Bakermat, een expo om niet te missen

Wie de boeiende expo “Bakermat” in Tielt nog niet heeft gezien, heeft nog (slechts) één weekend de kans. Komende zaterdag 12/9/2026 en zondag 13/9/2026 opent de tentoonstelling (telkens van 10 tot 18 uur) nog een laatste keer. De Keramiektentoonstelling is alleen al vanwege de bijzondere locatie waarop ze doorgaat zeer de moeite. Het oude gebouw van “Het moederhuis” Ave Maria van Tielt, waarvan de bestemming voor de toekomst nog onduidelijk is, leent zich uitstekend voor het exposeren van de werken van het ‘Keramiekcollectief Open Atelier Tielt en vrienden”.  

De leden aangevuld met gastkunstenaars – ze zijn met niet minder dan 36 – staken de koppen bij elkaar en knoopten er ook een kleine hommagetentoonstelling aan vast voor wijlen Geert Roygens, waarvan velen ooit keramiekles in de Academie kregen. Wij waren er op zaterdag 8 september en wat we ontdekten was meer dan de moeite. Het is binnen het bestek van dit verslagje onmogelijk om elke exposant expliciet te vermelden. Ik werd geraakt door werk van onder meer Rita Dewitte, Koen Vankeirsbilck, Mia Haemers (“porseleinen fluitjes die virtueel muziek kunnen maken”), Linda Vanloocke, Marina Mortier, Nele Sampers, Luc Vandromme, Klaar Sterckx, Geert Jonkers en nog een pak anderen. De expo beslaat niet minder dan 77 kamers; van ‘de Navelstrengkamer’ (van Linda Vanloocke) tot de vroegere kamers van de zusters zoals die van Zr Georgia en Zr Trudi.

Maar het werk waar het mij persoonlijk vooral om te doen was, was natuurlijk het werk van de rasartiest die Geert Roygens bij leven was. Eigenlijk zou iemand ’s vroeg of laat een volledige retrospectieve moeten durven wijden aan zijn werk, vinden we hier al een hele tijd. Geert verliet ons veel te vroeg op 10/7/2023.
Eerder schreef ik met veel piëteit een stukje voor Geert, getiteld: “Ik scroll door het verleden en ik denk aan jou” dat je hier kunt nalezen:
Ik scroll door het verleden en ik denk aan jou

Bakermat, Oude materniteit, Peperstraat Tielt.
Tentoonstelling nog op za 12 en zo 13/9/2026 (van 10u tot 18u)

Bakermat op Facebook
Bakermat – op de site van de stad Tielt
Facebook-bericht van Paul Rigolle op woe 9/9/2026
(met meer uitleg over de foto’s)

Onverwachte ontmoetingen

De onverwachte ontmoetingen zijn de allermooiste, zei Willie Verhegghe, donderdag laatst toen ik hem bij toeval in Brussel ontmoette waar hij net als ik op weg was naar het concert van Emmylou Haris in de Bozar. En daar treed ik hem volledig in bij.

Willie, met wie ik een intens gezamenlijk Geelzucht-verleden deel kondigde voor volgend jaar ook een nieuwe dichtbundel aan. Het is immers het jaar waarin hij – je zou het hem op geen enkel ogenblik aangeven – tachtig wordt. Achteraf bleek hij net als ik zéér genoten te hebben van het European Farewell-optreden van één van de “laatste countrykoninginnen” die we nog alive and well kunnen koesteren .

Zie ook onderstaand blogbericht:

https://paulrigolle.wordpress.com/2026/09/06/onverwachte-ontmoetingen/

De Schelde in Outrijve

De Schelde in Outrijve

Dinsdag 1 september 2026 laatst fietste ik nog ’s langs de Schelde. Een jaarlijks extra-fijn genoegen dat mij op de dag van “Waregem Koerse” van Avelgem naar het lieflijke Outrijve mag brengen. En ja hoor mijn gedicht “Jaagpad” staat er nog altijd! (Gelukkig maar…)

Ik blijf de mensen van “Het Poëziepad van A tot Z” en Marnixring De Vlasschaard voor eeuwig dankbaar om dit gedicht als “merkteken” op te nemen in het landschap van Outrijve en omgeving.

Jaagpad

Trage wegen dragen ons als leestekens
in het landschap. Even halt te houden,
even een punt te zetten. Kijkend naar

wat achter ons ligt en naar wat nog
moet komen, zoveel tijd is er ons gegeven
om ons niet te moeten haasten.

Adempauze. Pas op de plaats.
We ademen in en uit, bladeren
in het boek van tijd en ruimte,

slaan lang en breed een brug,
wandelen en fietsen langs het water
dat tussen de oevers deint en kolkt

en klokt. Een stroom te volgen!
Een rivier op aarde en dan plots beseffen:
Geluk is een jaagpad in de regen.

