een rol; hun werk spreekt immers altijd voor zichzelf. Letterlijk: het werk spreekt boekdelen! En je houdt er van of je houdt er minder van. Of je houdt er zelfs helemaal niet van, maar in dat geval blijf je ze natuurlijk niet lezen en haak je af.
Ik hou ondertussen zéér van de boeken van Jan Vantoortelboom waarin ‘la Flandre Profonde’ boek per boek veel meer dan een lokale Westhoek-rariteit geworden is. Omdat Jan Vantoortelboom afkomstig is uit een dorp in de Westhoek, Elverdinge, dat ik zelf erg goed ken, was ik al vanaf zijn debuut uit 2011 ‘De verzonken jongen’ geïntrigeerd wat die Westhoekroots met de schrijver hebben en hadden gedaan. En nog zouden doen!
De verzonken jongen was al van in het begin een boek dat je als lezer en als recensent meteen als een flinke belofte kon beschouwen voor wat nog uit de pen of uit de laptop van Jan Vantoortelboom zou voortkomen. En dat was niet gering. In het jaar 2019 was Vantoortelboom met ‘Jagersmaan’ al aan zijn vijfde roman toe! Over die vijf boeken schreef ik voor ‘Jaarwerk MMXX’, het Jaarboek 2020 van de Vereniging voor West-Vlaamse schrijvers een overzichtsartikel dat je via deze link kunt nalezen: ‘Een peloton schrijvers gevangen in een en hetzelfde hoofd”.
Mijn slotsom was toen: “Benieuwd wat de man die veel schrijvers in hetzelfde hoofd met zich meedraagt de komende decennia nog voor ons in petto heeft. En welk soort schrijver hij uiteindelijk zal worden.”
En kijk vandaag de dag is er na een wat langere pauze die we van Vantoortelboom gewoon zijn, verband houdend met een schrijversdipje na de dood van zijn vader, sinds eind mei de nieuwe roman ‘Mauk’.
En daar heeft de schrijver – die ondertussen in de buurt van de Westerschelde woont – alle zeilen voor bijgezet. Zijn stijl is in zijn zesde boek helemaal de zijne geworden. Meer nog dan in zijn vorig werk: uitgepuurd en fijngeslepen. Er staan maar weinig woorden in Mauk die er niet horen te staan. Het boek vertelt het verhaal van een man die ziek en in een bed in een opgekalefaterd huisje bij een raam verblijft en terugblikt op zijn leven. Dat leven is getekend is door onder meer een tragische gebeurtenis in zijn jeugd en bittere herinneringen aan een tirannieke vader die van hem een getroebleerd kind en later ook een getraumatiseerde volwassene hebben gemaakt die maar moeilijk zijn weg kon vinden in de grote wirwar van de wereld. Gelukkig kon Mauk – een samentrekking van Maurice K. – terecht in zijn fantasiewereld van pioniers – “Mauk Tomahawk” – geholpen door Henri, zijn grote broer. Vantoortelboom beweegt zich in dit boek met kennis van zaken én auteursmétier tussen wat werkelijk is en wat verzonnen. Af en toe zijn er nog echo’s die aan de (Westhoek-)locaties van vroegere romans herinneren maar het geheel is een boek waarin geografische grenzen geen of nauwelijks belang meer hebben.
Ergens op zijn website zegt Vantoortelboom het zelf: “Al mijn boeken hielpen mij en anderen, zoals alleen waarachtige verhalen dat kunnen”. Het is uiteraard niet de bedoeling dat we hier veel over de inhoud verklappen. Mauk is een boek dat gelezen moet worden en dat bewijst dat de schrijver ervan tot volle maturiteit gekomen is.
Niet voor niets staat Vantoortelboom – de aanhouder wint – met Mauk te pronken op de shortlist van de Boekenbon Literatuurprijs 2023. En als je het ons vraagt maakt het boek best wel een goeie kans. Ook al is de concurrentie met de boeken van Saskia de Coster (Net echt, Das Mag), Tiemen Hiemstra (W.,Das Mag), Roxane van Iperen (Dat beloof ik, Thomas Rap) en Richard Osinga (Munt, Wereldbibliotheek) gerust pittig te noemen.
Op donderdag 9 november 2023 weten we of Jan Vantoortelboom een eerste grote literaire prijs mee mag meenemen richting het lieflijke Ossenisse in de buurt van de Westerscheldestranden.
Een afspraak als een klein Sinterklaasgeschenk om naar uit te kijken is ook het interview in de Bib van Ieper dat die andere Getalenteerde Westhoeker Roderik Six met de auteur zal hebben op 6 december 2023 e.k.
Fragment: “Niemand begreep ooit de hitte in mijn hart, de zwarte rot in de baksteen van ons huis, dat wat deze bekende en tegelijkertijd onbekende man, deze intieme vreemdeling die voor me zit, deed ontstaan, ontvlammen en zorgde dat het met zijn adem werd aangeblazen als het op uitdoven stond. Dat is wat mijn woede is: een onuitroeibare koestering. Het bloed van mijn lichaam heet woede; de lucht van mijn longen heet woede. Dat ik je hier, bange, beschaamde, verminkte man, zou willen grijpen, dat weet je. Daarom staar je naar de grond; om die reden buig je je hoofd.” (Pagina 119)
Jan Vantoortelboom, Mauk, Atlas Contact, 2023, 192 p., 24,99 euro.
Voormalig directeur en bezieler van het PoëzieCentrum in Gent, Willy Tibergien heeft al een flinke tijd een project lopen waarbij hij om de zoveel tijd de vroegere mededelingenkastjes aan de zijgevel van het Stadhuis in Damme bevolkt met poëzie. Gisteren was ik voorwaar een gelukkig man om twee van mijn gedichten samen met Willy voor een volle maand te mogen uithangen in zijn ‘poëziekastjes’. Het zijn de twee gedichten die ik recent schreef bij schilderijen van twee schilders die mij nauw aan het hart liggen.
Bij een tweede, door mij ook al bijzonder geliefd schilderij, ‘Lager 7-Kahla-Leubengrund’ van Pol Delameillieure dat aan de onmenselijke dwangarbeid herinnert op het einde van WO 2 in het werkkamp Kahla, schreef ik het oorlogsgedicht “Lager 7”.
De beide gedichten hangen nu sinds gisteren samen met een afdruk van het schilderij in de poëziekastjes te kijk. Kunstenaar Johan Six was de man met de sleutel om de kastjes voor ons te openen.
Dank mijn beste Willy voor de uitnodiging. Veel dank ook aan Lieve Terrie voor de behulpzaamheid van het overbrengen van werk en gedichten op posterformaat.
Poserend na ‘het werk’Lager 7 – Schilderij ‘Leubengrund-Kahla-Lager 7’ van Pol Delameillieure‘Al het oker van de wereld’ met Schilderij van Johan ClarysseKunstenaar Johan Six of ‘De man met de sleutel’Johan Six toont werk van hem
