Een pas op de plaats

Laure Prouvost – Fragment – Museum De Pont

(Blauwe notities, Museum De Pont, donderdag 13 juni 2024)

Het lijkt op vloeistof, vervuilde olie verglaasd op brak water met allerhande stukken en stukjes afval in. Als geëtst. Maar het is wel degelijk gehard glas waarover je hier mag lopen. Midderwijl hoor je boven jouw hoofd het gekrijs van zeevogels. Alken, zeekoeten, meeuwen, stormvogels… In de eerste zaal waar je binnentreedt zweeft ‘Grandma’ doorheen de luchten als een Vrijgevochten Engel. Glanzend in het zonlicht. Haar verhaal keert op veel plaatsen terug, en loopt als een rode loper doorheen de tentoonstelling. In al haar vormen en gedaanten…

Terwijl ik noteer dat je véél ogen, heel veel ogen nodig hebt om alles te zien wat Laure Prouvost in haar tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” voor ons in petto heeft, fotografeer ik een van haar Prouvost-vogels die op ons neerkijkt en die ik zowaar eerst niet eens had opgemerkt.

Een suppoost kijkt mij van op afstand aan en komt me dan gezwind tegemoet. Geïntrigeerd misschien door wat ik schrijf?

Een man van een jaar of dertig is het met lang haar. Hij ziet er uit zoals wij er in de jaren zeventig van de vorige eeuw bijliepen. Zijn vraag is duidelijk. Hij vraagt niet ‘wat schrijf je?’ maar “mét wat schrijf je?”. Ik toon hem mijn alombekende balpen met vier kleuren… En wil meteen al even voor hem toelichten dat ik al zowat mijn hele lange leven mijn notities in vier kleuren opschrijf…  “Oh nee”, zegt hij, “daar is het mij niet om te doen, maar eigenlijk – en dat is één van onze instructies – mag je hier alleen noteren met een potlood uit de museumshop. Een stylo zou hier immers zomaar gebruikt kunnen worden om de tentoongestelde werken te beschadigen… Maar ik zie dat jij helemaal te vertrouwen bent…”

Even sta ik daar in Tilburg kompleet perplex, maak onbeweeglijk een pas op de plaats, gefixeerd in dat ene Tilburgse moment waarop ik even geen woorden meer heb.

Maar beste vrienden desalniettemin – en voor het schrijven al dan niet gebruik makend van een potlood – is een bezoek aan de tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” van Laure Prouvost een heel harde aanrader!

Nog tot 18 augustus 2024 in Museum De Pont in Tilburg

Meer info:
https://depont.nl/tentoonstelling/laure-prouvost-24-februari-2024-18-augustus-2024

#laureprouvost #museumdeponttilburg #tilburg #expo2024

‘Tussen de dagen’ van en mét Luc Vandromme

Vorig weekend werd in het lieflijke Reve-dorp Machelen a/d Leie ‘Tussen de dagen’, de nieuwe roman van Luc Vandromme voorgesteld. De schrijver, die daarmee ondertussen al aan zijn 8° boek toe is, zou Luc Vandromme niet heten als hij van de voorstelling niet een multidisciplinaire gebeurtenis had gemaakt. Zondag stond onder meer een optreden van het Brussels ensemble Bruxell’A Cappella op het programma dat de polyfone muziek uit het boek bracht in de Raveelkapel. In Huis de Leeuw, het mooie galerijhuis in de buurt van het Raveel-museum waar het ook al gonsde van activiteit, liep ondertussen voor het tweede weekend op rij een tentoonstelling met schilderijen van Luc Vandromme (werk dat volledig geënt is op het boek) en keramisch werk van de echtgenote van Luc, Trui Lemaitre.