© Paul Rigolle

Facebook-bericht van Za 5/9/2026

Vriend voor het leven Renaat Ramon schreef er over in zijn stuk “Geluk in de regen“

Het gedicht staat ook in mijn bundel “Het Omber en het Oker” (Uitgeverij P, 2025)

Ontmoetingen die er toe doen!

“Monsalvaet”


Watou, een prachtdorp om doorheen te struinen

Gemene wegen: Een prachtdorp om doorheen te struinen
Ik merk dat ik na mijn bezoek van verleden week aan de editie 2026 van het Kunstenfestival ‘Gemene wegen’ in Watou niet de enige ben die flink op zijn honger is blijven zitten. Ik las enkele fijne gedichten (steeds weer mijn dode vriend Leonard Nolens!) en nog meer gedichten die ik eigenlijk maar niets vond. Ik zag plastisch werk dat me op geen enkel moment kon raken, enkele uitschieters niet te na gesproken. (Griet Dobbels, Marjolijn Dijkman, Wim Cuyvers!). En er was veel, veel té veel.  Bij mijn FB-vriend Pascal Cornet vond ik een heel degelijke analyse die de vinger op de Watou-wonde legde en waarin ik mij alleen kan vinden… En ja wat doet een mens bij een ontgoochelende editie, hij neemt foto’s van de omgeving want Watou blijft wel een prachtdorp om doorheen te struinen.

Verleden jaar sloeg het Kunstenfestival een jaartje over, maar ik vrees dat men ook nu weer zéér aan bezinning toe is.

Een stukje van de analyse van Pascal Cornet vind je op zijn FB-bladzijde en op zijn blog: “Notitie 521”

Ik citeer:
“Het mooiste kunstwerk – ook al was het waarschijnlijk niet de bedoeling het als kunstwerk in dit kunstenfestival op te nemen – vond ik het horizontaal bewaarde restant van een monumentale boom op de site van de Douviehoeve. Een verwijzing naar de duizenden slachtoffers, bomen maar ook andere levende wezens, van de hitte en de klimaatverandering. Het was inderdaad bijzonder warm, daar in Watou. Er viel alweer een ‘record’ te noteren. Neen, niet in het aantal bezoekers, want het viel toch wel op dat die zeer weinig talrijk waren. Als Watou wil blijven bestaan, zullen de toekomstige curatoren het over een andere boeg moeten gooien.” (Pascal Cornet)

https://pascaldigital.blogspot.com/2026/08/watou-2026.html
Blogbericht: Gemene wegen
Watou – Gemene wegen – nog tot en met 30 augustus 2026
Facebookbericht van 16/8/2026 (met wat meer uitleg over de foto’s)

Lichte genialiteit

O, laten wij elkaar bevolken
met aangenaam gezelschap
en lichte genialiteit.

K.L. Poll (1927-1990)

uit: Het Meer van de Ondank (1987)

Met dank aan Raymond Noë (“de man die de dichters naar het internet bracht“)

…/…

Er wordt ons opnieuw een bloedhete dag voorspeld… Wat kan nog meer soelaas & verfrissing brengen (behalve Airco en Screens)?

Wat mij betreft, doe mij maar een vergeten vers zoals dat van hierboven bijvoorbeeld van een dichter van vroeger: K.L. Poll

Foto: © Peter Six ART pagina – “Fietsende meisjes in de Beenhouwerstraat – Tekening 508-1-10-1987 (Uit de ‘1000 tekeningen’, project met dichter Jan Busschaert)

Het jongetje dat bijen at

In CC het Buurthuis in Egem werd op maandag 22 juni 2026 het biografische boek ‘Het jongetje dat bijen at‘ van Gilbert Nyatanyi voorgesteld. Ik was er graag bij en schreef voor de VWS-blog een kleine beschouwing.
Die kun je hier nalezen:
https://blogvandevws.blogspot.com/2026/06/het-jongetje-dat-bijen-at-de.html

En kijk ’s aan wie we daar hebben… Ook ondergetekende kreeg van “Het Jongetje dat bijen at” een heel mooie opdracht te lezen in zijn exemplaar.

Facebook-bericht van Woe 24/6/2026

Zwermkoorts van Kristien Dieltiens

Op zaterdag 20/6/2026 werd in haar thuisdorp Beernem, waar ze sinds 1995 woont , ‘Zwermkoorts’ het nieuwe én erg intrigerende boek van – laat ik maar ’s wat literaire superlatieven bovenhalen –  de begenadigde rasschrijfster Kristien Dieltiens voorgesteld.

Voor ‘Dun lied donkere draad’, de VWS-blog schreef ik een verslag dat je via onderstaande link kunt nalezen:

https://blogvandevws.blogspot.com/2026/06/voorstelling-zwermkoorts-in-beernem.html

Genoeg te zijn!

Genoeg… Het enige dat ik altijd heb gewild is om genoeg te zijn

‘The second woman’ blijft nazinderen’
Sta mij toe om hier nog even terug te komen op de verbluffende acteerprestatie van Natali Broods!

