Uitreiking VWS-prijs: Laureaat Peter Terrin meets Bart Van Loo; Paul Rigolle meets Edward Hoornaert. Foto: Koen D’haene
Op vrijdagavond 13 oktober 2023 – jawel een vrijdag de dertiende – werd in zaal De Komedie van De Spil in Roeselare de VWS-prijs uitgereikt. Onze laureaat is dit jaar Peter Terrin! Tevens werd het nieuwe jaarboek van onze VWS-vereniging “Jaarwerk MMXXIII” voorgesteld. Voor het jaarboek schreef ik met “Op zoek naar dat enige en unieke muziekje” een stuk over “twintig jaar Het Penhuis” in Kortrijk. Het artikel is opgehangen aan mijn gesprek in de voorbije zomer met Penhuis-man-van-het-eerste-uur Gie Devos.
Voor & Na! Wat een opluchting is het altijd weer wanneer in oktober de maïs van de velden wordt gehaald. En de einder weer opengaat! De teelt van voedermaïs – die we zowaar te danken hebben aan de ouwe heer Colombus – lijkt voor wie in de zomer in onze contreien door het landschap loopt of fietst zowat de allesoverheersende teelt te zijn geworden. Monotoon zoals een monocultuur kan zijn. Manshoog met, naar ik lees, een gemiddelde groei tussen de vier en de zes centimeter per dag (!) zie je na verloop van tijd geen hand meer voor de ogen. Ik wil hier geen afbreuk doen aan het wezenlijk belang van het telen van het gewas maar vergeef mij de opluchting als oktober komt. De komst van de rooimachines en de pikdorsers wordt hier met een schallende welkomsttrompet onthaald.
En wie goed luistert hoort in één en dezelfde man het gejuich van een vol stadion.
“De signaliserende afbeelding bestaat al zolang de afbeelding bestaat: F. Goya heeft met zijn gruweltekeningen over de Napoleontische oorlogen willen teweegbrengen bij de onwetenden over wat in Spanje gebeurde. En T. Géricault heeft met zijn “vlot van de Medusa” willen verwittigen voor wat kan gebeuren wanneer de bewegingsvrijheid van de mens te klein wordt. Mensen werden in de 19° eeuw al gewezen op het dier dat in hen school, en op wat er kon gebeuren wanneer de beschaving faalde en de mens de controle verloor over de bewegingen van de massa.”
Uit de inleidende tekst van Johan Laethem bij de expo ‘Signalen’ op 30/4/2022 in Huis De Leeuw in Zulte-Machelen (van Pol Delameillieure en JOhan Laethem)
Een wel erg passende passage bij de actualiteit van de gruweloorlogen vandaag de dag in het Midden-Oosten en op de slagvelden van Ukraïne. Bijzonder passend ook bij het schilderij ‘Goya was right‘ (uit 2016) van Johan Clarysse (pagina 43 – in zijn recente overzichtsboek ‘This obscure object).
Een tentoonstelling met een overzicht van het werk van Johan Clarysse en aansluitend bij het boek loopt nog tot 5 november 2023 in Galerie Pinsart in Brugge.
Eens in de maand gaat mijn goeie vriend Bert Bevers met de ogen dicht voor zijn poëziekast staan om daar een willekeurige bundel uit te nemen. Maandag laatst was dat mijn bundel Mond- en clownzeer (Yang Poëzie Reeks, Gent, 1980). Op bladzijde 28 las hij daarin mijn gedicht De bloemenman (2). Waarvoor dank!
Vandaag namen we in de Gentse Sint Stefanuskerk afscheid van Maaike Bearelle. Maaike die op woensdag 4 juni 2014 overleed, was een – o die understatements – geliefde fotografe in Gent en grote omgeving… Zij maakte de foto’s die als kaftontwerp dienden voor mijn dichtbundels Van het hart een steen (2009) en Tot het bestaat (2013). Recent bezorgde zij ook de foto die als basis diende voor de cover van ‘Poppy en Eddie‘ van Herman Brusselmans.
Zondag laatst 24/9/2023 ging in de Brugse Galerie Pinsart de vernissage door van de tentoonstelling ‘This Obscure Object‘ van Johan Clarysse. Johan vroeg voor deze gelegenheid aan acht dichters om een origineel gedicht te schrijven bij een schilderij of collage van hem uit zijn net verschenen gelijknamige boek ‘This Obscure Object’. Het leverde acht fonkelnieuwe gedichten op. Zelf schreef ik met ‘Al het oker van de wereld‘ een gedicht bij het erg indringende schilderij ‘Melancholie, dafür haben wir keine Zeit‘.
Het e-tijdschrift De Schaal van Digther publiceert de komende weken de acht gedichten, (waaronder dus ook ‘Al het oker van de wereld’), samen met het werk waarop ze zijn gebaseerd.
Documentaire van Sharon Kromotaroeno over leven en werk van Koenraad Goudeseune.