Ik was er zaterdag en genoot zeer van het werk van beide kunstenaars. Straks hoop ik dat al in even grote mate te kunnen doen met het boek. Ook ons aller grote vriend, warmhartig kunst- en boekenveelvraat Jan Bib was er zaterdag. Voorts blijkt Luc Vandromme een creatieve duizendpoot van je welste te zijn. Hij is behalve schrijver immers ook actief als jazz-zanger, mede-keramieker, fotograaf en beeldend kunstenaar. In bijlage enkele momentopnames van de tentoonstelling op zaterdag 23/3/2024.

Tussen de dagen, Luc Vandromme – Godijn-Publishing 2024 – 506 pg.

www.lucvandromme.be
Bericht over het boek op de website van de auteur
Facebook-bericht P.R. van 25/3/2024 (met meer foto’s)

Luc Vandromme glundert ‘Tussen de dagen’ – foto Paul Rigolle
Een greep uit de schilderijen – foto Paul Rigolle
“En dan is er koffie!” – vlnr Trui Lemaitre, Luc Vandromme en Jan Bib- foto Paul Rigolle
Leesklaar!
Machelen a/d Leie – Het Reve-monument – foto Paul Rigolle
Artikel in Het Nieuwsblad

We zijn kamers met de lakens over de meubels

De ontdekking van een schrijver!
Leesnotities – Op het leeslijstje (14 en 15)
Over ‘de Mitsukoshi Troostbaby Company’ en ‘Kinderen van het ruige land’ van Auke Hulst


Maandag 22 Januari 2024

“We zijn kamers met de lakens over de meubels”


Er zijn veel manieren om kennis te maken met een auteur die je om godweetwelkeredenenofomstandigheden niet eerder las of zelfs nauwelijks kende. De verdienste van een initiatief als het onvolprezen “Het Penhuis” is dat het op mooie zondagvoormiddagen auteurs naar “het verre Kortrijk” weet te halen waarvan je amper nog een woord had gelezen. Naar aanleiding van de komst van de Groningse auteur en muzikant en zanger Auke Hulst op zondag 12/11/2023 las ik zijn tot hiertoe meest bekende boek met die vreemde en bijna niet te onthouden titel dat in 2022 op de shortlist van de Libris Literatuurprijs stond: ‘De Mitsukoshi Troostbaby Company’ uit december 2021. Het is een omvangrijk boek van 600 pagina’s dat op geen enkel ogenblik verveelt. Het boek heet een toekomstroman te zijn. Dat is ook zo maar het is nog veel méér dan dat. Anderen noemen het dan weer graag een ‘dystopie’ zoals dat tegenwoordig in deze warrige en onwaarschijnlijke tijden mag heten. Een dystopie voor het jaar 2032? Nee, hoor, wat mij betreft is ‘de Mitsukoshi’ gewoon een ijzersterke roman die hier en daar misschien wat te uitgebreid overkomt maar er zijn zoveel passages over onder meer het schrijven zelf die alles goed maken. Alleen al om de metafoor “We zijn kamers met lakens over de meubels” op pagina 514 zal ik deze schrijver blijven memoreren:
Ik zei dat in jezelf praten belangrijk is. Dat mensen van dieren verschillen omdat ze aan zelfreflectie doen, hoewel we zelfs dan onszelf niet goed kunnen zien. ‘We zijn kamers met lakens over de meubels – je kunt ongeveer raden wat er onder de lakens zit, maar niet precies. Een piano, maar wat voor piano? Een stoel, maar welke stof? Snap je?” (pagina 514).
…/…
Op zondag 12 november 2023 was Auke Hulst dus te gast in Het Penhuis in Kortrijk (zie foto). In een aangenaam kabbelend gesprek met Karel Alleene, afgewisseld met door Hulst akoestisch gebrachte eigen songs, werd het voor veel Vlaamse lezers een zeer fijne kennismaking met een auteur (én met zijn boeken én zijn gitaar) die hier nog al te weinig bekend is.

