Op mijn weblog schreef ik een recensie over wat ik misschien nu al mijn boek van het jaar wil noemen: “Het lied van ooievaar en dromedaris” van Anjet Daanje.
De mondvoorraad van de boeken, de grilligheid van het lezen
De mondvoorraad van de boeken
Woorden om meteen te koesteren en in te lijven
“Woorden om meteen te koesteren en in te lijven”
Gisteren mocht ik samen met een flink aantal andere minnaars van het Penhuis een erg stichtende voormiddag met Benno Barnard meemaken. De eerste aflevering van de nieuwe Penhuis-jaargang 2024-2025 ging voor een keer niet door in de Orangerie van de Broeltorens maar wegens omstandigheden in een Herenhuis een eindje verderop aan de Kortrijkse Broelkaai. Benno Barnard was assertief en kwiek zoals we hem kennen en voorzien van veel fijne humor overgekomen vanuit Sussex, ergens op het Engelse platteland waar hij woont. Ontzettend en blijmoedig in vorm ook was ie. Hij werd voor deze gelegenheid zeer deskundig geïnterviewd door Luc Vanhauwaert. Zowat het hele oeuvre van Benno Barnard passeerde kundig de revue. Zowel de poëzie als zijn proza als zijn beschouwend werk. Veel viel er te noteren en vast te houden.
Van narcisme over kleptomanie tot bij zijn liefde voor kinderboeken. Over de taal die nooit iets vrijblijvends kan zijn… En over het gegeven dat hij net als zijn vader geen anglofiel is maar eerder angloseksueel, wat een vergrotende trap is. Ik noteerde onderweg weer ’s met graagte dat schitterend motto van W.H. Auden dat in Barnard’s bundel ‘Het trouwservies‘ staat:
“And the crack in the tea-cup opens a lane to the land of the dead”.
“De barst in de theekop opent een weg naar het land van de doden“
Voorwaar een geniaal beeld, dat ben ik al jaren met Barnard helemaal eens.
Luc Vanhauwaert ging toen hij het hoofdstuk van zijn laatste boek uit 2023 ‘Afscheid van de handkus’ ook diep in op de meest ingrijpende gebeurtenissen uit het leven van de schrijver. De tragische dood van zijn dochter Anna die hem zwaar heeft getekend werd niet uit de weg gegaan. Ook Barnards aanvaring met Sharia for Belgium die op velerlei vlakken zijn ogen opende was een onderwerp. We vernamen nieuws over de voetbalcarrière van zoon Christopher en de reden waarom die van hem is mislukt. Vanwege het dragen van een bril namelijk waardoor hij in zijn jeugd voor ‘brillenjood’ verrot gescholden werd. In het West-Vlaams vertaald door Vanhauwaert als “brillekasse”.
Vooral ook ging het over zijn geliefde mengvorm van het schrijven. Tot slot van de voormiddag zetten Luc Vanhauwaert en Benno Barnard in een prachtig duet de Jerusalem-hymne in. Zegmaar een indrukwekkend orgelpunt van een warme ochtend in Kortrijk
Benno Barnard verwoordde gisteren dingen die misschien enkel Benno Barnard kan verwoorden. Met graagte tekende ik bijvoorbeeld navolgende passage op die ik jullie niet wil onthouden.
“Het lijkt alsof een schrijver naar allerlei formuleringen zoekt voor zijn gedachten maar eigenlijk is het omgekeerd. Ik zoek formuleringen waardoor gedachten ontstaan. Dat is trouwens een universele ervaring van veel dichters en schrijvers, dat ze iets opschrijven en zich realiseren dat binnen het gedicht of binnen een prozatekst de tekst uiteindelijk slimmer blijkt dan zijzelf. In het gedicht circuleren namelijk oude wijsheden want die woorden zijn aangeraakt door miljoenen mensen… Gedurende soms een paar duizend jaar. Oude woorden die als het ware elektrisch geladen zijn. Dat creëert een soort elektriciteit in het gedicht waarin ze elkaar stimuleren en zo ontstaan dan gedachten waarvan je als je ze nadien overleest denkt ‘o zit dat zo’…. Dan denk ik: gossie, ik ben niet zo slim maar de geschiedenis is zo slim, de taal is zo slim, de poëzie is zo slim… “
Woorden om door iedereen (die net als ik) een citatenverzameling bijhoudt meteen te koesteren en in te lijven. Waarvoor dank!