Gisteren in de Gentse Studio Skoop genoten van de tweede en bijkomende voorstelling van ‘Ik heb voor niks geschreven’, de integere documentaire die Sharon Kromotaroeno maakte over dichter en auteur Koenraad Goudeseune (1965-2020).
Toch miste ik wat Westhoek én zijn geboortedorp Boezinge in het verhaal en, abstractie gemaakt van de onvermijdelijke Delphine Lecompte, een aantal (Vlaamse) collega-dichters die Koenraad evengoed hebben gekend. Maar een mooi portret van een dichter die al te vaak gelabeld (lees weggezet) werd en wordt als ‘poète maudit’ en ‘woelwater’ en andere lieve dingen die hij wel of niet was, is het wel.
Zijn poëzie en zijn proza daarover gaat het. En daarover moet het blijven gaan. Ook al oppert Hans Van Willigenburg ergens in de film luidop dat er binnen 100 jaar wel ‘ns maar heel, heel weinig meer van de Nederlandstalige Literatuur in haar geheel zal overblijven…
Ondertussen heb ik het stuk ‘Het gooien van een mes in een oceaan’, dat ik schreef voor het Jaarboek van de VWS editie 2021, over leven en werk van Koenraad Goudeseune, een proeve tot in memoriam, voor de gelegenheid toegankelijk gemaakt en online gezet op mijn eigen website. De link:
In bijzonder goed gezelschap: met Christine D’haen op een terras in Damme! Vandaag is Christine die ik wel ’s “de Oude Koningin van de Vlaamse én Nederlandse poëzie” durf te noemen, alweer 14 jaar geleden van ons vandaan gegaan. (En zou ze tussen haakjes op 25 oktober 100 jaar geworden zijn…) Maar haar poëzie – vraag het mij maar! – blijft springlevend. Met veel dank aan boekhandel Diogenes en Willy Tibergien voor de bij mij nog ontbrekende bundels ‘Morgane’ en ‘Dantis meditatio’! (foto: vr 1/9/2023)
… Che quasi tutta cessa mia visione …
Uw honderd zangen als de wereld sterft door aardschok, watervloed en lucht van vuur perfect, bewonderde, gevormd, generfd, uniek construct van woorden, zonder duur breken, de stenen uit elkaar gereten, al die ze lazen zijn gestorven, zij die stierven zijn uw wonder lang vergeten, uw Summum werd tot Niets, voorbij, tenzij
Altijd een mooi moment: een steen te mogen leggen op een aantal afgewerkte teksten… Tegen het wegwaaien! Voor het behoud van de woorden!
Redigeerwerk voor ‘Jaarwerk MMXXIII’ – het nieuwe Jaarboek van de VWS voor het jaar 2023. Voorstelling in De Spil in Roeselare op vrijdag 13 Oktober 2023 om 20:00 u. Meer info volgt.
Zaterdag laatst namen familie, vrienden en ex-collega’s in Brugge afscheid van de man en bevlogen kunstenaar die we bij leven Geert Roygens mochten noemen. Ik schreef met veel liefde een herinneringsstukje gelardeerd met wat foto’s van een rijkgevuld en artistiek leven.
Beeld: ‘Homeless Jesus’ van Timothy P. Schmalz – Magadalenakerk Brugge – za 15/7/2023
Romantiek
Romantiek. Ach wat, het woord is veel te dik voor wat een man verdragen kan, geen draaiboek kan sterker dan het leven zijn. Schelden en vechten, dansen, drinken, eten, vrijen, werkwoorden van elke dag, daar gaat het om. Water en brood, wildernis, bliksem die ooit de eik zal splijten, over alles had je het waarop men niet te wachten zat. Filmend binnen de muren van jouw eigen huis, in clair-obscur dat naar het leven staat, in zwart en wit, de beelden sneden los wat niet los wou zijn. Je liet niet af,
er was geen reden voor, je ging maar door. Tegen het maatwerk, tegen de tijd, als het moest zelfs met de botte bijl. In Hollywood joegen ze jou de tempels uit, jouw naam stond op hun lijst. Maar jou een zorg, hun tamme droom heeft zelden iets met vlees en bloed vandoen, ze hebben ogen die niets zien. Weten zij veel dat wat aan het eind van elke lijn van ons moet resten, wel vaker samenvalt, met wat verkleumd en uitgeblust blijft liggen, lichaam op een bank in het park waaraan in de ochtend fluitend voorbij gelopen wordt.
Uit de cyclus “Too late blues” – Al te late brieven aan John Cassavetes (1929 – 1989) en anderen. In de bundel “Van het hart een steen“, Poëziecentrum 2009.
Af en toe publiceer ik op deze pagina’s een nieuw of oud gedicht; van vroeger of van vandaag. Op de pagina “Alle gedichten tot dusver en verder” worden ze verzameld.
