Documentaire van Sharon Kromotaroeno over leven en werk van Koenraad Goudeseune.
Gisteren in de Gentse Studio Skoop genoten van de tweede en bijkomende voorstelling van ‘Ik heb voor niks geschreven’, de integere documentaire die Sharon Kromotaroeno maakte over dichter en auteur Koenraad Goudeseune (1965-2020).
Toch miste ik wat Westhoek én zijn geboortedorp Boezinge in het verhaal en, abstractie gemaakt van de onvermijdelijke Delphine Lecompte, een aantal (Vlaamse) collega-dichters die Koenraad evengoed hebben gekend. Maar een mooi portret van een dichter die al te vaak gelabeld (lees weggezet) werd en wordt als ‘poète maudit’ en ‘woelwater’ en andere lieve dingen die hij wel of niet was, is het wel.
Zijn poëzie en zijn proza daarover gaat het. En daarover moet het blijven gaan. Ook al oppert Hans Van Willigenburg ergens in de film luidop dat er binnen 100 jaar wel ‘ns maar heel, heel weinig meer van de Nederlandstalige Literatuur in haar geheel zal overblijven…
Ondertussen heb ik het stuk ‘Het gooien van een mes in een oceaan’, dat ik schreef voor het Jaarboek van de VWS editie 2021, over leven en werk van Koenraad Goudeseune, een proeve tot in memoriam, voor de gelegenheid toegankelijk gemaakt en online gezet op mijn eigen website. De link:
Het gooien van een mes in een oceaan.
“Schrijven is alleen maar zo indrukwekkend
mogelijk dronken zijn.
Koenraad Goudeseune
#koenraadgoudeseune
#dichtersindeWesthoek
#boezinge
#ikhebvoornietsgeschreven
#sharonkromotaroeno