#BennoBarnard #HetPenhuis #TSEliot #WHAuden #LucVanhauwaert #Kortrijk
We zijn kamers met de lakens over de meubels
De ontdekking van een schrijver!
Leesnotities – Op het leeslijstje (14 en 15)
Over ‘de Mitsukoshi Troostbaby Company’ en ‘Kinderen van het ruige land’ van Auke Hulst
Maandag 22 Januari 2024
“We zijn kamers met de lakens over de meubels”
Er zijn veel manieren om kennis te maken met een auteur die je om godweetwelkeredenenofomstandigheden niet eerder las of zelfs nauwelijks kende. De verdienste van een initiatief als het onvolprezen “Het Penhuis” is dat het op mooie zondagvoormiddagen auteurs naar “het verre Kortrijk” weet te halen waarvan je amper nog een woord had gelezen. Naar aanleiding van de komst van de Groningse auteur en muzikant en zanger Auke Hulst op zondag 12/11/2023 las ik zijn tot hiertoe meest bekende boek met die vreemde en bijna niet te onthouden titel dat in 2022 op de shortlist van de Libris Literatuurprijs stond: ‘De Mitsukoshi Troostbaby Company’ uit december 2021. Het is een omvangrijk boek van 600 pagina’s dat op geen enkel ogenblik verveelt. Het boek heet een toekomstroman te zijn. Dat is ook zo maar het is nog veel méér dan dat. Anderen noemen het dan weer graag een ‘dystopie’ zoals dat tegenwoordig in deze warrige en onwaarschijnlijke tijden mag heten. Een dystopie voor het jaar 2032? Nee, hoor, wat mij betreft is ‘de Mitsukoshi’ gewoon een ijzersterke roman die hier en daar misschien wat te uitgebreid overkomt maar er zijn zoveel passages over onder meer het schrijven zelf die alles goed maken. Alleen al om de metafoor “We zijn kamers met lakens over de meubels” op pagina 514 zal ik deze schrijver blijven memoreren:
“Ik zei dat in jezelf praten belangrijk is. Dat mensen van dieren verschillen omdat ze aan zelfreflectie doen, hoewel we zelfs dan onszelf niet goed kunnen zien. ‘We zijn kamers met lakens over de meubels – je kunt ongeveer raden wat er onder de lakens zit, maar niet precies. Een piano, maar wat voor piano? Een stoel, maar welke stof? Snap je?” (pagina 514).
…/…
Op zondag 12 november 2023 was Auke Hulst dus te gast in Het Penhuis in Kortrijk (zie foto). In een aangenaam kabbelend gesprek met Karel Alleene, afgewisseld met door Hulst akoestisch gebrachte eigen songs, werd het voor veel Vlaamse lezers een zeer fijne kennismaking met een auteur (én met zijn boeken én zijn gitaar) die hier nog al te weinig bekend is.
In het verlengde van het gesprek, en zeer geïntrigeerd door wat de auteur daarin aan biografische elementen prijsgaf, las ik een andere roman van Auke Hulst van tien jaar eerder (2011): ‘Kinderen van het ruige land’ dat wellicht zijn meest autobiografische boek genoemd kan worden en dat in 2013 bekroond werd met de Cutting Edge Award en het Beste Groninger Boek. Ergens in een gebied in het Noorden van Groningen dat ‘het Ruige Land’ genoemd wordt groeien vier kinderen Kurt, Kai (die onmiskenbaar trekken en trekjes heeft van de auteur zelf), Shirley Jane en Deedee op zonder veel toezicht van een zo goed als altijd afwezige moeder. De vader is al heel vroeg overleden. Het boek is een prachtige wordingsgeschiedenis van kinderen die moeten opgroeien in een gebied waarin het ruige landschap meer is dan een metafoor.
Het Penhuis Kortrijk
Website Auke Hulst
Wikipedia-pagina Auke Hulst
Podcast – De Mitsukoshi Troostbaby Company
Juryrapport Shortlist Libris Literatuur Prijs 2022
Instagram-bericht Paul Rigolle
Auke Hulst, De Mitsukoshi Troostbaby Company, Uitgeverij Ambo/Anthos, 2021, 608 pagina’s
Auke Hulst, Kinderen van het ruige land, Uitgeverij J.M. Meulenhoff bv, 2012, 334 pagina’s,
“Wie De Mitsukoshi Troostbaby Company na zeshonderd pagina’s dichtslaat, hangt uitgeteld in de touwen maar heeft wel een onvergetelijke literaire reis gemaakt.”
