Ontmoetingen die er toe doen!

“Monsalvaet”


Watou, een prachtdorp om doorheen te struinen

Gemene wegen: Een prachtdorp om doorheen te struinen
Ik merk dat ik na mijn bezoek van verleden week aan de editie 2026 van het Kunstenfestival ‘Gemene wegen’ in Watou niet de enige ben die flink op zijn honger is blijven zitten. Ik las enkele fijne gedichten (steeds weer mijn dode vriend Leonard Nolens!) en nog meer gedichten die ik eigenlijk maar niets vond. Ik zag plastisch werk dat me op geen enkel moment kon raken, enkele uitschieters niet te na gesproken. (Griet Dobbels, Marjolijn Dijkman, Wim Cuyvers!). En er was veel, veel té veel.  Bij mijn FB-vriend Pascal Cornet vond ik een heel degelijke analyse die de vinger op de Watou-wonde legde en waarin ik mij alleen kan vinden… En ja wat doet een mens bij een ontgoochelende editie, hij neemt foto’s van de omgeving want Watou blijft wel een prachtdorp om doorheen te struinen.

Verleden jaar sloeg het Kunstenfestival een jaartje over, maar ik vrees dat men ook nu weer zéér aan bezinning toe is.

Een stukje van de analyse van Pascal Cornet vind je op zijn FB-bladzijde en op zijn blog: “Notitie 521”

Ik citeer:
“Het mooiste kunstwerk – ook al was het waarschijnlijk niet de bedoeling het als kunstwerk in dit kunstenfestival op te nemen – vond ik het horizontaal bewaarde restant van een monumentale boom op de site van de Douviehoeve. Een verwijzing naar de duizenden slachtoffers, bomen maar ook andere levende wezens, van de hitte en de klimaatverandering. Het was inderdaad bijzonder warm, daar in Watou. Er viel alweer een ‘record’ te noteren. Neen, niet in het aantal bezoekers, want het viel toch wel op dat die zeer weinig talrijk waren. Als Watou wil blijven bestaan, zullen de toekomstige curatoren het over een andere boeg moeten gooien.” (Pascal Cornet)

https://pascaldigital.blogspot.com/2026/08/watou-2026.html
Blogbericht: Gemene wegen
Watou – Gemene wegen – nog tot en met 30 augustus 2026
Facebookbericht van 16/8/2026 (met wat meer uitleg over de foto’s)

Lichte genialiteit

O, laten wij elkaar bevolken
met aangenaam gezelschap
en lichte genialiteit.

K.L. Poll (1927-1990)

uit: Het Meer van de Ondank (1987)

Met dank aan Raymond Noë (“de man die de dichters naar het internet bracht“)

…/…

Er wordt ons opnieuw een bloedhete dag voorspeld… Wat kan nog meer soelaas & verfrissing brengen (behalve Airco en Screens)?

Wat mij betreft, doe mij maar een vergeten vers zoals dat van hierboven bijvoorbeeld van een dichter van vroeger: K.L. Poll

Foto: © Peter Six ART pagina – “Fietsende meisjes in de Beenhouwerstraat – Tekening 508-1-10-1987 (Uit de ‘1000 tekeningen’, project met dichter Jan Busschaert)

Het jongetje dat bijen at

In CC het Buurthuis in Egem werd op maandag 22 juni 2026 het biografische boek ‘Het jongetje dat bijen at‘ van Gilbert Nyatanyi voorgesteld. Ik was er graag bij en schreef voor de VWS-blog een kleine beschouwing.
Die kun je hier nalezen:
https://blogvandevws.blogspot.com/2026/06/het-jongetje-dat-bijen-at-de.html

En kijk ’s aan wie we daar hebben… Ook ondergetekende kreeg van “Het Jongetje dat bijen at” een heel mooie opdracht te lezen in zijn exemplaar.

Facebook-bericht van Woe 24/6/2026

Zwermkoorts van Kristien Dieltiens

Op zaterdag 20/6/2026 werd in haar thuisdorp Beernem, waar ze sinds 1995 woont , ‘Zwermkoorts’ het nieuwe én erg intrigerende boek van – laat ik maar ’s wat literaire superlatieven bovenhalen –  de begenadigde rasschrijfster Kristien Dieltiens voorgesteld.

Voor ‘Dun lied donkere draad’, de VWS-blog schreef ik een verslag dat je via onderstaande link kunt nalezen:

https://blogvandevws.blogspot.com/2026/06/voorstelling-zwermkoorts-in-beernem.html

Genoeg te zijn!

Genoeg… Het enige dat ik altijd heb gewild is om genoeg te zijn

‘The second woman’ blijft nazinderen’
Sta mij toe om hier nog even terug te komen op de verbluffende acteerprestatie van Natali Broods!

Zondag laatst 14 juni 2026 hadden we het geluk om in het ochtend-tijdsslot vanaf 9:00 uur een flink stuk van de theatermarathon ‘The Second Woman’ mee te maken. En wat een theaterfestijn is dat geworden! In de Gentse Vier Nul Vier speelde Natali Broods gedurende 24 uur het opmerkelijke stuk van de Australische theatermakers Nat Randall en Anna Breckon. Het tweetal koos in 2016 losweg een tiental minuten durend fragment uit de film ‘Opening Night’ van John Cassavetes en maakte er een eigen versie van.  Sindsdien was hun korte Cassavetes-interpretatie al wereldwijd en op tal van andere plaatsen te zien. Na Australië volgden onder meer New York, Londen en Amsterdam. En nu dus in Gent.