In het verlengde van het gesprek, en zeer geïntrigeerd door wat de auteur daarin aan biografische elementen prijsgaf, las ik een andere roman van Auke Hulst van tien jaar eerder (2011): ‘Kinderen van het ruige land’ dat wellicht zijn meest autobiografische boek genoemd kan worden en dat in 2013 bekroond werd met de Cutting Edge Award en het Beste Groninger Boek. Ergens in een gebied in het Noorden van Groningen dat ‘het Ruige Land’ genoemd wordt groeien vier kinderen Kurt, Kai (die onmiskenbaar trekken en trekjes heeft van de auteur zelf), Shirley Jane en Deedee op zonder veel toezicht van een zo goed als altijd afwezige moeder. De vader is al heel vroeg overleden. Het boek is een prachtige wordingsgeschiedenis van kinderen die moeten opgroeien in een gebied waarin het ruige landschap meer is dan een metafoor.


Het Penhuis Kortrijk
Website Auke Hulst
Wikipedia-pagina Auke Hulst
Podcast – De Mitsukoshi Troostbaby Company
Juryrapport Shortlist Libris Literatuur Prijs 2022
Instagram-bericht Paul Rigolle

Auke Hulst, De Mitsukoshi Troostbaby Company, Uitgeverij Ambo/Anthos, 2021, 608 pagina’s

Auke Hulst, Kinderen van het ruige land, Uitgeverij J.M. Meulenhoff bv, 2012, 334 pagina’s,

Wie De Mitsukoshi Troostbaby Company na zeshonderd pagina’s dichtslaat, hangt uitgeteld in de touwen maar heeft wel een onvergetelijke literaire reis gemaakt.”
(Libris-Shortlist-pagina 2022)

Antoni Tapies in Bozar Brussel

Tapies in Bozar Brussel! Ooit raakte ik zeer geïntrigeerd en ‘getriggerd’ door het werk van de Catalaanse kunstenaar Antoni Tapies via de bijzonder sterke cover van de cd Umani, van de – wat mij betreft – onvolprezen Corsicaanse muziekgroep I Muvrini, van onder meer de broertjes Bernardini. In de overzichtstentoonstelling “De praktijk van de kunst” is (nog tot 7/1/2024) in Brussel mooi werk van Tapies (1923-2012) bij elkaar gebracht. Zeker wel! Maar toch had ik een paar keer de aanvechting dat dit niet echt de allersterkste selectie van het werk van Tapies is die men van deze kunstenaar kon of kan maken. Op de FB-bladzijden van Markies Germain Bataille zag ik verleden jaar bijvoorbeeld nog een Tapies-FB-album met schitterende werken. Maar misschien moeten we om het allerbeste werk te zien van Tapies gewoon ’s naar Fundacio Antoni Tapies in … Barcelona?

#depraktijkvandekunst#antonitapies#imuvrini


https://www.facebook.com/markiesgermain.bataille
Expo in Bozar-2023


Facebook-bericht van 29/11/2023

Het werk spreekt boekdelen

Leesnotities – Op het leeslijstje (13)
Over ‘Mauk’ van Jan Vantoortelboom

De nacht bestaat om het duister wakker te houden” (p20)

Schrijvers zijn er om te volgen! Of ze al dan niet ooit of nooit geconsacreerd worden of niet, dat speelt nauwelijks een rol; hun werk spreekt immers altijd voor zichzelf. Letterlijk: het werk spreekt boekdelen! En je houdt er van of je houdt er minder van. Of je houdt er zelfs helemaal niet van, maar in dat geval blijf je ze natuurlijk niet lezen en haak je af.

Ik hou ondertussen zéér van de boeken van Jan Vantoortelboom waarin ‘la Flandre Profonde’ boek per boek veel meer dan een lokale Westhoek-rariteit geworden is. Omdat Jan Vantoortelboom afkomstig is uit een dorp in de Westhoek, Elverdinge, dat ik zelf erg goed ken, was ik al vanaf zijn debuut uit 2011 ‘De verzonken jongen’ geïntrigeerd wat die Westhoekroots met de schrijver hebben en hadden gedaan. En nog zouden doen!