(Libris-Shortlist-pagina 2022)
Dat er ons ondanks al het grijs
(Status: Paul Rigolle voelt zich hoopvol… )
“dat er ons ondanks al het grijs in de wereld
ook dit jaar weer veel moois te beurt mag vallen!”
Mag ik jou, mag ik jullie voor het nieuwe jaar alweer het allerbeste wensen. Ja, hoor, natuurlijk, wel zéker mag ik dat! Héél veel liefde, geluk en nog meer moois om naar uit te kijken voor een zo gezond en creatief mogelijk 2024.
“Stoïcijns waar het kan, alert, waakzaam en veerkrachtig waar het moet!”
Foto: Leietheater Deinze – Vr 13/01/2023
Facebook-bericht 1/1/2024
#2024 #gelukkignieuwjaar #nieuwjaarswens #magikjullie #magikjou #schoonheidvoordedagen #hetjaar2024
Afscheid van Matti
“Martin Pulaski is niet meer!”
Sterkte aan familie en aan zijn vele vrienden.
Men moet iemand niet persoonlijk kennen of gekend hebben om van hem of haar te houden… Van al de mensen die ik niet persoonlijk heb gekend is Martin – Matti – Pulaski, schrijver, dichter, blogger, radiomens en wat al niet meer, één van de mannen, één van de mensen die mij het nauwst aan het hart lagen… Ooit heb ik hem in het literaire tijdschrift Digther, toen het nog op papier verscheen, met veel enthousiasme aan het woord gelaten in een reeks die ik destijds “Wie blogt die blijft” getiteld had. Nu moeten we, nu hij vannacht is overleden, noodgedwongen afscheid nemen. Maar blijven zal hij hier bij ons nog een hele tijd blijven doen! Da’s wel zeker!
Talloos zijn de blog-artikelen die ik van Martin heb bewaard.
Talloos zijn de muzikanten die hij ons leerde kennen.
Talloos zijn de vrienden die hem zullen missen.
Zijn veelgeprezen “Hoochiekoochie”-blog (‘Kroniek van een kamertjeszondaar’) blijft bereikbaar voor iedereen die dat maar wil: https://hoochiekoochie.blog/
R.I.P. Martin. Het ga je goed daar, bij al je geliefde muzikale en poëtische vrienden.
Bericht op Facebook-account van Martin
Aanvulling op 13/12/2023
Ondertussen hebben heel veel mensen op FB en elders hun deelneming betuigd en ook in veel vormen met veel of minder woorden eer gebracht aan wie Martin Pulaski voor hen was. En betekende! Ik haal er hier graag enkele aan:
Eva Vanhoorne op haar FB-pagina (niet-openbaar-bericht)
Blogbericht Pascal Cornet van 12 december 2023
FB-bericht van Tine Moniek (niet-openbaar-bericht)
Er wordt op vr 15/12/2023 om 15:00 u. van Matti afscheid genomen in de eredienstzaal van het crematorium van Brussel, Sillelaan 61, Ukkel.
Antoni Tapies in Bozar Brussel
Tapies in Bozar Brussel! Ooit raakte ik zeer geïntrigeerd en ‘getriggerd’ door het werk van de Catalaanse kunstenaar Antoni Tapies via de bijzonder sterke cover van de cd Umani, van de – wat mij betreft – onvolprezen Corsicaanse muziekgroep I Muvrini, van onder meer de broertjes Bernardini. In de overzichtstentoonstelling “De praktijk van de kunst” is (nog tot 7/1/2024) in Brussel mooi werk van Tapies (1923-2012) bij elkaar gebracht. Zeker wel! Maar toch had ik een paar keer de aanvechting dat dit niet echt de allersterkste selectie van het werk van Tapies is die men van deze kunstenaar kon of kan maken. Op de FB-bladzijden van Markies Germain Bataille zag ik verleden jaar bijvoorbeeld nog een Tapies-FB-album met schitterende werken. Maar misschien moeten we om het allerbeste werk te zien van Tapies gewoon ’s naar Fundacio Antoni Tapies in … Barcelona?
#depraktijkvandekunst#antonitapies#imuvrini
https://www.facebook.com/markiesgermain.bataille
Expo in Bozar-2023
Facebook-bericht van 29/11/2023
Het werk spreekt boekdelen
Leesnotities – Op het leeslijstje (13)
Over ‘Mauk’ van Jan Vantoortelboom
“De nacht bestaat om het duister wakker te houden” (p20)
Schrijvers zijn er om te volgen! Of ze al dan niet ooit of nooit geconsacreerd worden of niet, dat speelt nauwelijks een rol; hun werk spreekt immers altijd voor zichzelf. Letterlijk: het werk spreekt boekdelen! En je houdt er van of je houdt er minder van. Of je houdt er zelfs helemaal niet van, maar in dat geval blijf je ze natuurlijk niet lezen en haak je af.
