Mag ik jou, mag ik jullie voor het nieuwe jaar alweer het allerbeste wensen. Ja, hoor, natuurlijk, wel zéker mag ik dat. Veel moois gewenst en voor dingen om naar uit te kijken in een zo gezond en creatief mogelijk 2026!!!
Eindejaarswens
Troost in schoonheid, een hand te vinden die zichzelf op een schouder legt.
Wijsheid aantreffen bij wie traag en intens naar de dingen kijkt.
Koesteren wat verloren gaat in wat blijft.
De verte zoeken tussen de woorden en een ander toewensen wat je zelf wil vinden!
Collage van de voorstelling. Van LnrR en van boven naar onder: gesprek met Paul Rigolle, Leo Peeraer, Jan M. Meier en Groepsfoto met Antoon Van den Braembussche, Jan M. Meier, Diane Ruthgeerts, Paul Rigolle, Johan Clarysse en Niels Poppe.
Het was fijn om zaterdag laatst 20/12/2025 een gesprek te mogen hebben met Jan M. Meier. En dit in het lieflijke landgoed De Campagne in Drongen waar onder warme belangstelling “Verdraaide liefde” de nieuwste dichtbundel van Jan werd voorgesteld. Vandaag publiceert De Schaal van Digther met veel plezier onder de titel “In het letterlabyrint van de liefde” de inleiding van Antoon Van den Braembussche.
Groepsfoto: Antoon Van den Braembussche inleider/Jan M. Meier/Diane Ruthgeerts, Paul Rigolle, interviewer/Leo Peeraer van Uitgeverij P/Johan Clarysse – ART PAGE beeldend kunstenaar/ en Niels Poppe met handpan.
Nu we weer met rasse schreden op weg zijn naar alweer een nieuw jaareinde worden we naar gewoonte her en der overspoeld door mensen, magazines en websites die met allerhande jaarlijstjes in de weer zijn. We houden nu eenmaal van overzichten die ons het gevoel geven dat we een flink deel van ons lezend, kijkend en luisterend leven onder controle kunnen houden. En eigenlijk – waarom het niet toegegeven – ben ik zelf nauwelijks een haar beter. Achteromkijkend merk ik dat ik in het voorbije jaar alweer flink wat bij elkaar gelezen heb. Al is dat vanwege allerhande persoonlijke schrijf- en andere activiteiten toch altijd weer minder dan ik had gehoopt.
Niettemin, niettemin, zijn er een aantal boeken die ik dit jaar met veel toenemend leesplezier heb gelezen. En ook op die manier wil onthouden. Ik som graag een aantal titels op die mij zijn bijgebleven en die mij zullen bijblijven. Ik las ‘De kroon met de twee pieken’ van Guido van Heulendonk, ‘Wolf’ van Lara Taveirne en zeker niet te vergeten ‘Victoriestad’ van Salmon Rushdie waarvan ik eigenlijk nog niet zoveel had gelezen maar van wie ik in de toekomst alles wil lezen.
Ik kwam thuis in ‘Dius ‘ van Stefan Hertmans, ‘Lessen’ van Ian Mc Ewan, ‘Waak over haar’ van Jean Baptiste Andrea, ‘De Wedstrijd’ van Koen Dhaene, ‘De lange droogte’ van Cynan Jones en verbleef lange tijd in het ‘Paradijs’ van Abdulrazak Gurnah … Ik las in enkele inhaalbewegingen klassiekers als ‘Verdriet is het ding met veren’ en ‘De jongen in de gestreepte pyama’ van Jon Boyne.
Onder de indruk was ik ook van de dunne maar wel uitstekende recente nieuwe roman ‘In het wit’ van Roderik Six. En uiteraard ontbrak in het jaar dat ik zelf nog ’s een dichtbundel publiceerde (‘Het Omber en het Oker’) geenszins de poëzie. Veel namen, teveel om op te noemen maar ik stip wel met een stip de navolgende drie bundels aan: ‘De leer van de orchidee’ van Jan Lauwereyns, de ‘Troostpogingen’ van Twan Vet en het typoscript van de bundel waarvan ik hoop dat hij ooit wordt gepubliceerd van Frans Deschoemaeker ‘Oude duivelse maan’.