De verzonken jongen was al van in het begin een boek dat je als lezer en als recensent meteen als een flinke belofte kon beschouwen voor wat nog uit de pen of uit de laptop van Jan Vantoortelboom zou voortkomen. En dat was niet gering. In het jaar 2019 was Vantoortelboom met ‘Jagersmaan’ al aan zijn vijfde roman toe! Over die vijf boeken schreef ik voor ‘Jaarwerk MMXX’, het Jaarboek 2020 van de Vereniging voor West-Vlaamse schrijvers een overzichtsartikel dat je via deze link kunt nalezen: ‘Een peloton schrijvers gevangen in een en hetzelfde hoofd”.

Mijn slotsom was toen:
Benieuwd wat de man die veel schrijvers in hetzelfde hoofd met zich meedraagt de komende decennia nog voor ons in petto heeft. En welk soort schrijver hij uiteindelijk zal worden.”

En kijk vandaag de dag is er na een wat langere pauze die we van Vantoortelboom gewoon zijn, verband houdend met een schrijversdipje na de dood van zijn vader, sinds eind mei de nieuwe roman ‘Mauk’.  

En daar heeft de schrijver – die ondertussen in de buurt van de Westerschelde woont – alle zeilen voor bijgezet. Zijn stijl is in zijn zesde boek helemaal de zijne geworden. Meer nog dan in zijn vorig werk: uitgepuurd en fijngeslepen. Er staan maar weinig woorden in Mauk die er niet horen te staan. Het boek vertelt het verhaal van een man die ziek en in een bed in een opgekalefaterd huisje bij een raam verblijft en terugblikt op zijn leven. Dat leven is getekend is door onder meer een tragische gebeurtenis in zijn jeugd en bittere herinneringen aan een tirannieke vader die van hem een getroebleerd kind en later ook een getraumatiseerde volwassene hebben gemaakt die maar moeilijk zijn weg kon vinden in de grote wirwar van de wereld. Gelukkig kon Mauk – een samentrekking van Maurice K. – terecht in zijn fantasiewereld van pioniers – “Mauk Tomahawk” – geholpen door Henri, zijn grote broer. Vantoortelboom beweegt zich in dit boek met kennis van zaken én auteursmétier tussen wat werkelijk is en wat verzonnen.
Af en toe zijn er nog echo’s die aan de (Westhoek-)locaties van vroegere romans herinneren maar het geheel is een boek waarin geografische grenzen geen of nauwelijks belang meer hebben.

Ergens op zijn website zegt Vantoortelboom het zelf: “Al mijn boeken hielpen mij en anderen, zoals alleen waarachtige verhalen dat kunnen”.
Het is uiteraard niet de bedoeling dat we hier veel over de inhoud verklappen. Mauk is een boek dat gelezen moet worden en dat bewijst dat de schrijver ervan tot volle maturiteit gekomen is.

Niet voor niets staat Vantoortelboom – de aanhouder wint – met Mauk te pronken op de shortlist van de Boekenbon Literatuurprijs 2023.
En als je het ons vraagt maakt het boek best wel een goeie kans. Ook al is de concurrentie met de boeken van Saskia de Coster (Net echt, Das Mag), Tiemen Hiemstra (W.,Das Mag), Roxane van Iperen (Dat beloof ik, Thomas Rap) en Richard Osinga (Munt, Wereldbibliotheek) gerust pittig te noemen.

Op donderdag 9 november 2023 weten we of Jan Vantoortelboom een eerste grote literaire prijs mee mag meenemen richting het lieflijke Ossenisse in de buurt van de Westerscheldestranden.