Vanaf zaterdag 16:00 uur dus zette de actrice haar eigen versie van ‘The Second woman’ neer voor een publiek dat met de minuut zwaarder onder de indruk kwam. Vierentwintig uur lang vertolkte Broods in de Vier Nul Vier de rol van ‘Virginia’ die in steeds het zelfde roodoplichtende decor ‘Martin’ op bezoek krijgt. Niet minder dan honderd mannen (af en toe non-binair of queer) die gestalte geven aan de figuur van Martin komen om het kwartier bij haar binnenvallen. Er wordt gelachen, gegeten (“noodles uit zo’n doosje”) en gedanst… Bij de ene versie van Martin gebeurt dat al klunziger dan bij de andere. En er wordt vooral gezocht naar een manier om afscheid van elkaar te nemen. Het tekst-fragment is – toch wel typisch Cassavetes – een zoekende dialoog die tussen Virginia en Martin een complexe, prangende en doodlopende liefdesrelatie blootlegt. “Ik verdien je niet” zegt Virginia in één van de eerste scènes. Wat daarna volgt is een opeenvolging van woorden en frasen die over elkaar heen schuren… En nog Virginia: “Genoeg… Het enige dat ik altijd heb gewild is om genoeg te zijn”.  Dit stuk gaat over de moeilijkheid van mensen om elkaar echt te bereiken. Mensen die elkaar niet begrijpen. Mensen die van hun communicatie een zachte karikatuur neerzetten. Na de wilde dansscène zet Virginia haar tegenpersoon Martin (die in honderd gedaanten voor ons oog mag verschijnen) abrupt aan de deur. Met de ene Martin heb je al meer deernis dan met de andere…

‘The Second Woman’ liet ons intens genieten van een hoogstandje van een top-actrice waarvoor we alleen het diepste respect kunnen hebben. Diepe, diepe buiging!

The Second Woman bij Vier Nul Vier

Facebookbericht van Di 16/6/2026

Axioma, een Jotie-gedicht

Misschien zal dit voor sommigen als een bekentenis klinken maar ik ben persoonlijk altijd en al zowat mijn hele leven een “intense” fan geweest van de poëzie van Jotie T’Hooft. Nu de Jotie T’Hooft-poëzieprijs dit jaar werd opgehangen aan het feit dat Jotie op zaterdag 9 mei 2026 zeventig (70!) jaar zou geworden zijn, stuurde ik toch ook maar ’s een “Jotie-gedicht” in. Wat dat natuurlijk ook mag zijn, een “Jotie-gedicht”. En kijk één van mijn nieuwste gedichten “Axioma” haalde de toptien waarmee deze jongen – gezien het aantal inzendingen – vanzelfsprekend ook al erg opgetogen was. Het fraaie boekje dat n.a.v. de prijs werd uitgegeven is nog steeds verkrijgbaar. Meer info via onderstaand Schaal van Digther-bericht. Mijn gelukwensen overigens aan alle winnaars, Rita Van Hauwermeiren op kop, genomineerden en deelnemers! Veel dank ook aan Tom Bruynooghe die mij tijdens mijn voorbije vakantie het wedstrijdboekje toestuurde.

https://digther.blogspot.com/2026/06/poezieprijs-jotie-thooft-de-laureaten.html
Facebook-bericht van woe 10/6/2026

#jotiethooft #jotiethoofpoëzieprijs #ritavanhauwermeiren #deschaalvandigther #tombruynooghe

Dikke proficiat Jotie!

Als een handje woorden uitgestrooid op wit papier

Een tijdje geleden las ik “Wit” het kleine maar intense rouwboekje van nobelprijswinnares Han Kang uit 2017.

Een notitie daaruit:

‘Het valt me niet zwaar gevoelig te zijn, ik vind het ook niet zwak. Dat ik zo fragiel ben, maakt juist dat ik méér leef’

En zo is dit boekje wat het is geworden: “Als een handje woorden uitgestrooid op wit papier”.

Waarom Han Kang de Nobelprijs Literatuur won (Art. De Standaard)

#demanmetdeleesbril

Het eerste literair salon van Luchtmens

Zondag laatst 8/2/2026 was ik een van de blije genodigden tijdens het eerste literair salon van ‘Luchtmens‘ Edward Hoornaert. En zo kan men zich een uitstekend geslaagd literair salon nog het best voorstellen: een zondagvoormiddag met dichters die zich een voor een lieten inspireren door een vooropgezet thema. Dit keer was dat het thema van ‘de halfslaap’ én het gedicht ‘Visser van Ma Yuan’ van Lucebert.

Hier kun je het volledige bericht nalezen:
Het eerste literair salon van Luchtmens

Denkend aan Guido Dobbelaere

Het bericht werd met meer foto’s ook geplaatst op ‘De Schaal van Digther‘ en op ‘Dun lied donkere draad‘, de blog van de VWS-Vereniging van West-Vlaamse Schrijvers