Ik hou ondertussen zéér van de boeken van Jan Vantoortelboom waarin ‘la Flandre Profonde’ boek per boek veel meer dan een lokale Westhoek-rariteit geworden is. Omdat Jan Vantoortelboom afkomstig is uit een dorp in de Westhoek, Elverdinge, dat ik zelf erg goed ken, was ik al vanaf zijn debuut uit 2011 ‘De verzonken jongen’ geïntrigeerd wat die Westhoekroots met de schrijver hebben en hadden gedaan. En nog zouden doen!
De verzonken jongen was al van in het begin een boek dat je als lezer en als recensent meteen als een flinke belofte kon beschouwen voor wat nog uit de pen of uit de laptop van Jan Vantoortelboom zou voortkomen. En dat was niet gering. In het jaar 2019 was Vantoortelboom met ‘Jagersmaan’ al aan zijn vijfde roman toe! Over die vijf boeken schreef ik voor ‘Jaarwerk MMXX’, het Jaarboek 2020 van de Vereniging voor West-Vlaamse schrijvers een overzichtsartikel dat je via deze link kunt nalezen: ‘Een peloton schrijvers gevangen in een en hetzelfde hoofd”.
Mijn slotsom was toen:
“Benieuwd wat de man die veel schrijvers in hetzelfde hoofd met zich meedraagt de komende decennia nog voor ons in petto heeft. En welk soort schrijver hij uiteindelijk zal worden.”
En kijk vandaag de dag is er na een wat langere pauze die we van Vantoortelboom gewoon zijn, verband houdend met een schrijversdipje na de dood van zijn vader, sinds eind mei de nieuwe roman ‘Mauk’.
En daar heeft de schrijver – die ondertussen in de buurt van de Westerschelde woont – alle zeilen voor bijgezet. Zijn stijl is in zijn zesde boek helemaal de zijne geworden. Meer nog dan in zijn vorig werk: uitgepuurd en fijngeslepen. Er staan maar weinig woorden in Mauk die er niet horen te staan. Het boek vertelt het verhaal van een man die ziek en in een bed in een opgekalefaterd huisje bij een raam verblijft en terugblikt op zijn leven. Dat leven is getekend is door onder meer een tragische gebeurtenis in zijn jeugd en bittere herinneringen aan een tirannieke vader die van hem een getroebleerd kind en later ook een getraumatiseerde volwassene hebben gemaakt die maar moeilijk zijn weg kon vinden in de grote wirwar van de wereld. Gelukkig kon Mauk – een samentrekking van Maurice K. – terecht in zijn fantasiewereld van pioniers – “Mauk Tomahawk” – geholpen door Henri, zijn grote broer. Vantoortelboom beweegt zich in dit boek met kennis van zaken én auteursmétier tussen wat werkelijk is en wat verzonnen.
Af en toe zijn er nog echo’s die aan de (Westhoek-)locaties van vroegere romans herinneren maar het geheel is een boek waarin geografische grenzen geen of nauwelijks belang meer hebben.
Ergens op zijn website zegt Vantoortelboom het zelf: “Al mijn boeken hielpen mij en anderen, zoals alleen waarachtige verhalen dat kunnen”.
Het is uiteraard niet de bedoeling dat we hier veel over de inhoud verklappen. Mauk is een boek dat gelezen moet worden en dat bewijst dat de schrijver ervan tot volle maturiteit gekomen is.
Niet voor niets staat Vantoortelboom – de aanhouder wint – met Mauk te pronken op de shortlist van de Boekenbon Literatuurprijs 2023.
En als je het ons vraagt maakt het boek best wel een goeie kans. Ook al is de concurrentie met de boeken van Saskia de Coster (Net echt, Das Mag), Tiemen Hiemstra (W.,Das Mag), Roxane van Iperen (Dat beloof ik, Thomas Rap) en Richard Osinga (Munt, Wereldbibliotheek) gerust pittig te noemen.
Op donderdag 9 november 2023 weten we of Jan Vantoortelboom een eerste grote literaire prijs mee mag meenemen richting het lieflijke Ossenisse in de buurt van de Westerscheldestranden.