Een afspraak als een klein Sinterklaasgeschenk om naar uit te kijken is ook het interview in de Bib van Ieper dat die andere Getalenteerde Westhoeker Roderik Six met de auteur zal hebben op 6 december 2023 e.k.  

Fragment:
Niemand begreep ooit de hitte in mijn hart, de zwarte rot in de baksteen van ons huis, dat wat deze bekende en tegelijkertijd onbekende man, deze intieme vreemdeling die voor me zit, deed ontstaan, ontvlammen en zorgde dat het met zijn adem werd aangeblazen als het op uitdoven stond. Dat is wat mijn woede is: een onuitroeibare koestering. Het bloed van mijn lichaam heet woede; de lucht van mijn longen heet woede. Dat ik je hier, bange, beschaamde, verminkte man, zou willen grijpen, dat weet je. Daarom staar je naar de grond; om die reden buig je je hoofd.” (Pagina 119)

Jan Vantoortelboom, Mauk, Atlas Contact, 2023, 192 p., 24,99 euro.

Bericht op Facebook (3/11/2023)

Website Jan Vantoortelboom
Mauk bij uitgeverij Atlas Contact
Bespreking Mauk door Jan Stoel op Bazarow
Boekenbon Literatuurprijs 2023
Een peloton schrijvers in een en hetzelfde hoofd – Paul Rigolle
Op het leeslijstje – Paul Rigolle
Interview Roderik Six met Jan Vantoortelboom – Bib Ieper op 6 december 2023

Ik heb voor niks geschreven

Documentaire van Sharon Kromotaroeno over leven en werk van Koenraad Goudeseune.

Gisteren in de Gentse Studio Skoop genoten van de tweede en bijkomende voorstelling van ‘Ik heb voor niks geschreven’, de integere documentaire die Sharon Kromotaroeno maakte over dichter en auteur Koenraad Goudeseune (1965-2020).

Toch miste ik wat Westhoek én zijn geboortedorp Boezinge in het verhaal en, abstractie gemaakt van de onvermijdelijke Delphine Lecompte, een aantal (Vlaamse) collega-dichters die Koenraad evengoed hebben gekend. Maar een mooi portret van een dichter die al te vaak gelabeld (lees weggezet) werd en wordt als ‘poète maudit’ en ‘woelwater’ en andere lieve dingen die hij wel of niet was, is het wel.

Zijn poëzie en zijn proza daarover gaat het. En daarover moet het blijven gaan. Ook al oppert Hans Van Willigenburg ergens in de film luidop dat er binnen 100 jaar wel ‘ns maar heel, heel weinig meer van de Nederlandstalige Literatuur in haar geheel zal overblijven…

Ondertussen heb ik het stuk ‘Het gooien van een mes in een oceaan’, dat ik schreef voor het Jaarboek van de VWS editie 2021, over leven en werk van Koenraad Goudeseune, een proeve tot in memoriam, voor de gelegenheid toegankelijk gemaakt en online gezet op mijn eigen website. De link:

Het gooien van een mes in een oceaan.

Schrijven is alleen maar zo indrukwekkend
mogelijk dronken zijn.

Koenraad Goudeseune

#koenraadgoudeseune
#dichtersindeWesthoek
#boezinge
#ikhebvoornietsgeschreven
#sharonkromotaroeno

Facebook-bericht 7 september 2023

Met Christine D’Haen in Damme

Met Christine D’Haen op een terras in Damme

In bijzonder goed gezelschap: met Christine D’haen op een terras in Damme! Vandaag is Christine die ik wel ’s “de Oude Koningin van de Vlaamse én Nederlandse poëzie” durf te noemen, alweer 14 jaar geleden van ons vandaan gegaan. (En zou ze tussen haakjes op 25 oktober 100 jaar geworden zijn…) Maar haar poëzie – vraag het mij maar! – blijft springlevend. Met veel dank aan boekhandel Diogenes en Willy Tibergien voor de bij mij nog ontbrekende bundels ‘Morgane’ en ‘Dantis meditatio’! (foto: vr 1/9/2023)

