Op mijn weblog schreef ik een beschouwing bij twee tentoonstellingen die momenteel lopen in twee zalen van het Brugse Belfort:
Sant2024: Tentoonstelling Actuele Beeldende Kunst van 22/9/2024 en nog tot 3/11/2024. Hendrik Pickeryzaal, Belfort, Markt Brugge Ontmoetingen/Rencontres/Encounters/Begegnungen:Tentoonstelling Actuele Beeldende Kunst van 12/10/2024-24/11/2024. Georges Rodenbachzaal, Belfort, Markt Brugge.
Sant2024 is geheel en al terecht opgebouwd rond het fascinerende werk van Ria Verhaeghe, een Brugse kunstenaar met internationale allure.
(Blauwe notities, Museum De Pont, donderdag 13 juni 2024)
Het lijkt op vloeistof, vervuilde olie verglaasd op brak water met allerhande stukken en stukjes afval in. Als geëtst. Maar het is wel degelijk gehard glas waarover je hier mag lopen. Midderwijl hoor je boven jouw hoofd het gekrijs van zeevogels. Alken, zeekoeten, meeuwen, stormvogels… In de eerste zaal waar je binnentreedt zweeft ‘Grandma’ doorheen de luchten als een Vrijgevochten Engel. Glanzend in het zonlicht. Haar verhaal keert op veel plaatsen terug, en loopt als een rode loper doorheen de tentoonstelling. In al haar vormen en gedaanten…
Terwijl ik noteer dat je véél ogen, heel veel ogen nodig hebt om alles te zien wat Laure Prouvost in haar tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” voor ons in petto heeft, fotografeer ik een van haar Prouvost-vogels die op ons neerkijkt en die ik zowaar eerst niet eens had opgemerkt.
Een suppoost kijkt mij van op afstand aan en komt me dan gezwind tegemoet. Geïntrigeerd misschien door wat ik schrijf?
Een man van een jaar of dertig is het met lang haar. Hij ziet er uit zoals wij er in de jaren zeventig van de vorige eeuw bijliepen. Zijn vraag is duidelijk. Hij vraagt niet ‘wat schrijf je?’ maar “mét wat schrijf je?”. Ik toon hem mijn alombekende balpen met vier kleuren… En wil meteen al even voor hem toelichten dat ik al zowat mijn hele lange leven mijn notities in vier kleuren opschrijf… “Oh nee”, zegt hij, “daar is het mij niet om te doen, maar eigenlijk – en dat is één van onze instructies – mag je hier alleen noteren met een potlood uit de museumshop. Een stylo zou hier immers zomaar gebruikt kunnen worden om de tentoongestelde werken te beschadigen… Maar ik zie dat jij helemaal te vertrouwen bent…”
Even sta ik daar in Tilburg kompleet perplex, maak onbeweeglijk een pas op de plaats, gefixeerd in dat ene Tilburgse moment waarop ik even geen woorden meer heb.
Maar beste vrienden desalniettemin – en voor het schrijven al dan niet gebruik makend van een potlood – is een bezoek aan de tentoonstelling “In the mist of it all, above front tears” van Laure Prouvost een heel harde aanrader!
Nog tot 18 augustus 2024 in Museum De Pont in Tilburg
Het ‘LaM’, het museum voor moderne kunst en art brut in Villeneuve d’Ascq ligt op amper een boogscheut van de Belgische grens en is wel vaker ‘meer dan een kleine omweg waard”. Méritant vraiment le détour… Dit is zeker niet anders voor de Anselm-Kiefertentoonstelling « La photographie au commencement » die er nog even loopt.
We waren er gisteren – schrikkeldag als gewonnen dag – en genoten zeer van een expo die perfect als toemaatje kan dienen voor de ronduit indrukwekkende, zeg maar adem-benemende expo die we laatst in december van Kiefer zagen in het Museum Voorlinden in Wassenaar.
Maar ook nu weer biedt deze tentoonstelling in Villeneuve d’Asq een beeld van de oer-kunstenaar – “Le semeur de troubles” – die Anselm Kiefer is. Zoals steeds bij Kiefer: intimiderend en zelfs bijwijlen verontrustend werk (“une oeuvre angoissante”). In bijlage – ik kan het af en toe écht niet laten – een behoorlijk pak fragmenten uit de expo en ook een paar beelden uit de vaste collectie.