Een afspraak als een klein Sinterklaasgeschenk om naar uit te kijken is ook het interview in de Bib van Ieper dat die andere Getalenteerde Westhoeker Roderik Six met de auteur zal hebben op 6 december 2023 e.k.
Fragment:
“Niemand begreep ooit de hitte in mijn hart, de zwarte rot in de baksteen van ons huis, dat wat deze bekende en tegelijkertijd onbekende man, deze intieme vreemdeling die voor me zit, deed ontstaan, ontvlammen en zorgde dat het met zijn adem werd aangeblazen als het op uitdoven stond. Dat is wat mijn woede is: een onuitroeibare koestering. Het bloed van mijn lichaam heet woede; de lucht van mijn longen heet woede. Dat ik je hier, bange, beschaamde, verminkte man, zou willen grijpen, dat weet je. Daarom staar je naar de grond; om die reden buig je je hoofd.” (Pagina 119)
Jan Vantoortelboom, Mauk, Atlas Contact, 2023, 192 p., 24,99 euro.
Bericht op Facebook (3/11/2023)
Website Jan Vantoortelboom
Mauk bij uitgeverij Atlas Contact
Bespreking Mauk door Jan Stoel op Bazarow
Boekenbon Literatuurprijs 2023
Een peloton schrijvers in een en hetzelfde hoofd – Paul Rigolle
Op het leeslijstje – Paul Rigolle
Interview Roderik Six met Jan Vantoortelboom – Bib Ieper op 6 december 2023
Voorstelling Jaarwerk MMXXIII en uitreiking VWS-prijs
Op vrijdagavond 13 oktober 2023 – jawel een vrijdag de dertiende – werd in zaal De Komedie van De Spil in Roeselare de VWS-prijs uitgereikt. Onze laureaat is dit jaar Peter Terrin!
Tevens werd het nieuwe jaarboek van onze VWS-vereniging “Jaarwerk MMXXIII” voorgesteld. Voor het jaarboek schreef ik met “Op zoek naar dat enige en unieke muziekje” een stuk over “twintig jaar Het Penhuis” in Kortrijk. Het artikel is opgehangen aan mijn gesprek in de voorbije zomer met Penhuis-man-van-het-eerste-uur Gie Devos.
Over de avond in De Spil schreef ik voor Dun lied donkere daad, de VWS-blog, een verslagje dat je hier kunt nalezen.
#vwsprijs #tienjaarhetpenhuis #giedevos #peterterrin
Twintig jaar Penhuis in Kortrijk
“Altijd fijn om ’s de koppen bij elkaar te steken!”
Gisteren mocht ik voor de Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers (VWS) een mooi gesprek hebben met Gie Devos. Over onder meer “Twintig jaar Penhuis” en het nieuwe eenentwintigste (!) seizoen van straks (met daarin de 100° aflevering). (Zie: Het Penhuis). En meer nog over schrijven en tekenen in dit leven. Het relaas van het gesprek vind je eerlang in het nieuwe VWS-jaarboek “Jaarwerk MMXXIII” dat verschijnt op vrijdag 13 oktober 2023 en tgv de uitreiking van de jaarlijkse VWS-prijs wordt voorgesteld in Roeselare.
“Het terras van Bistro juste Kortrijk was, als je het mij vraagt, gisteren hélemaal de juiste plaats!”
In afwachting van het nieuwe Penhuis-seizoen plaatst Gie Devos vanaf vandaag elke dag een affiche op de FB-pagina van Het Penhuis. Vandaag de mooie (en licht aandoenlijke) aankondiging van de eerste Penhuis-bijeenkomst op 29 oktober 2003 met Peter Verhelst!
#vwsjaarboek2023 #jaarwerkMMXXIII #giedevos #20jaarPenhuis #bistrojuste #vws #verenigingwestvlaamseschrijvers
Gedichtenwandeling in Wingene
Op mijn blog maakte ik een verslagje over de gedichtenwandeling in het dorp waar ik werk en leef…
Dit is de link
Een hardnekkig naleven
Leesnotities – Op het leeslijstje (11)
Over ‘Dit is mijn moeder‘ van Tommy Wieringa
“Ik geef niets om diepe gedachten, alleen om mooie zinnen”
Een van de allermooiste moederportretten die ik de voorbije dagen, én zeg zelfs maar jaren, gelezen heb is het uitgepuurde monument dat Tommy Wieringa optrekt voor zijn overleden moeder in ‘Dit is mijn moeder’.