Che quasi tutta cessa mia visione

Uw honderd zangen als de wereld sterft
door aardschok, watervloed en lucht van vuur
perfect, bewonderde, gevormd, generfd,
uniek construct van woorden, zonder duur
breken, de stenen uit elkaar gereten,
al die ze lazen zijn gestorven, zij
die stierven zijn uw wonder lang vergeten,
uw Summum werd tot Niets, voorbij, tenzij

Uit ‘Dantis meditatio’, Querido, 1998 p34

#christinedhaen #poëzievooralletijden #boekhandeldiogenes #willytibergien #demanmetdeleesbril #dammeboekenstad#damme

Christine D’haen op Wikipedia
Facebookbericht van zondag 3 september 2023

Een kaart van woorden

Leesnotities – Op het leeslijstje (12 )
Over ‘Ik=Cartograaf‘ van Jeroen Theunissen

Vrijdag 28 april 2023

De wereld is een tekening die te lang in de zon heeft gelegen.” (p256)

De voorbije dagen en weken las ik een van de beste boeken die ik dit jaar al gelezen heb. In ‘Ik=Cartograaf’, zijn zeer aangenaam verrassend boek uit 2022, stapt de Gentse auteur en dichter Jeroen Theunissen in zes maanden tijd vanuit Caherciveen, het uiterst zuidwestelijke punt van Ierland naar Istanbul, het einddoel van zijn wandelreis.  Omdat zijn leven en huwelijk in 2017 op een dwaalspoor zijn geraakt – met ademnood en paniekaanvallen toe – besluit Theunissen, onvervaard als hij zich voorneemt te kunnen zijn, om in 180 dagen voor zichzelf alle muizenissen uit zijn leven weg te wandelen. In zijn tocht beweegt hij als geboren cartofiel en zonder gps van links naar rechts op de kaart van Europa. Traagheid en verdieping zijn het doel. Een ode aan de nutteloosheid en een boek dat veel meer is dan een reisverslag tussen Ierland en de Bosporus zijn het intense resultaat. Achtereenvolgens doorkruist hij Ierland, Nederland, Duitsland, Oostenrijk, Slowakije, Polen, Oekraïne (toen nog niet in een vernietigende oorlog gewikkeld), Roemenië, Bulgarije en Turkije.

We vinden hem terug praatjes makend in de uitgangsbuurt van Istanbul, stappend door de bossen van Europa, beren vermijdend en we zien hem in Roemenië aan de Donau een ‘droomvogel’ ontmoeten. In Bulgarije ziet hij bevestigd hoe het kapitalisme naar tabak ruikt. Hij vertelt zijn twee zoontjes het inslaapverhaaltje van Franske, het neefslaafje van Dikke Oom Jan die niet eens zijn echte oom is, en een zwaluw als enige beste vriend heeft.
Met kunstenaar en amateurornitholoog O.C. Hooymeijer mijmert hij mee over het bestaan van alle mogelijke niet-bestaande vogels, bezoekt in het tegenwoordig felbelaagde Brody-Liviv de geboorteplaats in Oekraïne van Joseph Roth, filosofeert online met een Gentse filosoof terwijl hij mits veel handenwerk van zijn nieuwe beluikje in het centrum van Gent een aardig optrekje maakt. Hij raakt op zijn wandelreis levens aan, beschouwt ze maar intervenieert nauwelijks terwijl hij zich de vraag stelt of hij een boek aan het schrijven is over zijn thuisloosheid in Europa. (p181).

Maar vooral en uiteindelijk maakt hij een kaart van woorden, zijn hoogsteigen en niet-versagende manier om een cartograaf te zijn. Dit zeer lucide en stilistisch knap tegen de achtergrond van een veranderde technologische wereld. Bovendien weet Theunissen daarbij zorgvuldig de valkuilen van al te veel anekdotiek te vermijden.