In dit zeer onvolledig overzicht is er wel één boek waarbij ik hier absoluut wat uitgebreider wil ingaan. Dat is een boek dat wat verrassend op mijn leespad kwam maar mij tijdens mijn lezing nauw aan het hart is gaan liggen. Ik heb het over ‘De Grens’ van de sinologe Jeanne Boden. In een zacht-biografisch getint boek van 305 bladzijden gaat ze in op haar lange persoonlijke geschiedenis met China, het land waar ze haar hart en ziel aan verloren heeft maar waar ze ondertussen zo goed als niet meer welkom is. Maar ook de ijkpunten die haar in haar eigen leven getekend hebben gaat ze niet uit de weg.
De ondertitel van ‘De Grens’ luidt zeer ter verduidelijking: “Een reflectie over de dood, rusteloosheid, schoonheid, Europa en China” en dat is ook wat het boek voor mij zo boeiend maakt. Je kunt ‘De Grens’ lezen zoals je een roman leest, maar netzogoed lees je een biografisch verslag over een leven als een licht politiek getint pamflet over China en wat er onder Xi van geworden is. Jeanne Boden die eerder al talloze essayistische boeken over China schreef geeft je een inkijk in haar vele verblijven en ervaringen en maakt in dit boek met groeiende gemengde gevoelens een balans op van een liefde voor een land die ondanks alles nooit is overgegaan. ‘De Grens’ is een boek dat veel mensen kan aanspreken die ervan houden om te reflecteren over leven en dood. Het boek is dan wel gepubliceerd in 2024 maar het blijft, wat mij betreft, een absolute aanrader.
Als illustratie het stukje waarmee het boek eindigt:
“Misschien groeit er op een dag een twijg uit mijn arm en word ik een boom met een hoge stam en knoestige, knobbelige, kronkelende vertakkingen en een hoge weidse kruin tot in de hemel, zo hoog dat ik heel diep kan ademen en mijn takken kan uitstrekken tot aan de einder. Of misschien ben ik dat al.”
Jeanne Boden, De Grens, Uitgeverij Punct, 2024, ISBN 9789464590357
Volgende week zaterdag 20 december 2025 ben ik om 15:30 u., samen met nog een pak andere gedreven poëzieliefhebbers, present in het lieflijke ‘Landgoed de Campagne’ in Drongen. Ik ga er tijdens de voorstelling van “Verdraaide liefde”, zijn gloednieuwe dichtbundel, graag in gesprek met dichter, literair criticus en publicist Jan M. Meier. Ik kijk er zowaar al stevig naar uit!
Mijn vragen zullen uiteraard vooral betrekking hebben op ‘Verdraaide liefde’, de nieuwe bundel, maar ook het vroegere werk van Jan komt zeker aan de orde. Zijn nieuwste dichtbundel is intussen sinds het verschijnen van ‘Engelenspoor’ in 2017 al zijn 6° bundel bij Uitgeverij P in acht jaar tijd! Weinig dichters doen hem dat na.
Mag ik iedereen bedanken die mij gisteren op één of andere warme manier attendeerde op het gegeven dat elke mens jaarlijks nét iets ouder wordt? Of dat ten minste bij leven en welzijn mag worden… Ja hoor, dat mag ik!
Zelf maakten we er gisteren een fijn en hartverwarmend bescheiden Brugs dagje van. We lunchten voor de gelegenheid in die fantastische plek aan de Steenkaai die Cantine Copine heet en wandelden nadien overtuigend doorheen het met kerstmuzak beladen centrum. Voorts mocht ik die fijne boekenbon verzilveren waarmee onze vrienden Gary en Dorine mij onlangs bedachten. Het werd de biografie van Ivo Michiels (van Sigrid Bousset) die al een flinke tijd op al mijn leeslijstjes stond. (Al twijfelde ik even, maar slechts heel even – sorry Sigrid – met het Engelenbrood van Patti Smith waarin ik deze mooie hele quote van Gerhard Richter vond: “Kunst is de hoogste vorm van hoop”.)