Wieringa, in zijn vroegste jeugd teruggekeerd uit Aruba, is en blijft wat mij betreft een van de Nederlandstalige auteurs van wie je als lezer alles wil lezen wat je maar van hem onder handen kunt krijgen. Dit uiteraard alweer ‘tot spijt van wie het benijdt‘. Ooit was hij, naar het heet, ‘aanstekerverkoper op de openbare markt’, maar nu durven we hem hier zonder dralen een van de allergrootste aansteker-stilisten noemen die onze literatuur momenteel rijk is. Ooit liet hij zich, aan het eind van de vorige eeuw, in een interview in het tijdschrift ‘Vooys’ de gevleugelde woorden ontvallen: “Ik geef niets om diepe gedachten, alleen om mooie zinnen.” Het typeerde hem zeer en het typeert hem twee decennia later nog altijd. Het is ook exact de reden waarom ‘Dit is mijn moeder’ zo’n warm en intiem lezend moederportret is geworden. In korte hoofdstukken, waarin hij het niet alleen over zijn moeder heeft maar ook over eigen herinneringen aan haar, schetst hij tot in haar laatste levensdagen, verteerd als ze is door kanker, een beeld van zijn complexe en woelige relatie met de vrouw die hem al “halvelings in de steek liet” toen Tommy pas twaalf was.
Het boek dateert al van 2019 en is geschreven “Ter nagedachtenis aan Lia Wiersema (1942-2015)” zoals het vooraan vermeld staat. Met Wieringa zit je mee aan haar sterfbed ‘met het opschrijfboekje in de hand om de woorden uit haar mond op te vangen’. Uiteraard: ‘Een vruchteloze bezwering. ‘Niet één woord dat ik opschrijf vervangt ook maar een ademtocht van dat onstuimige, tegenstrijdige leven van haar.’ (In het hoofdstukje ‘Totaal oranje kamer’). Na lezing van ‘Dit is mijn moeder’ ga je het bijna betreuren dat je die onbuigzame stijlvolle dame nooit persoonlijk hebt mogen kennen. Al zal het voor de kleine Tommy Wieringa niet zo vanzelfsprekend geweest zijn om in haar buurt op te groeien. Ook al was hij, naar blijkt uit dit liefdevol geschreven boek, sterk genoeg om al van jongs af aan haar recht op excentriciteit te verdedigen.
Fragment:
“Bij het ontbijt in de tuin vertel ik mijn neefje over de Struikelrover, een rover in het bos die je altijd hoort aankomen omdat hij de hele tijd ergens over struikelt. Aan het eind van het verhaaltje geeft iedereen de Struikelrover altijd vrijwillig wat hij wil hebben omdat het anders zo zielig is voor hem. De Struikelrover en zijn vrienden Bloedige Ernst en Houten Dief worden vaak op de hielen gezeten door Generaal Pardon en zijn mannen; nou ja, ik heb er zelf in elk geval veel plezier van. Wanneer de zon op zijn hoogtepunt is brengen ze me naar de boot. We zwaaien alsof we elkaar heel lang niet zullen zien.”
(Fragment ‘de Struikelrover’, p 22 – Dit is mijn moeder)
De volgende Wieringa op mijn leeslijstje is wellicht zijn meest recente boek ‘Gedachten over deze tijd’ uit 2020, een verzameling essay’s en columns die eerder verschenen in NRC.
Sjoekroet
Sjoekroet
Een mens die schrijft vindt veel teksten terug waarvan hij zich het bestaan niet meer herinnert. Of beter veel ‘aanzetten’ tot teksten waarvan hij in geen velden of wegen de essentie terug kan halen. Vandaag vond ik de beginwoorden van een recensie terug die ik nooit heb afgemaakt. Die ik dus met andere woorden nooit geschreven heb. Ze dateert van 12/2/2019…
Ik wil hier de naam van de besproken dichter niet vernoemen want dat doet er in deze helemaal niet meer toe. “De teksten van x smaken naar sjoekroet. Er blijven na lezing restjes tussen je tanden steken” lees ik nu.
Wat zou ik daar toen mee bedoeld hebben? Bij nader inzien lijkt het mij toch maar best dat ik die recensie toen in februari van dat vermaledijde precorona-jaar nooit heb afgemaakt… Per slot van rekening kan een mens immers nooit vrienden genoeg hebben in dit leven.
(De man met de leesbril, vrijdag 9 december 2022)
#demanmetdeleesbril #147woorden #aanzettotrecensie