Ik=Cartograaf is uiteindelijk een erg  gelaagd, én geslaagd, literair verslag over een louterende reis geworden. Een reflectie over de huidige stand van Europa en de wereld. Tegelijkertijd is het een getuigenis afleggende existentiële denk- en stapoefening van het leven van een schrijver.

Je krijgt zowaar zin om het zelf op een wandelen te zetten.

Een gesprek over het boek bijwonen met de auteur die ook nog een erg minzaam causeur blijkt te zijn, zorgt voor bijkomende pigmenten bij het boek. Dat bleek gisterenavond uitvoerig in de Bib van Tielt waar Jeroen Theunissen in gesprek trad met Xavier Roelens.

Ik=Cartograaf is pas het allereerste boek dat ik van Jeroen Theunissen las. Na lezing is het een voortreffelijk idee om alles wat deze auteur geschreven heeft of nog gaat schrijven op de voet (!) te blijven  volgen.

Fragment:
En misschien, stelde ik mij voor terwijl ik naar de Donau keek, zijn we in Europa allemaal Kelten. Misschien zijn we allemaal migranten. Het is maar een verhaal. Natuurlijk. Maar ik wens het te houden. De verenigende verhalen – bijvoorbeeld dat een rivier die in de Zwarte Zee uitmondt verwant is aan een heuvel in West-Ierland – wil ik behouden, en de andere verhalen, de verhalen die verdelen, over bier drinkende Germanen en wijn drinkende Romanen, over luie zuiderlingen en stramme noordelingen, over Noord-Italianen en Zuid-Italianen, over Vlamingen en Walen, over Duitsers en Oostenrijkers, over protestanten en katholieken en moslims en niet-moslims, over Roemenen en Bulgaren, over Turken en Europeanen, over Oekraïners en Russen, over Britten en Fransen, over Roma en Gosj, zou ik liefst vergeten. Is die gedachte naïef? Best, dan is die gedachte naïef.” (p152)

Jeroen Theunissen, Ik = cartograaf, De Bezige Bij, 2022, 432 p., 24,99 euro.

Website Jeroen Theunissen
Ik=Cartograaf-website Jeroen Theunissen
Bezige Bij-Link

Zie ook deze link op Facebook

#ik=cartograaf #jeroentheunissen #xavierroelens



Sjoekroet

Sjoekroet

Een mens die schrijft vindt veel teksten terug waarvan hij zich het bestaan niet meer herinnert. Of beter veel ‘aanzetten’ tot teksten waarvan hij in geen velden of wegen de essentie terug kan halen. Vandaag vond ik de beginwoorden van een recensie terug die ik nooit heb afgemaakt. Die ik dus met andere woorden nooit geschreven heb. Ze dateert van 12/2/2019…

Ik wil hier de naam van de besproken dichter niet vernoemen want dat doet er in deze helemaal niet meer toe. “De teksten van x smaken naar sjoekroet. Er blijven na lezing restjes tussen je tanden steken” lees ik nu.

Wat zou ik daar toen mee bedoeld hebben? Bij nader inzien lijkt het mij toch maar best dat ik die recensie toen in februari van dat vermaledijde precorona-jaar nooit heb afgemaakt… Per slot van rekening kan een mens immers nooit vrienden genoeg hebben in dit leven.