En voor het jaar dat komt wens ik mezelf (en zeker ook jullie natuurlijk) eigenlijk alleen maar meer van hetzelfde. Laaf je aan wat de schoonheid van de poëzie en al die andere vormen van kunst (én liefde) ons te bieden hebben. En vooral: laat je vooral omringen door mensen en dingen waar je energie van krijgt… Al de andere – zij die enkel uit zijn op eigen inhaligheid (“greed! greed!) en uit jaloezie of andere onnozeliteiten het slechtste met de wereld en de mensen blijken voor te hebben – mag je, wat mij betreft helemaal, én feestelijk, links laten liggen. Mijn grote zegen heb je!
Maak er wat van, nu en straks in het jaar waarvoor we nu al oefenen om het keurig in het getal 2026 ondergebracht te krijgen.
Het poëtisch collectief Donsai uit Deinze bestaat vijftien jaar! Dat moet gevierd en dat werd gevierd! Ik schreef een verslagje van de mooie avond van 5/12/2025. Dat kun je nalezen op de Schaal van Digther!
Donsai, het dichterscollectief uit Deinze bestaat vijftien jaar. Dat moet vanzelfsprekend gevierd worden. In buurtcentrum Rekkelinge in Deinze zijn er komende vrijdag 5 December 2025 tal van poëtische optredens en er wordt ook een boek voorgesteld met nieuw werk van de Donsai-dichters aangevuld met dat van een aantal gastdichters. Ik ben verheugd om één van hen te zijn. Meer info via mijn blogbericht: https://paulrigolle.wordpress.com/2025/12/03/het-dichterscollectie-donsai-viert/
Op de Schaal van Digther staat nu mijn inleiding na te lezen die ik schreef voor de voorstelling van de debuut-poëziebundel “Onderkoorts” van mijn vriend en voormalig dorpsgenoot Kris De Lameillieure. Dit is de link:
De literaire avond van zaterdag laatst 11/10/2025 in het Cultuurcafé ’t Parlement in Harelbeke is intussen alweer een fijne herinnering geworden. In een organisatie van Kunstkring de Geus las ik samen met Noud Bles, Etienne Colman en Arne Deprez wat oudere en een aantal recente gedichten. Dit op de derde editie van de poëzieavond van ’t Parlement die in het teken stond van een “literaire ontmoeting tussen noord en zuid” . We werden deskundig en uitgebreid ingeleid door Andreas Van Rompaey. In bijlage een aantal foto’s gemaakt en mij overgemaakt door vader Peter Van Rompaey. De muziek was naar ouds voortreffelijk want ‘The Caravan Juke Joint Band‘ (Peter Verberckmoes en Dirk DeCleen) stond op het podium!
Ook nog even zeggen dat het herfstnummer van het creatief tijdschrift van De Geus “Art 04” intussen verschenen is. Meer info via de facebookbladzijde van Kunstkring De Geus:
Drie gedichten en een recensie in het zomernummer van 2025 van ART04
In het zomernummer van 2025 van het kunsttijdschrift ART04 – nummer 82 al – staan mijn gedichten ‘Passer’, ‘Slang’ en ‘Respijt’. De drie gedichten komen uit ‘Het Omber en het Oker‘ mijn recente bundel. Zij worden met ‘De verantwoordelijkheid van de dichter‘ vergezeld van een recensie van Andreas Van Rompaey. De volledige recensie kun je nalezen via dit blogbericht.
Op zaterdag 11 Oktober 2025 gaat om 19:00 uur in Cultuurcafé Het Parlement in Harelbeke een Literaire Ontmoeting tussen Noord en Zuid door. Op de affiche staan Noud Bles, Paul Rigolle, Arne Deprez en Etienne Colman. Er is muziek van de Caravan Juke Joint Band en Andreas Van Rompaey staat in voor de presentatie. De organisatie is in handen van Kunstkring De Geus die ook, en dat al sinds 2004, het kunsttijdschrift ART04 publiceert.