Zondag laatst 14 juni 2026 hadden we het geluk om in het ochtend-tijdsslot vanaf 9:00 uur een flink stuk van de theatermarathon ‘The Second Woman’ mee te maken. En wat een theaterfestijn is dat geworden! In de Gentse Vier Nul Vier speelde Natali Broods gedurende 24 uur het opmerkelijke stuk van de Australische theatermakers Nat Randall en Anna Breckon. Het tweetal koos in 2016 losweg een tiental minuten durend fragment uit de film ‘Opening Night’ van John Cassavetes en maakte er een eigen versie van.  Sindsdien was hun korte Cassavetes-interpretatie al wereldwijd en op tal van andere plaatsen te zien. Na Australië volgden onder meer New York, Londen en Amsterdam. En nu dus in Gent.

Vanaf zaterdag 16:00 uur dus zette de actrice haar eigen versie van ‘The Second woman’ neer voor een publiek dat met de minuut zwaarder onder de indruk kwam. Vierentwintig uur lang vertolkte Broods in de Vier Nul Vier de rol van ‘Virginia’ die in steeds het zelfde roodoplichtende decor ‘Martin’ op bezoek krijgt. Niet minder dan honderd mannen (af en toe non-binair of queer) die gestalte geven aan de figuur van Martin komen om het kwartier bij haar binnenvallen. Er wordt gelachen, gegeten (“noodles uit zo’n doosje”) en gedanst… Bij de ene versie van Martin gebeurt dat al klunziger dan bij de andere. En er wordt vooral gezocht naar een manier om afscheid van elkaar te nemen. Het tekst-fragment is – toch wel typisch Cassavetes – een zoekende dialoog die tussen Virginia en Martin een complexe, prangende en doodlopende liefdesrelatie blootlegt. “Ik verdien je niet” zegt Virginia in één van de eerste scènes. Wat daarna volgt is een opeenvolging van woorden en frasen die over elkaar heen schuren… En nog Virginia: “Genoeg… Het enige dat ik altijd heb gewild is om genoeg te zijn”.  Dit stuk gaat over de moeilijkheid van mensen om elkaar echt te bereiken. Mensen die elkaar niet begrijpen. Mensen die van hun communicatie een zachte karikatuur neerzetten. Na de wilde dansscène zet Virginia haar tegenpersoon Martin (die in honderd gedaanten voor ons oog mag verschijnen) abrupt aan de deur. Met de ene Martin heb je al meer deernis dan met de andere…

‘The Second Woman’ liet ons intens genieten van een hoogstandje van een top-actrice waarvoor we alleen het diepste respect kunnen hebben. Diepe, diepe buiging!

The Second Woman bij Vier Nul Vier

Facebookbericht van Di 16/6/2026

Axioma, een Jotie-gedicht

Misschien zal dit voor sommigen als een bekentenis klinken maar ik ben persoonlijk altijd en al zowat mijn hele leven een “intense” fan geweest van de poëzie van Jotie T’Hooft. Nu de Jotie T’Hooft-poëzieprijs dit jaar werd opgehangen aan het feit dat Jotie op zaterdag 9 mei 2026 zeventig (70!) jaar zou geworden zijn, stuurde ik toch ook maar ’s een “Jotie-gedicht” in. Wat dat natuurlijk ook mag zijn, een “Jotie-gedicht”. En kijk één van mijn nieuwste gedichten “Axioma” haalde de toptien waarmee deze jongen – gezien het aantal inzendingen – vanzelfsprekend ook al erg opgetogen was. Het fraaie boekje dat n.a.v. de prijs werd uitgegeven is nog steeds verkrijgbaar. Meer info via onderstaand Schaal van Digther-bericht. Mijn gelukwensen overigens aan alle winnaars, Rita Van Hauwermeiren op kop, genomineerden en deelnemers! Veel dank ook aan Tom Bruynooghe die mij tijdens mijn voorbije vakantie het wedstrijdboekje toestuurde.

https://digther.blogspot.com/2026/06/poezieprijs-jotie-thooft-de-laureaten.html
Facebook-bericht van woe 10/6/2026

#jotiethooft #jotiethoofpoëzieprijs #ritavanhauwermeiren #deschaalvandigther #tombruynooghe

Dikke proficiat Jotie!

Als een handje woorden uitgestrooid op wit papier

Een tijdje geleden las ik “Wit” het kleine maar intense rouwboekje van nobelprijswinnares Han Kang uit 2017.

Een notitie daaruit:

‘Het valt me niet zwaar gevoelig te zijn, ik vind het ook niet zwak. Dat ik zo fragiel ben, maakt juist dat ik méér leef’

En zo is dit boekje wat het is geworden: “Als een handje woorden uitgestrooid op wit papier”.

Waarom Han Kang de Nobelprijs Literatuur won (Art. De Standaard)

#demanmetdeleesbril