(De man met de leesbril, vrijdag 9 december 2022)

#demanmetdeleesbril #147woorden #aanzettotrecensie

“sjoekroet” – choucroute – sauerkraut – zuurkool – crauti

Facebook-post Vr 23/12/2022

Voor wie het bestaan een kwaal is en toch genezen wil

Albert Bontridder op You Tube

Voor wie het bestaan een kwaal is en toch genezen wil

Zondag laatst was het precies tien jaar geleden dat ik in de Brusselse Passa Porta, een hommage-avond mocht bijwonen voor dichter en ere-Penvoorzitter Albert Bontridder (1921-2015) die misschien, en wellicht, nog bekender was als architect.
Op die avond van 11 december 2012 (‘ik was nog maar ‘s jarig, en gunde mezelf een prachtig Brussels cadeau’) die mee met Passa Porta werd ingericht door het Poëziecentrum en Het Beschrijf, namen – zo lees ik nu terug – Piet Joostens (intro), Tom Van Imschoot, Bert Kooijman, Frank de Crits, Braeckman Inge, Leonard Nolens, Carl De Strycker en Albert Bontridder het woord.

De gevierde dichter die toen al kwiek en alert de kaap van de negentig gerond had, ontving aan het slot van de hommage ook het eerste exemplaar van “Wonen in de vloed”, uitgegeven door het Poëziecentrum. Zelf had ik ooit, en zoals ik nu merk op het eerste blad van mijn gesigneerd exemplaar van de Verzamelde gedichten 1942-1972, op 11 januari van het jaar 1989, het genoegen om de dichter te interviewen tijdens een van de in het geheugen licht-legendarisch wordende Mayapan-avonden van Alain Delmotte in Kortrijk. Het blijft een warme herinnering die ik met niet veel andere wil of kan ruilen.

Maar waar het mij om gaat: vandaag is het fijn om een decennium later dankzij ‘de wonderen van You Tube’ de hommage-avond van 11/12/2012 nog ’s helemaal en integraal terug te kunnen zien.

Als toemaatje hieronder nog een gedicht uit ‘Wonen in de vloed’:

Suprematisme

De ruimte vrijmaken
voor het nieuwe en het nooit geziene
veronderstelt kaalslag,
destructie,
verloochening.

Voor wie het bestaan
een kwaal is
en toch genezen wil,
mag niet aarzelen:
hij zal wie of wat
van goede smaak of zeden is,
de klinkende oorvijg toedienen.

Hij zal de zwarte kubus
op de dorische zuil verheffen,
want ja:
wij zullen vernielen
en wij zullen herbouwen;
alle kracht schuilt
niet in de diepte
noch in de hoogte,
niet in de verte
noch in het voorbije,
ook niet in wat komen kan,
maar in de buitenste huid
van wat wij zijn en willen.

© Albert Bontridder
en het Poëziecentrum

#youtube #passaporta #albertbontridder #pietjoostens #tomvanimschoot #Bertkooijman #frankdecrits #ingebraeckman #leonardnolens #carldestrycker #poëziecentrum #hetbeschrijf

Facebookbericht van 14/12/2022

Op het leeslijstje (10) – Leesnotities 2022

De roes van vrijheid boven aan die waterval

Een volle Gentse Vier Nul Vier-zaal enkel en alleen voor de literatuur? Ja hoor, dat kan! Ook in deze tijden van likes en vluchtigheid… De Georgische schrijfster Nino Haratischwili (van de niets ontziende en onverbiddelijke bestseller ‘Het achtste leven’) is dan ook niet zomaar een schrijfster! Haar nieuwe boek “Het schaarse licht” werd gisterenavond voorgesteld tijdens een uitgebreid interview met Marnix Verplancke.

Het leeslijstje is met ‘Het schaarse licht’ alweer een ‘kasseisteen’ van een boek rijker.

Een quote uit het gesprek die zowat iedereen liet glimlachen gisterenavond: ‘Men are the head, women are the neck, you can turn it in all directions’.

Nino Haratischwili, Het schaarse licht, Meridiaan Uitgevers, 832 p., 34,99 euro. Vertaling Jantsje Post en Elly Schippers. RV

#ninoharatischwilli #viernulvier #ophetleeslijstje #boekhandellimerick #georigië #leesnotities

Nino Harataschwilli / Boekvoorstelling ‘Het schaarse licht’ | VIERNULVIER

Interview Nino Haratischwilli – vr 4/11/2022